Αντιστέκονται τα ίδια τα πράγματα

Κάθε αναφορά στο παρελθόν της Εργατικής Πρωτομαγιάς από άλλο ένα κείμενο (όπως αυτό) είναι μάλλον κάπως περιττή. Το βλέμμα πρέπει πρωτίστως να επικεντρώνεται και να ατενίζει το μέλλον. Γιατί αυτό θα κρίνει τα πάντα και χρειάζεται επισταμένη προεργασία. Αλλά, πάνω από όλα, διάθεση να ακούσουμε ο ένας τον άλλον. Να κατανοήσουμε τις αιτιάσεις της κάθε πλευράς, να προβούμε ακόμα και σε μικρές οπισθοχωρήσεις, να ψαχνόμαστε για συνεργασίες, να μπορούμε κάθε στιγμή να σταθμίζουμε δεδομένα, να γνωρίζουμε την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων κοινωνιών, και να καταλήγουμε σε προτεραιότητες που αφορούν στους περισσότερους.

Δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον, και επομένως κινητικότητες πάσης φύσεως, αν κάποια στιγμή δεν τεθούν επί τάπητος κάποια κομβικά ερωτήματα. Και δεν εννοώ σε ατομικό επίπεδο ή σε αυτό της παρέας. Έχει τύχει να γνωρίσω εδώ και χρόνια πολλές καταρτισμένες και οξυδερκείς ατομικότητες, έτσι ώστε να είμαι σε θέση να πω πως στον ελλαδικό χώρο τέτοιο πρόβλημα δεν έχουμε. Στις συλλογικές συνδιαμορφώσεις πάσχουμε… Είναι και πρακτικά δύσκολες να επιτευχθούν, είναι και αυτή η ανθρώπινη φύση που βάζει κάποια εμπόδια. Όμως, δεν έχουμε και τους κατάλληλους «μπούσουλες» που θα μας φέρουν πιο κοντά. Αν δεχτούμε πως η συλλογική συνδιαμόρφωση είναι ζητούμενο πρέπει να λάβει και κάποια συγκεκριμένη πολιτική χροιά. Μία πλατφόρμα συσπείρωσης δυνάμεων, φερ΄ειπείν. Στην εποχή μας η ατομική κατάρτιση και ο ατομικίστικος αυτοπροσδιορισμός δεν αρκούν…

Μιας και μιλάμε για Εργατική Πρωτομαγιά πρέπει να ξεκαθαρίσουν(με) σύντομα κάποια πράγματα. Αποδεχόμαστε την εργασία ως βασικό παράγοντα επηρεασμού και ως ουσιαστικό συντελεστή της κοινωνικής ζωής; Μας ενδιαφέρει η παραγωγή ή μόνο η κατανομή; Πρέπει άραγε να είναι η εργασία το κεντρικό ζητούμενο για ένα σύγχρονο ριζοσπαστικό αριστερό κίνημα; Με ποιες άλλες πτυχές δικαιωματισμού μπορούμε να τη συνδυάσουμε; Είμαστε σε θέση να αμυνθούμε σε μεταμοντέρνες λογικές; Προσωπικά, αποδέχομαι την εργασία ως κεντρικό ζητούμενο. Δεν μπορώ να κατανοήσω ως πλήρεις πολιτικές θεωρήσεις που αδιαφορούν, και εναντιώνονται ακόμα-ακόμα…, σε ένα τόσο σημαντικό και επιδραστικό στις ζωές των ανθρώπων ζήτημα. Δεν γίνεται σύγχρονη μία θεώρηση που «ξεμπερδεύει με το χτες» όταν δεν αναγνωρίζει σημαντικές πτυχές του σήμερα και του αύριο. Για να υπερκεράσεις έναν αντίπαλο, δεν πρέπει να διαχωρίζεσαι από τη λογική…

Ο εργατισμός έχει δεχτεί σοβαρά πλήγματα. Δυνατά και ενορχηστρωμένα από διάφορες πλευρές και από ετερόκλητες συμμαχίες. Και δεν εννοώ μονάχα την απουσία σοβαρού συνδικαλιστικού κινήματος, ούτε τις επιθέσεις που δέχονται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Αυτά τα ξέρουν όλοι. Ο εργατισμός έχει δεχθεί πολεμική που να θέλει να τον εξορίσει ως συλλογικό ζητούμενο. Λες και έπαψαν να υπάρχουν εργαζόμενοι και να υπόκεινται στις επιδράσεις του ταξικού ανταγωνισμού… Η επιδρομή του (εγωτικού κατά βάση) πνεύματος εις βάρος των (κοινωνικών) υλικών αναγκών, επί της ουσίας -ανεξαρτήτως προθέσεων- μετατρέπει το πρώτο σε όπλο εναντίον των δεύτερων. Κάποια θέματα είναι καθαρά ζήτημα πολιτικής θεώρησης με σκοπό την κάλυψη πραγματικών αναγκών και όχι ζήτημα κάποιας αφηρημένης ιδέας, ενός φετίχ ή γενικότερων ψυχιστικών ισορροπιών. 

Αμέτρητα βιβλία, ολοκληρωμένες θεωρίες, περισπούδαστοι διανοούμενοι, κάθε είδους δημοσιολογίες, ακόμα και άλλες πρακτικές, τέθηκαν εδώ και τρεις δεκαετίες -ειδικά στο δυτικό κόσμο- στην υπηρεσία μίας σούπερ ντούπερ εξατομίκευσης που επιτέθηκε λυσσαλέα (και) στην εργατική-εργασιακή ταυτότητα. Στο μενού προστέθηκε, με όρους βιτρίνας, ακόμα και η πλήρης εκμετάλλευση και στρέβλωση των πραγματικών αιτιών που οδήγησαν στην κατάρρευση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση. Πού μας φέρνουν όλες αυτές οι (σχεδόν εδραιωμένες) τάσεις στις αρχές της κρίσιμης δεκαετίας του 2020; Ποιο είναι το αποτέλεσμά τους; Δεν πρέπει να γίνει ένας απολογισμός; Υπάρχει στο σήμερα κάτι το απτό για να εμπιστευθεί το μαζικό κοινωνικό σώμα; Υπάρχουν πολλές πολιτικές δυνάμεις που να εντρύφησαν στο μεταμοντερνισμό και να έκαναν τον κόσμο μας καλύτερο; Τρεις δεκαετίες τώρα γίνεται επισταμένη προσπάθεια να αλλάξει η ατζέντα, αλλά αντιστέκονται τα ίδια τα πράγματα…

Σε ένα τέτοιο έδαφος, που πότε είναι κενό, και πότε ναρκοθετημένο, αναπτύσσονται δυστυχώς και παράπλευρες αναγκαιότητες. Η αυτοεπιβεβαίωση κάποιες φορές έρχεται μονάχα μέσα από την περιχαράκωση. Και οι αιτίες δεν βρίσκονται στους άλλους. Γιατί οι ίδιες οι συνθήκες υποχρεώνουν και αυτούς τους άλλους να σε ακούσουν αν έχεις να πεις κάτι χρήσιμο. Απλά εσύ δεν έχεις μείνει πια εκεί… Η κοινωνικότητα είναι το ζητούμενο των καιρών, αν θέλουμε τα άτομα να μην ξωκείλουμε ακόμα περισσότερο. Η ψυχή μας θα σωθεί όταν η συνείδησή μας δεν ψάξει ανεδαφικές διαφυγές, αλλά επιστρέψει πίσω να δώσει μία μάχη αξιοπρέπειας με τα πραγματικά προβλήματα. Κανένας δεν μας διασφαλίζει τη νίκη, αλλά δεν υπάρχει κάτι άλλο για να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων. Σε κάθε μάχη, τέλος, υπάρχουν και απώλειες, υπάρχουν όμως και νίκες…