Θα περάσει ο Μακρόν στην Ιστορία ως ο τρίτος πρόεδρος, μετά τον Σαρκοζί και τον Ολάντ, μιας πενταετούς θητείας;
Σχεδόν τρία χρόνια μετά την εκλογή του την άνοιξη του 2017, η πολιτική Μακρόν, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, εκπέμπει το στίγμα μιας αμφισημίας που τείνει να γίνει συνώνυμη της αυτοακύρωσης κάθε πρωτοβουλίας τoυ Γάλλου προέδρου.
Πέραν της προσπάθειας διεκδίκησης ρόλου γέφυρας ανάμεσα στον Βορρά και στον Νότο της ευρωζώνης, που είχε αποτέλεσμα τη δυσαρέσκεια τόσο του Βερολίνου όσο και της Ρώμης και της Μαδρίτης, η αμφισημία Μακρόν καταγράφεται ανάγλυφα και σε εθνικό επίπεδο.
Πριν κοπάσει η κριτική για την καθυστερημένη λήψη περιοριστικών μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας, ήδη καταγράφεται ανηλεές σφυροκόπημα για μια εσπευσμένη επιστροφή στην «κανονικότητα», με κορυφαία απόφαση το άνοιγμα όλων των σχολείων στις 11/5.
Ετσι, ο ένοικος του Μεγάρου των Ηλυσίων μπορεί να κατηγορηθεί ότι εκπέμπει σύγχυση, καθώς καταγράφει απότομη μετάπτωση από την με κάθε θυσία και κόστος περιφρούρηση της δημόσιας υγείας στον περιορισμό του οικονομικού κόστους της πανδημίας.
Η αρνητική συγκυρία για τον Μακρόν σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο λειτουργεί ήδη ως σχέση συγκοινωνούντων δοχείων.
Η φθορά του στο εσωτερικό μέτωπο ενισχύει την αδιαλλαξία του Βερολίνου, ενώ τα πενιχρά αποτελέσματα στο ευρωπαϊκό μέτωπο επιταχύνουν τη φθορά του εντός της χώρας.
Η διαφορά του Μακρόν από τον Σαρκοζί και τον Ολάντ είναι γνωστή: αν ο πρώτος ηττήθηκε από τον δεύτερο, ο οποίος δεν τόλμησε να διεκδικήσει δεύτερη θητεία, σήμερα η φθορά του Μακρόν κεφαλαιοποιείται από τη Λεπέν.
Διάψευση των ευρωπαϊκών προσδοκιών και στοχεύσεων του Παρισιού και πριν και μετά την πανδημία, σε φόντο μιας συσσωρευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας στο εσωτερικό της χώρας που διαμηνύει στο Μέγαρο των Ηλυσίων ότι το δίλημμα «ή εγώ ή η Λεπέν», που έχει θέσει ο Μακρόν, κινδυνεύει να αποδειχτεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία: να επιταχύνει την εξέλιξη την οποία διακηρύττει ότι θέλει να ματαιώσει.
