Δεν τα προλαβαίνεις πια τα παράλογα των ημερών. Στραβά μπήκε ο 21ος αιώνας· αν βάλουμε π.χ. ορόσημο τους Δίδυμους Πύργους το 2001. Στράβωσε ακόμα περισσότερο με την κρίση το 2008. Τώρα πάει να αποστραβώσει με μια παγκόσμια καραντίνα πανδημίας που οδηγεί σε εξάψεις επικίνδυνες και αβεβαιότητες απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες.
Εγινε το αποτρόπαιο έγκλημα στη Μινεάπολη εναντίον άοπλου Αφροαμερικανού από αστυνομικό. Ξεσηκώθηκε το σύμπαν εναντίον του ρατσισμού. Και καλά ώς εδώ. Παγκόσμιος συναγερμός συμπαράστασης και αλληλεγγύης υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις ΗΠΑ. Καλά και εδώ. Τα οποία δικαιώματα «προσβάλλει» κυρίως η λευκή/προτεσταντική Αμερική σε βάρος της μαύρης Αμερικής και της ισπανόφωνης. Καλά και εδώ. Βοούν άλλωστε οι στατιστικές για όποιον τις διαβάζει…
Αλλά βγήκαν «στη ρούγα» να καταγγείλουν τη ρατσιστική βία στις ΗΠΑ και να «διαδηλώσουν» συμπαράσταση και αλληλεγγύη στα θύματα όχι λαοί (που το έκαναν βέβαια, αλλά ο λαός είναι ο φυσικός συμπαραστάτης και αλληλέγγυος κάθε πάσχοντος συνανθρώπου). Το έκαναν κυβερνήσεις και ηγέτες, που οι σχέσεις τους με κινήματα αλληλεγγύης, αντιρατσισμό και ανθρώπινα δικαιώματα είναι σχέσεις σχοινιού με κρεμασμένο.
Διότι φρίττεις με την υποκρισία (που φαίνεται ότι και αυτή, όπως η βλακεία, δεν έχει όρια), όταν ακούς τον εκπρόσωπο του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών να… συνιστά στην αμερικανική ηγεσία: «Σταματήστε τη βία εναντίον του λαού σας και αφήστε τον να αναπνεύσει».
Τον Ερντογάν να μιλάει για «ρατσιστική, φασιστική προσέγγιση» και «απάνθρωπη νοοτροπία». Τη Ρωσία, για «προβλήματα (των ΗΠΑ) στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Και την Κίνα, προπαντός αυτήν, να συντάσσεται με τους Αμερικανούς διαδηλωτές/αντιρατσιστές, ακριβώς τη στιγμή που απαγόρευε (με πρόσχημα τον κορονοϊό!) και την τελευταία εκδήλωση μνήμης στο Χονγκ Κονγκ για τους (ακατάγραφους ακόμα) νεκρούς στην πλατεία Τιενανμέν, σαν σήμερα, 4 Ιουνίου 1989…
