Μια φορά κι έναν καιρό, σε κάποιο από τα όμορφα πάρτι που έστηνε ο αξέχαστος (φίλος και κουμπάρος μου) Γιάννης Καλαϊτζής για το περιοδικό του «Γαλέρα», στο «Γιάντες», Βαλτετσίου, έτυχε να κάθομαι στο ίδιο τραπέζι με ενήλικο, συγγραφέα, γνωστό μου, κουκουέ ορθόδοξο στο φρόνημα –κάπως εριστικός, αλλά έχει κι αυτό το γούστο του– και με δυο νεαρές, μαχητικές, που η μία συστήθηκε ΚΚΕ (μ-λ) και η άλλη Μ-Λ ΚΚΕ. Ημουν φαίνεται σε κέφια (συμβαίνει ενίοτε) και είπα να… προβοκάρω. Προσποιήθηκα τον άσχετο και ρώτησα απορώντας: «Μα κουκουέ μου-λου και μου-λου κουκουέ δεν είναι το ίδιο;» «Τι είν’ αυτά που λες, σύντροφε; Είσαι τόσο άσχετος; Τα χωρίζει άβυσσος!» με αποστόμωσε η μία.
Δεν έχει σημασία που λίγο μετά τα δυο αυτά κόμματα της Αριστεράς (ή της κομμουνιστικής Αριστεράς· μην παρεξηγηθώ) έκαναν εκλογικές συμπράξεις. Αυτό είναι, υπό ευρεία έννοια, η «άβυσσος» της Αριστεράς: απέραντες διαφωνίες και ιστορικοί καβγάδες, που καταλήγουν σε σπαρακτικές μεταμέλειες και… ερωτικές διαχύσεις στο γωνιακό τραπεζάκι κάποιας ταβέρνας.
Οι πιο καλοί μου φίλοι, ζώντες και αποδημήσαντες, προέρχονταν –ή πέρασαν– από την τροτσκιστική Αριστερά. Ανελλιπώς, Χριστούγεννα και Πάσχα, τηλεφωνούσα και τους ευχόμουν (άθεοι μέχρι τα μπούνια αυτοί!): «Χρόνια πολλά! Από τον ρεφορμιστή σύντροφο!». Γελούσαν βέβαια. Εν πάση περιπτώσει, αν το πάρουμε και «πατριωτικά», και μες στα χίλια βάσανα οι αριστεροί διατηρούν το χιούμορ τους. Οι δεξιοί, απλώς δεν διαθέτουν. Οπου ακούμε δεξιό με χιούμορ, σίγουρα έχει θητεύσει στην Αριστερά.
Τα σκεφτόμουν αυτά χθες, που διάβαζα στην 3η σελίδα της «Εφ.Συν.» ότι «Κανείς δεν δείχνει εγκράτεια…» (στον ΣΥΡΙΖΑ, που πάνε προς «μαλλιά-κουβάρια»!) και στις σελίδες 4η-5η ότι «Με αρρύθμιστο το τοπίο των τεστ (Covid-19) αλωνίζουν οι ιδιώτες», παραλλάσσοντας τον τίτλο: Με αρρύθμιστη αντιπολίτευση αλωνίζουν στην κυβέρνηση… Αποψη!
