”Youth Of Dissent”: Μια πνοή φρέσκου αέρα για τους 1000Mods και την ελληνική σκηνή

Μπορεί αυτές οι μέρες να είναι περίεργες, όμως αν μη τι άλλο προσφέρουν μια ευκαιρία να αποστασιοποιηθούμε από όσα θεωρούμε καθημερινά και δεδομένα και να αποκτήσουμε μια φρέσκια ματιά απέναντι σε πράγματα που παλιότερα θα ήταν μια ρουτίνα σκέψης. 

Τώρα που οι δραστηριότητες της μουσικής σκηνής έχουν ως ένα βαθμό παγώσει, καθετί  που φτάνει στην αντίληψη μας έχει διαφορετική βαρύτητα και σημασία. 

Οι 1000Mods έχουν έτοιμο ένα καινούριο δίσκο. Το “Youth Of Dissent” (κυκλοφορεί στις 24 Απριλίου) είναι σαφώς η πιο κρίσιμη καμπή της ύπαρξης τους, καθώς έχουν πλέον περάσει το στάδιο του νέου sensation, αλλά και τη φάση του ήρωα που εδραιώθηκε στις συνειδήσεις όλων . Πλέον έχουν όνομα, πιστό κοινό, θεωρητικά δε μπορούν να αιφνιδιάσουν κανέναν. Είναι μια παγίδα που καλούνται να διαχειριστούν. 

Ακριβώς το ίδιο όμως, ισχύει και για εμάς. Εμάς, το κοινό, που θα πρέπει να ξεχάσουμε όσα είχαμε συνηθίσει να προπαγανδίζουμε και να πιστεύουμε για την περιβόητη «άνοδο» της εγχώριας σκηνής και την έκπληξη από το πουθενά που κατάφερε να εντυπωσιάσει τους rock οπαδούς σε όλο τον πλανήτη αυτά τα τελευταία χρόνια. Αυτό έγινε, το γιορτάσαμε, το αποδεχτήκαμε και τώρα πάμε παρακάτω.  Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα, η επόμενη κατάκτηση;

Όταν αυτές οι δυο βιωματικές καταστάσεις συνειδητότητας διασταυρώνονται, η ισορροπία δυνάμεων είναι απρόβλεπτη.  Αυτό το κίνημα που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλούς, το ελληνικό heavy rock της τελευταίας 15ετίας, που έδωσε σε μια χώρα μια σκηνή και μια ταυτότητα, ο κόσμος το αγάπησε. Το στήριξε, το πανηγύρισε, έδωσε όλη την προσοχή του. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το έμαθε, το ξέρει και πλέον περιμένει γενναίες επιλογές. Γιατί, κακά τα ψέματα, μπορεί αυτό το ταγκό να το χορεύουν δύο, στον καλλιτέχνη όμως πέφτει το βάρος του να οδηγήσει τα βήματα. 

Κανείς δε μπορεί να ξέρει αν οι 1000Mods είχαν οτιδήποτε από τα παραπάνω στο μυαλό τους όταν συνέθεταν το “Youth Of Dissent” ή όταν πέταξαν μέχρι το μακρινό Seattle για να το ηχογραφήσουν. Αυτό που μπορεί να είναι σίγουρος ο καθένας μας όμως, είναι πως όλα αυτά που ήξερε για το συγκρότημα από το Χιλιομόδι Κορινθίας, να τα ξεχάσει.

Προσωπικά είχα την αίσθηση από την αρχή του ταξιδιού τους, ότι οι Mods είναι μια ικανή μπάντα, που υπηρετεί ένα ιδίωμα. Το κάνει άριστα, έχει όμως μια αποστολή. Υπάρχει ντροπή σε κάτι τέτοιο, υπάρχει και περηφάνια. Ετούτη τη φορά, θες να είναι ο καιρός που πέρασε από πάνω τους, θες να είναι το επίπεδο που αναγκαστικά η τριβή με κάτι σε αναγκάζει να ανέβεις, ο προσανατολισμός φαίνεται να είναι διαφορετικός. Βούτηξαν με το κεφάλι στην αγαπημένη τους μουσική δεκαετία και όταν αναδύθηκαν, είχαν φέρει κάτι μαζί τους. Σε τέσσερις  λέξεις, μια πνοή φρέσκου αέρα. 

Δε μπορώ να ξέρω τη δημιουργική διαδικασία τους και ουδόλως με απασχολεί. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι σε λίγο καιρό θα έχουμε ένα δίσκο στα χέρια μας, με σημεία που λάμπουν. Όχι επειδή ανακαλύφθηκε ο μουσικός τροχός ξανά, δε φτάσαμε ακόμα εκεί.  Αλλά επειδή γκρεμίζουν όσα ξέραμε για αυτούς, επειδή είναι διαφορετικά, επειδή λειτουργούν. Και με κομμάτια που λειτουργούν, δεν έχασε ποτέ κανένας. 

Ήταν μια ανανεωτική ένεση το πως προσέγγισαν το “Dear Herculine”. Το πόσο αβίαστα αναπνέει η οργανική ανάπτυξη του “Youth”. Το μεθυστικό άρωμα των 90’s που σου φέρνει η Therapy οσμή του “Less Is More”, η ευλογία των Nirvana στο “Blister” ή στο “Warped”. Το μεθοδικό χτίσιμο και η jamming ελευθεριότητα του “Mirrors” και το πόσο το τζαμάρισμα δίνει πόντους οπουδήποτε του επιτρέπεται να αφεθεί. Θέλαμε εκπλήξεις, θέλαμε αλλαγές, προφανώς θέλαμε τον ήχο του θρυλικού Matt Bayles, θέλαμε στροφές. Για μια μπάντα με την παράδοση των Mods ήταν απαραίτητος ένας πιο ρέον δίσκος, με γενναιόδωρο flow και καινούρια, ανέμελη διάθεση. 

Ομολογώ ότι μέχρι τώρα, είχα μια ανησυχία αν οι ίδιοι μοιράζονταν αυτή την οπτική. Κι αυτό επειδή οι πιο παρατηρητικοί από εσάς θα έχετε εντοπίσει το πρόβλημα στην εξίσωση. Τα κομμάτια που είχαν μοιραστεί με τον κόσμο, δε συμπεριλαμβάνονταν στην ενθουσιώδη παραπάνω παράγραφο.  Οι ίδιοι επέλεξαν να παρουσιάσουν τα γνωστά σε όλους πλέον “Pearl” και “So Many Ways”, που είναι τα πιο πιστά στο ύφος που έχουμε συνηθίσει από αυτούς. Είναι ένα ριψοκίνδυνο φλιπάρισμα νομίσματος, όπου η μια πλευρά είναι ότι δίνεις πρώτα στον κόσμο αυτό που έχεις δεδομένο ότι θέλει, αλλά ταυτόχρονα προδίδεσαι ότι δε «νιώθεις» το vibe του δίσκου σου.  Η παρτίδα σώζεται τελευταία στιγμή, μόλις σήμερα, που έδωσαν και το “Mirrors” ως τρίτο δείγμα και η καρδιά μου έρχεται στη θέση της. 

Φαίνεται λεπτομέρεια και ενδεχομένως είναι. Όμως οι Mods δεν είναι μπάντα μεσσιανικού χαρακτήρα. Η ταυτότητα τους και όλης αυτής της σκηνής είναι χτισμένη πάνω στις ρίζες ταπεινότητας και της συνύπαρξης με όλους εμάς, δεν είναι οι απαστράπτοντες superstars που θα βουλώσουν στόματα με τη βιρτουόζικη μουσικότητα, ούτε με το λαρύγγι από άλλο πλανήτη, ούτε με τα αθάνατα hits που θα γεμίζουν αρένες στην Αμερική για δεκαετίες. Η δύναμη τους ήταν πάντα το ότι τους αγάπησε ένας πληθυσμός rock fans για το πόσο αληθινοί μαχητές είναι και απέναντι σε ένα τέτοιο κόσμο δε μπορείς να κάνεις τίποτα λιγότερο από το να είσαι 100% ειλικρινής και να αποτυπώσεις πάνω στο βινύλιο κάτι απόλυτα αληθινό.

Είναι το “Youth Of Dissent” κάτι τέτοιο; Σίγουρα ναι. Στάθηκαν απέναντι στη σημαντικότερη στιγμή τους με θάρρος και οπλισμένοι με ταλέντο; Χωρίς καμία αμφιβολία. Με κάνει να ανυπομονώ ακόμα περισσότερο να περάσει αυτή η καταραμένη περίοδος ώστε να δω πως θα διαχειριστούν αυτό το επόμενο βήμα στην καριέρα τους; Δε φαντάζεστε πόσο…