Όπως αναφέρεται στην συλλυπητήρια ανακοίνωση, «η απώλεια του Δημήτρη, ανθρώπου σπάνιου στους καιρούς που ζούμε, προκαλεί πόνο και αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό. Παρήγορο όμως παραμένει το γεγονός πως ήταν από εκείνους που φεύγοντας έχουν φυτέψει σπόρο…».
Σημειώνεται πως ο Δ. Κορνάρος συμμετείχε σε δύο αποστολές της Πρωτοβουλίας «Ένα καράβι για τη Γάζα». Η πρώτη το 2015 ως καπετάνιος του ενός από τα δύο ιστιοπλοϊκά που αναχώρησαν από την Πλάκα της Ελούντας με ακτιβιστές και προσωπικότητες από όλη την Ευρώπη για να σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας. Το 2016 συνέδραμε μαζί με άλλους Κρητικούς την αποστολή «Women’s Boat to Gaza», τροφοδοτώντας εν πλω το σκάφος τους με καύσιμα και προμήθειες για το ταξίδι, στα διεθνή ύδατα, δυτικά της Κρήτης.
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Ο Δημήτρης ο Κορνάρος, ο Αξάς, είχε το χάρισμα. Υπήρξε ο καθένας από εμάς και συνάμα εμείς όλοι, οι φίλοι, οι συναγωνιστές, τ’ αδέρφια του.
Ο Δημήτρης προσφέρθηκε, προσέτρεξε, συνεισέφερε, συμπαραστάθηκε στους συνανθρώπους του, συνέγειρε και τίμησε αυτούς που συμπορεύτηκαν μαζί του.
Αν και Όν πρωταρχικά κοινωνικό και πολιτικό, αν και Άνθρωπος των ιδεών και των εμπνεύσεων, δεν παραδόθηκε σε διχαστικές εμμονές, δεν εγκλωβίστηκε σε μικροκόσμους και δεν υπέκυψε στις κάθε λογής σκοπιμότητες. Αντίθετα, συνέβαλε με τρόπους που εκείνος γνώριζε καλά, στην ανάπτυξη δεσμών και στην καλλιέργεια σχέσεων που δημιουργούν Κοινότητα και την ενεργοποιούν μέσα στο ανθρώπινο και στο φυσικό της περιβάλλον.
Ο Δημήτρης έδινε νόημα στην σκέψη και στον λόγο με πράξεις και δεν χανότανε σε κυκεώνες ιδεολογημάτων.
Γι’ αυτό και διέκρινε από νωρίς την σημασία των εγχειρημάτων μας, παρέχοντας σε αυτά στήριξη καθοριστική. Άνθρωπος όχι μόνο της στεριάς αλλά και της θάλασσας, υπήρξε τιμονιέρης και συνταξιδευτής μας όταν ανοιγόμασταν νοτιοανατολικά, προσπαθώντας να άρουμε τον ναυτικό αποκλεισμό της παλαιστινιακής γης. Το ίδιο έπραξε κι’ όταν ανοιχτήκαμε νοτιοδυτικά, επιχειρώντας να αποτρέψουμε την εν’ πλω επεξεργασία τοξικών αποβλήτων που απειλούσαν την Μεσόγειο με οικολογική καταστροφή.
Η απώλεια του Δημήτρη, ανθρώπου σπάνιου στους καιρούς που ζούμε, προκαλεί πόνο και αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό. Παρήγορο όμως παραμένει το γεγονός πως ήταν από εκείνους που φεύγοντας έχουν φυτέψει σπόρο….».
