Λίβερπουλ, πρωταθλήτρια Ευρώπης. Οχι μόνο επειδή πέρυσι ανέβηκε και πάλι στον γνωστό της, από άλλες, μακρινές εποχές, θρόνο της ηπείρου μας αλλά και επειδή τώρα, σε περίοδο δοκιμασίας ψυχολογικών, βεβαίως σωματικών και ηθικών αντοχών, από τη βορειοδυτική Αγγλία παραδίδονται μαθήματα καθαρής σκέψης και σωστής πλεύσης σε δύσκολους, πόσο μάλλον σε ανώδυνους καιρούς. Από τη διοίκηση της ομάδας; Οχι! Από «το σύνολο» των οπαδών, όπως είπε προς την «Εφ.Συν.» παλιός παίκτης, μα κυρίως στις μέρες του κορονοϊού, συνειδητοποιημένος πολίτης. Γιατί τονίζουμε με έμφαση τις ίδιες λέξεις-έννοιες;
Μα, γιατί μας υποβάλλει, αυτόνομα, η αίσθηση υγείας που λάβαμε από τους διαλόγους για την αντίδραση των οπαδών υπέρ του κράτους και σε βάρος της ομάδας τους (ακόμη κι αν εξυπηρετείται η βιωσιμότητά της εν μέσω της δίνης που βιώνουμε), όσο και επειδή είμαστε μαθημένοι από την αντίθετη ελληνική πραγματικότητα. Δεκάδες χρόνια τώρα, ακόμη και όταν καταχραστές τύπου Κοσκωτά και άλλοι, ετερόκλητοι, παρανομούντες επιβαρύνουν και το δημόσιο ταμείο, εδώ οι οπαδοί συνεχίζουν να βγαίνουν στον δρόμο και φωνάζουν στο κράτος «σώσε την… ομαδάρα μας!». Εκεί; Μεταξύ άλλων, αν και πολίτες στη γενέτειρα της βίας των εξεδρών, από τον καιρό της Θάτσερ υπάκουσαν, συμμετείχαν στην εξάλειψή της. Και τις τελευταίες μέρες, ΜΑΖΙΚΑ, διαμαρτύρονται για την απόφαση της διοίκησης της Λίβερπουλ να διατηρήσει ακέραιο, κυρίως, το υπαλληλικό προσωπικό της μέσω σαφούς επιβάρυνσης του δημόσιου ταμείου. Κοινώς, εκεί, όχι μόνο τώρα που δοκιμάζεται η υγεία, σαφώς και ο ανθρωπισμός, αλλά και σε ειρηνικές εποχές προέχει στη σκέψη τους το κοινό καλό. Πόσο μάλλον σε περίοδο που το δρεπάνι του θανάτου ηχεί δίπλα τους, αν δεν απειλεί και τους ίδιους…
Με ποια αφορμή εκδηλώθηκε η λαϊκή κατακραυγή; Ενώ οι Αγγλοι ποδοσφαιριστές, μεμονωμένα αλλά και μέσω του συνδικαλιστικού φορέα τους, αντιδρούν στην περικοπή ύψους 30% που τους προτάθηκε για ευνόητους λόγους εν μέσω πανδημίας, οι διοικήσεις των ομάδων βρήκαν τη… χρυσή αγελάδα στο δημόσιο ταμείο. Το σχέδιο προβλέπει, και η διοίκηση της Λίβερπουλ ανακοίνωσε στην αρχή της εβδομάδας πως θα το εφαρμόσει, την πληρωμή κατά 80% των μισθών του προσωπικού από την κυβέρνηση και η ίδια θα συμπληρώσει το υπόλοιπο 20%… Το δικαίωμα βέβαια παρείχε η ίδια η κυβέρνηση με σχετική διάταξη, άρα ουσιαστικά η λαϊκή κατακραυγή απευθύνεται και στις δύο πλευρές.
Οπαδοί, ο κεντρικός σύνδεσμός τους και όχι μόνο, επίσης παλιοί παίκτες (αλλά με διατύπωση που καταργεί την ίδια ιδιότητα και παραπέμπει μόνο σε πολίτες που αγωνιούν για τις αντοχές της κοινωνίας τους εν μέσω πανδημίας), είπαν, για την ακρίβεια βροντοφώναξαν, «όχι!». Ο σύνδεσμος οπαδών με την επωνυμία «Spirit of Shankly», αντί να χαίρεται για την «οικονομική ανάσα» στην αγαπημένη ομάδα, έστειλε την Τετάρτη επιστολή προς την ιδιοκτήτρια εταιρεία της ομάδας και ζήτησε «εξηγήσεις». Κοινώς, οι οργανωμένοι οπαδοί απόρησαν «με ποιο δικαίωμα», ενώ, λόγω εντυπωσιακής πορείας ώς την κορυφή του εγχώριου αλλά και του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, τα έσοδα της Λίβερπουλ είναι σημαντικού ύψους, εσείς, η διοίκηση, ζητήσατε βοήθεια από το κράτος που καλείται να αντιμετωπίσει την πανδημία του κορονοϊού στην εποχή μας. Αμέσως άρχισε η αναδίπλωση της διοίκησης, οι υπεύθυνοι της Λίβερπουλ εμφανίστηκαν έτοιμοι να αναιρέσουν την αρχική απόφαση, αν και αρχικά την προσδιόριζαν ως «πρωτοποριακή». Εκεί, οι διοικήσεις ομάδων δεν καπηλεύονται-χρησιμοποιούν τη δυναμική του πλήθους μόνο ως μέσο πίεσης των επιδιώξεών τους, αλλά λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους αντιδράσεις, αιτήματά του. Τους υποχρεώνει η υπεύθυνη στάση των ίδιων των οπαδών. Συγκρίσεις με την ημέτερη πραγματικότητα; Καλύτερα ας αποφεύγονται.
Το σήμερα και η επόμενη μέρα
Δεν αποσπάσαμε, το ερέθισμα που του δώσαμε για την ακρίβεια ενέπνευσε τον παλιό παίκτη, άλλοτε λαϊκό ήρωα στο Ανφιλντ, Σταν Κόλιμορ (1995-97) να μας στείλει το πηγαίο σχόλιό του:
«Ποια άλλη θα μπορούσε να είναι η αντίδραση όλων μας, αυτήν υπαγορεύει η δυσκολία των ημερών», μας είπε αρχικά. Συνηγορήσαμε, του μηνύσαμε πως ο αδηφάγος ιός μάς καλεί να αποκηρύξουμε το «εγώ». Συμφώνησε, υπερθεμάτισε:
«Ακριβώς! Οφείλουμε να πάρουμε το μάθημα που μας δίνει η ζωή, να το κάνουμε αμοιβαιότητα, αγάπη και να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι και όταν θα σταματήσει ο παγκόσμιος πανικός. Πώς μπορούσαμε λοιπόν να συμφωνήσουμε με βοήθεια προς την ομάδα από εκεί που στόχος πρέπει να είναι μόνο το κοινό καλό;».
