Θύμα της πανδημίας και ο Ανρί Βεμπέρ

Η πανδημία του κορονοϊού οδήγησε στον θάνατο μία από τις εμβληματικές μορφές του γαλλικού Μάη του 1968. Την περασμένη Κυριακή πέθανε στα 75 του χρόνια ο Ανρί Βεμπέρ. Ο Βεμπέρ είχε γεννηθεί από Πολωνοεβραίους γονείς το 1944, σε ένα στρατόπεδο εργασίας στο Λενίναμπαντ (η σημερινή πόλη Χούτζαντ του Τατζικιστάν). Η οικογένειά του είχε καταφύγει στην ΕΣΣΔ το 1939, μετά τη ναζιστική εισβολή στην Πολωνία. Οταν τελείωσε ο πόλεμος επέστρεψαν στην Πολωνία, αλλά ο αντισημιτισμός, που ήταν ακόμη πολύ ισχυρός εκεί, τους ανάγκασε να φύγουν και να εγκατασταθούν στο Παρίσι το 1948.

Πολιτικοποιημένος από νωρίς, ο νεαρός Ανρί θα πάρει μέρος ήδη από τα μαθητικά του χρόνια στις διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου της Αλγερίας (1954-1962) και στα 16 του χρόνια θα ενταχθεί στην οργάνωση Νεολαίας του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1962, φοιτητής στη Σορβόνη, γίνεται μέλος της «Ενωσης Κομμουνιστών Φοιτητών», όπου συνδέεται με ισχυρούς δεσμούς φιλίας με τον Αλέν Κριβίν. Οι δυο τους θα αποχωρήσουν από την Ενωση και θα ιδρύσουν την τροτσκιστική «Επαναστατική Κομμουνιστική Νεολαία», το 1965. Θα πρωταγωνιστήσουν έπειτα, με τον φλογερό επαναστατικό ενθουσιασμό τους, στα γεγονότα του Μάη του 1968.

Ο αντισταλινικός προσανατολισμός τους θα διευκολύνει τη συμπόρευση και συνεργασία τους με τους ελευθεριακούς του «Κινήματος της 22ας Μαρτίου» (Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ κ.ά.). Μετά τον Μάη ο Βεμπέρ θα διευθύνει την εφημερίδα Rouge και θα γράψει μαζί με τον Ντανιέλ Μπενσαΐντ το βιβλίο «Mai 1968» (Maspero 1968). Το 1969 ο Βεμπέρ μαζί με τον Κριβίν και τον Μπενσαΐντ θα ιδρύσουν την «Κομμουνιστική Λίγκα». Την ίδια χρονιά, ο Μισέλ Φουκό θα του προτείνει να διδάξει Πολιτική Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν. Το 1973, μετά από σκληρές αναμετρήσεις με τους νεοφασίστες της «Νέας Τάξης», η «Κομμουνιστική Λίγκα» θα διαλυθεί και οι ηγέτες της θα περάσουν για ένα διάστημα στην παρανομία. Το 1974, θα τη διαδεχτεί (με τους ίδιους πρωταγωνιστές) η «Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα».

Μέσα από τις μελέτες του και το πλούσιο συγγραφικό του έργο, ο Βεμπέρ θα οδηγηθεί σταδιακά στο να πάρει μεγάλες κριτικές αποστάσεις από το τροτσκιστικό παρελθόν του. Αρχικά θα ενδιαφερθεί περισσότερο για το φαινόμενο του ευρωκομμουνισμού, αλλά τελικά, το 1986, θα ενταχθεί στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος. Θα συνδεθεί ιδιαίτερα με τον Λοράν Φαμπιούς και θα εκλεγεί γερουσιαστής και ευρωβουλευτής (2004-2014).

Με τη συχνή αρθρογραφία του και τα πολλά βιβλία που έγραψε, ο Βεμπέρ συνέβαλε όσο λίγοι στον θεωρητικό και στρατηγικό προβληματισμό της γαλλικής σοσιαλιστικής Αριστεράς. Στη γλώσσα μας κυκλοφορούν τα έργα του: «Μιλώντας στα παιδιά μου για την Αριστερά» (Πόλις 2002), «Το λαμπρό μέλλον της Αριστεράς» (Πόλις 2004) και «Πρέπει να απαλλαγούμε από την κληρονομιά του Μάη του ‘68;» (Ηλίβατον 2014).