Απορίες, δεύτερες σκέψεις -όχι ευχάριστες- αλλά και νοσταλγία για το πριν ανάμικτη με αγωνία και φόρτιση για το μετά ήταν η γεύση που έμεινε από την εικόνα των ποδοσφαιρικών αγώνων στην εποχή του ιού. Στο φημισμένο ντέρμπι της κοιλάδας του Ρουρ οι παίκτες της Ντόρτμουντ και της Σάλκε έκαναν μια αναγκαστική διεκπεραίωση καθήκοντος σε ένα επί της ουσίας μεταλλαγμένο περιβάλλον.
Πάνω από δύο μήνες οι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη βλέπουν τη ζωή τους και την καθημερινότητά τους ν’ αλλάζουν δραματικά, εξαιτίας του Covid-19, ενός αόρατου, όπως αποκαλείται, εχθρού με πλήρη όμως ταυτότητα στοιχείων.
Ο φόβος είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της πρώτης γραμμής άμυνας, της αυτοάμυνας ενός εκάστου. Το δεύτερο είναι η ελπίδα πως η επιστήμη θα βρει τη λύση για να ανοίξει ο δρόμος για την επιστροφή στην κανονική ζωή.
Η αιτία για το μεταλλαγμένο περιβάλλον ή πλαίσιο στο παιχνίδι του Ντόρτμουντ ήταν ο φόβος, αυτός που φυλάει τα έρημα…
Μια απλή επεξεργασία των αποριών και των δεύτερων σκέψεων οδηγεί σε δύο υποθέσεις και αντίστοιχα σενάρια.
Αν η διαδικασία που παρακολουθήσαμε ως ποδοσφαιρικό αγώνα έχει μόνο παρόν και βραχύ μέλλον, τότε σε δυο-τρεις μήνες θα λέμε πως το ζήσαμε κι αυτό και το ποδόσφαιρο στην εποχή του Covid-19 θα είναι ένας αστερίσκος στην ιστορία του σπορ ή μια ζόρικη πλην όμως μικρή παρακαμπτήριος στη διαδρομή του.
Αν όμως το μοντέλο αγώνα που εμφανίστηκε στο «Βεστφάλεν» και στα υπόλοιπα γήπεδα της Μπουντεσλίγκα έχει συνέχεια, τότε έχουμε να κάνουμε με ένα σκαρίφημα που θα εξελιχτεί σε σχέδιο και σε μια δομημένη -πώς άραγε- νέα πραγματικότητα, σε ένα παιχνίδι που θα παίζεται με τους ίδιους με το πρόσφατο παρελθόν κανόνες, αλλά θα απέχει πολύ από την παλιά του εικόνα.
Το γεγονός πως οι ποδοσφαιριστές δεν ήταν έτοιμοι από πλευράς δυνάμεων, ήταν κάτι αναμενόμενο. Οι 66 μέρες αποχής από τις αγωνιστικές δραστηριότητες αποτελούν ρεκόρ για επαγγελματικές ομάδες και τους ποδοσφαιριστές τους. Η φυσική κατάσταση θα διορθωθεί, η αντοχή στην ένταση θα επανέλθει…
Η ψυχολογία, όμως; Η συγκέντρωση του μυαλού στο παιχνίδι; Μπορούν να επανέλθουν από τη στιγμή που δεν μπορούν να παίξουν όπως έχουν μάθει και ξέρουν; Διότι παίζουν με φόβο…
Αν οι «κοινωνικές αποστάσεις» και το «μη μου άπτου» ενσωματωθούν έως κάποιον εφικτό βαθμό στο ποδόσφαιρο, όπως συμβαίνει σε όλες τις επαγγελματικές δραστηριότητες, τότε θα μιλάμε για κάτι άλλο από αυτό που ξέραμε. Και μάλιστα αυτή η διαφορετικότητα θα μεγιστοποιηθεί στη μεγάλη της εικόνα, καθώς έχουμε να κάνουμε με θέαμα που συμπορεύεται με το έντονο συναίσθημα των εκατομμυρίων φιλάθλων που το έκαναν μέρος της ζωής τους.
Αν οι προπονητές ψάξουν, αναγκαστικά, νέους τρόπους αγωνιστικής λειτουργίας των ομάδων τους ελαχιστοποιώντας τις σωματικές επαφές, αλλάζοντας τον τρόπο για τα μαρκαρίσματα, διαφοροποιώντας το πλάνο της αμυντικής και επιθετικής λειτουργίας (πώς άραγε;) θα προκύψει ένα άλλο ποδόσφαιρο. Είδαμε το Σάββατο λιγότερα φάουλ, λιγότερες τελικές, λιγότερα κόρνερ, λιγότερες διακοπές, λίγες κάρτες και περισσότερο καθαρό χρόνο με χαμηλή ένταση αγώνα, σε σημείο που…βαρέθηκαν οι διαιτητές και κράτησαν ένα λεπτό καθυστέρηση σε κάθε ημίχρονο.
Αν η διάταξη των αναπληρωματικών της Ντόρτμουντ και της Σάλκε ήταν σκηνές από τα… προσεχώς για όσα θα δούμε στις εξέδρες, τότε το πλάνο θα μοιάζει με την εκδήλωση του ΠΑΜΕ την Πρωτομαγιά, αλλά με… καθήμενους. Η πρακτική αποτύπωση θα είναι: τρία κενά καθίσματα μεταξύ δυο θεατών, στην οριζόντια διάταξη και σειρά παρά σειρά (τουλάχιστον), στην κάθετη. Αποκαρδιωτική εικόνα και για όσους τη βιώσουν από τις εξέδρες και για εκείνους που θα τη δουν στην τηλεόραση.
Δεχόμενοι πως στους βασικούς λόγους που συνεχίζεται η Μπουντεσλίγκα -πέρα από την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος- είναι η ισχύς των τηλεοπτικών συμβολαίων, των χορηγικών συμφωνιών, η διατήρηση των αξιών και υπεραξιών που δημιουργεί, εκμεταλλεύεται και εμπορεύεται κάθε ομάδα, συνάγεται πως το μέλλον και ο τρόπος επιβίωσης και λειτουργίας αυτών των οργανισμών παραγωγής ποδοσφαιρικού θεάματος επιβάλλει να δημιουργηθούν πειστικές συνθήκες και προϋποθέσεις ώστε αυτές οι ροές εσόδων (και εξόδων) να συνεχιστούν ει δυνατόν με τις μικρότερες δυνατές απώλειες, αν αυτό που είδαμε το Σάββατο έχει μέλλον για μία ή περισσότερες σεζόν. Για τα έσοδα από εισιτήρια, διαρκείας και κοινά, μη συζητάμε καλύτερα… Εν προκειμένω δε, έχουμε να κάνουμε με δύο κλαμπ που η διάθεση των εισιτηρίων τους είναι στο 100% υπό κανονικές συνθήκες σε γήπεδα χωρητικότητας 80.000 και 62.500 θεατών.
Το σκορ του αγώνα… αναφοράς (4-0) έχει μόνον αρχειακή και στενά βαθμολογική σημασία. Ολα τα γύρω είναι που προκαλούν σκέψεις και προβληματισμό.
Πριν από περίπου 13 μήνες οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν στο ίδιο γήπεδο (2-4 το σκορ). Η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα για οπτική και σύγκριση του πριν με το τώρα. Αν τελικά το τώρα αποκτήσει διάρκεια, τότε η επαφή με το πριν θα γίνει ανάγκη. Οχι μόνο στο ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό.
* δημοσιογράφος
