Αντιγραφή από προσωπικό ημερολόγιο: «Παρασκευή, 20 Μαρτίου, 11:35 πμ. Ξύπνησα χαράματα, αλλά μεσημέριασε, γιατί, μετά το περπάτημα στον Υμηττό, πιάσαμε τα τηλέφωνα· καλούσα ή με καλούσαν. Αλήθεια, πότε, με το καλό, σκοπεύουν οι τηλεφωνικές εταιρείες να κατεβάσουν τα τιμολόγια; Περιμένουν καλύτερες μέρες;
»Ερημιά στο περπάτημα, αν και καλοκαιρία. Στην άνοδο, ψυχή· αυτοκίνητα μόνο· αραιά κι αυτά. Κάθε μέρα και χειρότερα. Θυμήθηκα την Ερημη Χώρα του Ελιοτ· τη νιότη μας· σκέφτηκα τους νέους σήμερα· το δικό τους αύριο. Στην επιστροφή, κάποιοι μετρημένοι στα δάχτυλα, με σκυλιά. Στο ψιλικατζίδικο της λαϊκής δεν υπήρχαν εφημερίδες. “Δεν ξαναφέρνω, όσο υπάρχει κορονοϊός!” είπε ο ψιλικατζής, κατηγορηματικός. “Παράπλευρες απώλειες”, παρατήρησε ο Νίκος.
»Αλλάζουν οι όροι. “Ό,τι βρήκαμε!” είπε ο μανάβης της λαϊκής, που παίρνω ποικιλία μήλων (δεν είχε) και ντομάτες (δεν μου άρεσαν· έχω και απαιτήσεις, καθότι πρώην μανάβης!). It’s now or never ο Πρίσλεϊ στο ράδιο! E-mail από φίλη· σημείωμα, χειρόγραφο, στο ασανσέρ της πολυκατοικίας της: “Βοήθεια για ευπαθείς ομάδες. Είστε στις ευπαθείς ομάδες; Ως υγιής, νέος και επιστήμονας υγείας, προτίθεμαι να βγαίνω έξω για τις απαραίτητες δουλειές σας. Ψώνια, φάρμακα, οτιδήποτε. Μη διστάσετε να με πάρετε τηλέφωνο (αριθμός τηλεφώνου)”, ένοικος της πολυκατοικίας ο προτιθέμενος. Μικρές κοινότητες, τονωτικές αντιστάσεις.
»Ευπαθής ομάδα! Οι ομάδες που δεν κινδυνεύουν, σκέφτομαι, είναι η εμπαθής και η απαθής. Καφενείο των παλαιών ημερών· ημίκλειστο· τρεις-τέσσερις στο πεζοδρόμιο, με καφέ στο χέρι, σε χάρτινο ποτηράκι. Η Μ. λοξοκοιτώντας κάπου ψηλά: “Μικρή, το έσκαγα από τους γονείς μου. Τώρα το σκάω από τα παιδιά μου!”. Ο Γ., τηλεφώνημα στον Κ. που μένει στο σπίτι. Πλάκα: “Πέρασε ο κορονοϊός και έγραφε ηλικίες. Σε έγραψα πενήντα πέντε. Εντάξει;”. Καταιγισμός στο e-mail από συστάσεις επιβίωσης. Και πρόσκληση, σε πάρτι γενεθλίων του Γιάννη… διαδικτυακό!».
