Από σκόρπια ακούσματα εδώ κι εκεί

Εκ προοιμίου, δεν συμφωνώ που ξανανοίγουν τα σχολεία, έστω υπό αιρέσεις. Ενδεικτικά, δε, μου έκανε εντύπωση ότι στην καθημερινή απογευματινή ενημέρωση, σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου, ράγισε για πρώτη φορά με δόση οργής το ψύχραιμο «κρύσταλλο Τσιόδρας»! Aλλο όμως είναι το θέμα μου. Επειδή γενικά κυκλοφορώ (και τώρα που «Μένουμε σπίτι»· το νόμιμον!) και το αυτί μου, το κάπως ασκημένο του δημοσιογράφου, πιάνει διάφορα· αυτό που λέμε «παλμός κοινής γνώμης»· πού το πάει ο κόσμος, τι σκέφτεται…

Μέσα στα διάφορα «κορονοϊκά», όπου ακούς ό,τι μπορείς ή δεν μπορείς να φανταστείς, πήρε το αυτί μου, στα πέριξ του Υμηττού, δύο ατάκες, αντι-μεταναστευτικές, δύο γνωστών εξ όψεως· λέμε και μια καλημέρα. Εχω τύχει, άθελά μου, και σε άλλες κουβέντες τους· άρα, μέσες-άκρες, υποψιάζομαι τι καπνό φουμάρουν. Νέοι σχετικά· πενηντάρηδες.

Ακουσα λοιπόν τον ένα να αποφαίνεται (και τον άλλο να επιδοκιμάζει) για μετανάστριες (έχει νομίζω σημασία ότι «επέλεξε» γυναίκες), με έμφαση, αορίστως… σε «Κογκολέζες» (δύο φορές) και «Σομαλές» (τρεις). Οχι ως αναφορές καταγωγής (από κάπου κρατάμε όλοι· μια πατρίδα μας πέφτει του καθενός), αλλά σαν βρισιές ακούστηκαν τα «Κογκολέζες» και «Σομαλές» στο χρώμα που δίνει η γλώσσα στις λέξεις!

Με αφορμή αυτή την τυχαία στιχομυθία, αν συλλογιστώ, τι έχουν ακούσει τα αυτιά μου από «κοινή γνώμη» όλο το διάστημα της μεγάλης δοκιμασίας που περνάμε· περίπου μεγέθους αγωνίας… θανάτου. Αν το υλικό, με το οποίο καλούμαστε να διαχειριστούμε την κρίση, να βγάλουμε συμπεράσματα, να πάμε παρακάτω: να οργανώσουμε άμυνες, να συνεργαστούμε πώς θα προγραμματίσουμε το επόμενο βήμα, την επόμενη μέρα· «αναστοχασμοί» και άλλα… αδέσποτα. Αν αυτό το υλικό το αντιπροσωπεύουν, ως ποιότητα, όσα (ποικίλα) ακούω δεξιά κι αριστερά (γνώμες είναι αυτές, που κάτι δείχνουν!), τότε… χαιρέτα μας τον πλάτανο!