Ανεύθυνο, επικίνδυνο; «Αληθινό»!

Λατίνους εραστές θυμίζουν-μιμούνται Γερμανοί στο Βερολίνο τις τελευταίες μέρες. Σχόλια, προσεγγίσεις περί φιλιού με αφορμή την εκρηκτικότητα παικτών της τοπικής Χέρτα στο πρώτο παιχνίδι της επανόδου στην αγωνιστική δράση, τη νίκη (3-0) απέναντι στη Χόφενχαϊμ, την τάση τους να ξανακάνουν το ίδιο… ανοσιούργημα στην επόμενη αγωνιστική (7-0 τη συμπολίτισσα Ουνιόν). Και τη δημόσια παραδοχή πως, κατά το κοινώς λεγόμενο, «δεν είναι στο χέρι μας να πειθαρχήσουμε απόλυτα, θέμα χρόνου είναι να πανηγυρίσουμε πάλι γκολ με τον απαγορευμένο τρόπο της πιεστικής πραγματικότητας που επιβάλλει ο ιός, δηλαδή με φιλί!». Στο ίδιο παιχνίδι, παρά τη σχετική απαγόρευση, ο Ντέντριγκ Μπογιάτα φίλησε τον Μάρκο Γκρούγιτς μετά το δεύτερο γκολ, ενώ στο επόμενο παιχνίδι πλησίασε… απειλητικά (έτοιμος να φιλήσει μεταφράζεται το «απειλητικά»), αλλά απλώς προσέγγισε το άλλο πρόσωπο χωρίς να… δρέψει καρπούς.

«Τι ζωή είναι αυτή χωρίς φιλιά» μόλις σκέφτηκα ο υπογράφων, αρχικά ήθελα, στο όνομα της σχετικής, σεβαστής βέβαια, ιατρικής απαγόρευσης και των μέχρι στιγμής χιλιάδων θυμάτων του ιού, να… αυτολογοκριθώ και να μη γράψω την ίδια σκέψη-διαμαρτυρία υπέρ του φιλιού αλλά ο… πειρασμός νίκησε. «Τι ζωή είναι αυτή χωρίς φιλιά» λοιπόν και «αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστιν αμαρτία» όπως μας καθησυχάζουν οι πνευματικοί, άρα συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Συνηγορεί και ο νέος (τέταρτος φετινός!) προπονητής της Χέρτα, Μπρούνο Λαμπαντία: «Οι παίκτες, όταν παίζουν, είναι πλημμυρισμένοι από συναισθήματα, αδικεί τον εαυτό του όποιος τους προσάψει… διασπορά του ιού» τόνισε τότε που ο Μπογιάτα λίγο έλειψε να χαρακτηριστεί «έκφυλος» από συντηρητικούς Γερμανούς. Δεν ήταν και δύσκολο να στηλιτεύσουν τον πανηγυρισμό του, η εθνικότητά τους, βλέπετε, είναι συνώνυμη του συντηρητισμού, πάντως όχι του μεσογειακού, γενικότερα του λατινογενούς τρόπου ζωής. Η πραγματικότητα, βέβαια, πως όλοι είμαστε υποψήφια θύματα αν επιδείξουμε απειθαρχία, κοινώς… κάνουμε του κεφαλιού μας, βάζει, έστω προς το παρόν, στην άκρη την άποψη της καρδιάς για το φιλί, καλωσορίζει τον αλληλοσεβασμό απέναντι στον κοινό κίνδυνο! Και βέβαια καρτερεί την οριστική απαλλαγή από το κακό ώστε να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Κοινώς να ξαναφιλάμε ανεπιφύλακτα. Ως τότε όμως…

«Αφοσιωμένοι, φειδωλοί»

Μετά την προπόνηση της Δευτέρας επισκεφθήκαμε (έστω και… τηλεφωνικώς) τα αποδυτήρια της Χέρτα. Θελήσαμε να εκμαιεύσουμε τη… μύχια σκέψη του Λαμπαντία για το ίδιο θέμα, με πρόφαση της επικοινωνίας την αγωνιστική ετοιμότητα της Χέρτα στις δύο πρώτες, νικηφόρες αγωνιστικές της επανόδου. Μάταια όμως. «Μην πάρετε προσωπικά την άρνηση να σας μιλήσει, οι στιγμές έχουν αγωνία για όλους μας. Παίκτες και προπονητές όλων των ομάδων είναι αφοσιωμένοι στο έργο τους μέσα στο γήπεδο και φειδωλοί όπως ποτέ άλλοτε απέναντι στα μέσα ενημέρωσης» μας είπε ο Φραντς Ντόιν, στέλεχος του τομέα επικοινωνίας της ομάδας από την πόλη-άλλοτε φυσικό σύνορο για τα δύο τμήματα της διαιρεμένης Γερμανίας…

Τουλάχιστον αποσπάσαμε σχόλιό του για την αναπάντεχη αγωνιστική ετοιμότητα της Χέρτα, τώρα που ξανακυλά η μπάλα στα γερμανικά γήπεδα: «Και στα δύο παιχνίδια μας, δώσαμε το… καίριο κτύπημα στο δεύτερο ημίχρονο. Δύναμη, αντοχή, αποφασιστικότητα σημαίνει αυτό και… καλή μας συνέχεια ώς το τέλος» μας είπε. Η Χέρτα έχει το πρόσθετο βάρος πως εκπροσωπεί την ξεχασμένη (ποδοσφαιρικώς) γερμανική πρωτεύουσα, ψάχνει ανάκαμψη συνώνυμη σταθερότητας, αλλά σίγουρα, ό,τι άλλο εντυπωσιακό-ανάλογο της επανεκκίνησης κι αν κάνει φέτος, δεν προλαβαίνει. Βρίσκεται στην ενδέκατη θέση της βαθμολογίας με 34 βαθμούς, μακριά από την πρωτοπόρο Μπάγερν (61 βαθμοί). Ούτως ή άλλως μεταφέρει και τις… πληγές της προ κορονοϊού εποχής: Κόβατς, Κλίνσμαν, Νούρι ήταν οι τρεις προηγούμενοι προπονητές. Ο Λαμπαντία, λοιπόν, είναι ο τέταρτος φετινός – τόσους προπονητές συνήθως αλλάζει μια γερμανική ομάδα παρόμοιου επιπέδου, τουλάχιστον, σε μια δεκαετία.

Μάθαμε πως ο αμυντικός Μάρβιν Πλάτενχαρντ τόνισε, το βράδυ της Κυριακής, σε τοπικό ραδιόφωνο πως «ο Λαμπαντία μας γεμίζει αυτοπεποίθηση, τώρα παίζει η αληθινή Χέρτα». Ο Γερμανός συνάδελφος του έκανε νύξη «με χαμόγελο» για τα απαγορευμένα φιλιά των γκολ κι αρνήθηκε να απαντήσει: «Θα προσπαθήσουμε για το καλύτερο ώς το τέλος είναι το μόνο που θέλω να πω» ήταν η δήλωσή του-υπεκφυγή.

Υπομονή

Ο υπογράφων θυμήθηκα τίτλο αγαπημένου βιβλίου και γέλασα με νόημα. «Το υπερβολικό φιλί» είναι το βιβλίο του Χιλιανού Πάμπλο Ασόκα, εκδόθηκε στην αυγή του 21ου αιώνα. Μόνο, όμως, ο τίτλος παραπέμπει στα γερμανικά ποδοσφαιρικά δεδομένα. Ο Νοτιοαμερικανός αναλύει, με αλήθεια ξεχωριστή διατύπωση, το ψυχογράφημα της χιλιανής νεολαίας που ανατράφηκε στην τοπική οικονομική, γενικότερα κοινωνική, κρίση της δύσης του προηγούμενου αιώνα και «αναζητά υπόσταση, βασισμένη στην ιδιοσυγκρασία της, από το παραλήρημα της αναζήτησης του ατόφιου έρωτα» όπως γράφει ο Ασόκα. Αντε και στα δικά μας! Πάλι με χρόνια, με καιρούς…