Από τον κ. Αλέξανδρο Αδαμόπουλο λάβαμε την παρακάτω επιστολή σχετικά με το κείμενο του συντάκτη μας Γιάννη Η. Χάρη που δημοσιεύτηκε την 1/2/2020 στη στήλη του «Ασκήσεις μνήμης».
Κύριε Διευθυντά,
Με τον κ. Χάρη δεν γνωριζόμαστε καθόλου και δεν θα έμπαινα στον κόπο ν’ ασχοληθώ μαζί του, αν κάποιοι φίλοι –πολύ ενοχλημένοι απ’ την αδικαιολόγητη εμπάθεια και τη σαρκαστική του διάθεση εναντίον μου– δεν μου έδειχναν ένα σημείωμά του της 1ης Φεβρουαρίου 2020, στην εφημερίδα σας, όπου μου επιτίθεται εντελώς απρόκλητα και ασχολείται αυτός μαζί μου. Δικαίωμά του.
Γράφοντας όμως κανείς υποτίθεται σοβαρά σε μια σοβαρή εφημερίδα και παριστάνοντας τον τιμητή, ας είναι πρώτα απ’ όλα σοβαρός και αντικειμενικός ο ίδιος. Πολύ περισσότερο όταν θίγει σοβαρά θέματα κι όταν μιλά για ανθρώπους που δεν γνωρίζει διόλου, σκαλίζοντας προσωπικές σχέσεις πολλών δεκαετιών:
Το άρθρο μου «Γιάννης Χρήστου βιογραφικά», το οποίο αναρτήθηκε πρόσφατα σε πολλά sites και στο οποίο αναφέρεται ο κ. Χάρης, είναι πράγματι αναδημοσίευση –όπως έχω φροντίσει εγώ ο ίδιος να αναγράφεται στο τέλος– από το περιοδικό «Το Τέταρτο», το 1985. Ακριβώς όπως δημοσιεύτηκε τότε.
Χωρίς απολύτως καμία αλλαγή και, κυρίως, χωρίς καμία «αφ’ υψηλού εισαγωγή» όπως γράφει πολύ επιπόλαια, και με αρκετό φαρμάκι –δεν ξέρω γιατί– ο κ. Χάρης. Δημοσιεύτηκε ακριβώς όπως το είχε διαβάσει και το είχε εγκρίνει ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις. Χωρίς κανείς να ενοχληθεί τότε· που αναφέρεται ότι ο Χρήστου σκοτώθηκε 8 προς 9 Ιανουαρίου.
Ο οποίος Μάνος Χατζιδάκις, επί τη ευκαιρία, μόλις έμαθε για το καταστατικό της «Εταιρείας Γιάννη Χρήστου» που είχαμε ιδρύσει, είχε πει το αμίμητο: «Θαυμάσιο καταστατικό! Σταλινικότερο του Στάλιν· αριστούργημα! Αίρω όλες τις επιφυλάξεις μου και προσχωρώ αμέσως!» Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό το αστείο, το διαστρεβλώνει τόσο μίζερα ο κ. Χάρης και το παρουσιάζει στο άρθρο του ως καθαρή προσβολή εναντίον μου: «[…] Καμάρωνε [εγώ δηλαδή] σε άλλη συνέντευξή του, πως είχε φτιάξει το καταστατικό έτσι που να μην μπορεί να τον κουνήσει κανένας!»
Ελεος! Σταχυολογώντας εκ του πονηρού, κόβοντας και ράβοντας κατά το δοκούν, σκαρώνουμε άρθρα με λαθροχειρίες του στυλ για το πώς έριξα, λέει, εγώ το «Χρηστάκι», ή μάλλον πώς με έριξε αυτή κ.τ.λ … και παριστάνουμε έτσι τους σοβαρούς; Εχει ακριβώς υπ’ όψιν του τι λέει ο κ. Χάρης; Γιατί τα λέει; Και εντέλει, τι σχέση έχουν άραγε όλα αυτά με το «Πότε σκοτώθηκε ο Χρήστου», όπως θα μπορούσε πράγματι να μας πληροφορήσει ένα σοβαρό άρθρο της εφημερίδας σας;
Τέλος, αφού ο κ. Χάρης θέλει να φαίνεται τόσο πολύ ακριβολόγος, να τον πληροφορήσω πως η σύγχυση σχετικά με το πότε σκοτώθηκε ο Χρήστου προήλθε από την ίδια τη μητέρα του συνθέτη, που έλεγε συχνά· «Ο Τζώνης μου έφυγεν στα γενέθλιά του». Δηλαδή στις 9 Ιανουαρίου. Διότι υπάρχει πιστοποιητικό γεννήσεως του Γιάννη Χρήστου, στο οποίο αναφέρεται ως ημερομηνία γέννησής του η 9η και όχι η 8η Ιανουαρίου…
Η απάντηση του Γιάννη Η. Χάρη:
Ανακεφαλαιώνω: το 1985, 15 χρόνια από τον θάνατο του Γιάννη Χρήστου, ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος (ΑΑ), σύζυγος τότε μιας κόρης Χρήστου, ιδρυτής της Εταιρείας… κτλ., κατεξοχήν υπεύθυνος δηλαδή, δημοσιεύει λανθασμένη ημερομηνία θανάτου του συνθέτη.
Επειτα από άλλα 35 χρόνια διαιωνίζει το σφάλμα, αναδημοσιεύοντας το παλιό άρθρο (με σημερινό τίτλο και σημερινή ημερομηνία –με μια υποσημείωση στο τέλος για την α΄ δημοσίευση, που την ανέφερα ωστόσο κι εγώ). «Χωρίς απολύτως καμία αλλαγή», γράφει παντελώς ανυποψίαστος, αφού, λέει, το είχε εγκρίνει ο Μάνος Χατζιδάκις (ΜΧ) και ούτε είχε ενοχλήσει τότε κανέναν το λάθος! Και μόνο έπειτα από τη συμπτωματική παρέμβασή μου σημειώνει πως η «σύγχυση» προήλθε… κτλ. Τόση σοβαρότητα…
Και εξανίσταται ο ΑΑ για ελάχιστα που είχα επισημάνει, ενδεικτικά και μόνο του αυτοαναφορικού χαρακτήρα και της αμετροέπειας των συνεντεύξεων και άρθρων του σχετικά με τον Χρήστου.
«Διαστρεβλώνω», λέει, ένα «αστείο» του ΜΧ και το στρέφω εναντίον του. Ας συμπληρώσω τότε όσα οδηγούν στο «αστείο»: Οταν ο ΜΧ ενδιαφέρθηκε για την Εταιρεία και τα μέλη της, συμφώνησε με ορισμένα ονόματα, αλλά προχώρησε σε χαρακτηρισμούς (που ίσως δεν θα τους έκανε δημόσια) για άλλους φίλους και συνεργάτες του Χρήστου, «πεισιθάνατους μνηστήρες» (!), όπως τους ονόμασε, οι οποίοι θα εμπόδιζαν τη λειτουργία της Εταιρείας! Τότε του εξέθεσε περήφανος ο ΑΑ τα δρακόντεια μέτρα του καταστατικού, και ακολούθησε το «αστείο». Και θεώρησε κομψό αργότερα ο ΑΑ να μεταφέρει αυτά τα προσβλητικά για κάποια μέλη, εκθέτοντας και τον ΜΧ: «Ο ΜΧ για τον Γιάννη Χρήστου», τοβιβλίοnet 23.10.2018. (Αλλα απρεπή σχόλια του ίδιου του ΑΑ για «πεισιθάνατους μνηστήρες», στο Vakxikon.gr, τχ. 45.)
Τέλος, χαρακτηρίζει «λαθροχειρία» ο ΑΑ την αναφορά μου στα δικά του λόγια για «το Χρηστάκι»: ολόκληρη παράγραφο 186 λέξεων αφιερώνει στο θέμα, πάλι στο Vakxikon: τίνος η λαθροχειρία;
Ας αυτογελοιοποιείται όσο θέλει ο κ. ΑΑ. Το θέμα είναι ο ελάχιστος σεβασμός τον οποίο οφείλει στον Γιάννη Χρήστου.
