Ποδόσφαιρο, αγαπημένο παιχνίδι, εσύ που γοητεύεις ως σύγχρονος μαγνήτης λαών, μα και μην…ξεχνάς πόσο μέσω των κυρίως σύγχρονων παρεκκλίσεων σου έχεις προκαλέσει το δημόσιο αίσθημα. Ε λοιπόν, μέσω των…λειτουργών σου παικτών, προπονητών και εμπλεκόμενων κάθε ιδιότητας, ήρθε η ώρα να προσαρμοστείς στα νέα… ήθη και έθιμα, όσα επιβάλλει η πανδημία.
Χωρίς να επιδιώξεις υψηλούς τόνους… νοσταλγίας των εποχών που η παντοδυναμία σου ήταν ισότιμη εκρηκτικών αντιδράσεων! Όσα διαβάσατε ως δική μας…εξομολογητική κουβέντα προς την μπάλα, τα θέσαμε υπό την κρίση του Αντολφ Γκρίντ, δάσκαλου από την Βρέμη, πιστού φίλου της τοπικής Βέρντερ. Μα κυρίως, όπως αυτοπροσδιορίστηκε, «πολίτη των ημερών μας που ανησυχεί, χωρίς πάντως να χάνω την αισιοδοξία μου πως θ’ ανατείλει και πάλι διαυγής ημέρα!».
Αφορμή της επικοινωνίας; Μετά τα νεότερα κρούσματα κορονοϊού στην Δρέσδη (δύο παίκτες θετικοί) και την θέληση ν’ αλλάξει η προγραμματισμένη για τις 16 Μαΐου, ημέρα επανέναρξης της αγωνιστικής δραστηριότητας, η…παγκόσμια νοσταλγία, στα όρια κατάθλιψης για όσα δεν θα επιτρέπονται στην παρούσα συγκυρία:
Όχι χειραψίες παικτών των δυο ομάδων πριν από την έναρξη αλλά υποκλίσεις, όχι πανηγυρισμοί μ’ αγκαλιές και φιλιά από τους παίκτες για την επιτυχία, ούτε καν συνύπαρξη γύρω από τον σκόρερ κατά τα προ κορονοϊού γνωστά αλλά στροφή του πανηγυρίζοντα σκόρερ και κάθε άλλου παίκτη προς την κάμερα.
Ιδού ο προτεινόμενος –και από τους νοτιοκορεάτες που άρχισαν να παίζουν το Σαββατοκύριακο-νέος τρόπος πανηγυρισμού κάθε επιτυχίας…
«Θα μας ξενίσουν όλους αλλά αν πρέπει να γίνουν για το κοινό καλό, τότε ας καλωσορίσουμε τις νέες συνήθειες» του είπαμε και απάντησε:
«Όπως έλεγαν οι δικοί σας αρχαίοι πρόγονοι και θυμίζω συχνά στους μαθητές μου (σ.σ: τον ακούσαμε να το λέει σε άπταιστα αρχαία ελληνικά!) «ουδέν κακόν αμιγές καλού».
Μακάρι, μετά το τέλος της πανδημίας, να κρατήσουμε την ουσία που αρκεί και όχι το ανεξέλεγκτο που ίσως βλάπτει,σε όλες τις ανθρώπινες καθημερινές αντιδράσεις».
Ιδέα που σε περιορίζει ή, αντίθετα σε συμφιλιώνει με την αληθινή ζωή όπως την προσδοκούμε στην τωρινή πιεστική συγκυρία; Δεν ξέρω, ίσως δεν θέλω, ν’ απαντή
