Είμαι μεν τακτικός επισκέπτης του Φιλοπάππου, αλλά σπάνια έχω περπατήσει την περιφερειακή (Γαριβάλδη – Μουσών – Αρακύνθου – Στησικλέους – Ακάμαντος· ελπίζω να μην παρέλειψα δρόμο). Την περπάτησα την Κυριακή, για να ελέγξω πληροφορία που μου έδωσε προ ημερών συμμαθητής μου από το Γυμνάσιο, κάτοικος της περιφερειακής, ο Βασίλης Τραγόπουλος, οφθαλμίατρος, ότι ο γκρεμός περίπου απέναντι από το σπίτι του έχει μεν προειδοποιητική πινακίδα: «Προσοχή γκρεμός», αλλά αν δεν… προσέξεις, μπορεί να βρεθείς στο κενό.
Δεν έφτασα στο… χείλος του γκρεμού. Ελεγξα όμως το σημείο από την περιφερειακή και, όντως, δεν είδα προστατευτικό κιγκλίδωμα. Ασφαλώς, είμαι εναντίον οιασδήποτε, ανοιχτής ή συγκεκαλυμμένης… ιδιωτικοποίησης του ιστορικού λόφου –εδώ και πολλά χρόνια αναγνωρισμένου αρχαιολογικού μνημείου–, όπως επιχειρήθηκε να περάσει με νόμο, υπό το ένδυμα της διαχείρισης, του υπουργείου Πολιτισμού μες στον Μάρτιο του Covid-19 (το τι νόμοι περάσανε «ντούκου» με την καραντίνα είναι κάτι το απίστευτο, όπως απίστευτα είναι και τα «θυμιάματα» με τα οποία υποδέχθηκαν κάποιους νόμους αρκετοί «συνάδελφοι»).
Αλλά νομίζω, στη συγκεκριμένη θέση, κάποια προστατευτική περίφραξη είναι απαραίτητη. Ο γκρεμός αυτός, που πρέπει να οφείλεται σε παλιά, του προπερασμένου αιώνα λατόμηση, από την οποία εξαφανίστηκε από το Μουσείον (αρχαία ονομασία του Φιλοπάππου) το Κορακοβούνι (λοφίσκος, όπου τα απογεύματα έσφυζε από κοράκια· έκτοτε απεδήμησαν οι κόρακες και πλήθυναν οι κόλακες), είναι ο ίδιος όπου τον Δεκαπενταύγουστο του 2018 τρεις αλλοδαποί, δυο Πακιστανοί και ένας Ιρακινός, δολοφόνησαν τον 25χρονο Νίκο Μουστάκα, αφού προηγουμένως λήστεψαν τον ίδιο και τη φίλη του.
Δεν είναι πάντα ευχάριστος ένας περίπατος. Αλλά ο συγκεκριμένος ελπίζω να πιάσει τόπο. Με τον Φιλόπαππο όμορφο και περιποιημένο από κείνη την πλευρά. Με θέα πανοραμική της νοτιοανατολικής Αθήνας μέχρι τα Φάλιρα. Και ολιγόστιγμη στάση μνήμης μπρος στο σπίτι του αξέχαστου Στρατή Φιλιππότη.
