Κλείσανε τώρα τα σχολειά. Οι μπόμπιρες στο σπίτι! Ολοι πια μέσα κάθονται κι έξω δεν σκάει μύτη.
Διακοπές με το στανιό! Αυτό κι αν είναι τύχη! Σε λίγο όμως φυλακή θα μοιάζουνε οι τοίχοι.
Λύση να βρούνε οι γονείς ψάχνουνε τρελαμένοι και κλήρο ρίχνουνε να δουν στο σπίτι ποιος θα μένει.
Τα πάνω κάτω, τι να πω, μας ήρθαν αιφνιδίως και έχουμε με τον ιό σαλτάρει πια τελείως.
Το πράγμα παρατράβηξε και πια δεν είν’ αστείο οινόπνευμα λέτε να βρω, παιδιά, στο φαρμακείο;
Ασ’ το χρηματιστήριο που βρίσκεται σε πτώση αχ, ο ιός σε ύφεση, φοβάμαι, θα μας χώσει…
Και οι παπάδες σ’ όλα αυτά το ζόρι που τραβάνε είν’ με ποιον τρόπο στο εξής θε να μας κοινωνάνε…
Οι Ιταλοί πρωτόγνωρες βιώνουν καταστάσεις βλέπεις εικόνες στην TV που δεν θα τις ξεχάσεις:
Δυο άνθρωποι μονάχοι τους εκεί στη Βενετία εις του Σαν Μάρκο περπατούν την άδεια την πλατεία.
Και εις τη Ρώμη, στη γνωστή Fontana, φευ, di Trevi να μην υπάρχει πια ψυχή: ποιος τάχα το πιστεύει;
Αδειος και στο Μιλάνο πια ο χώρος μπρος στο Duomo κι ούτε πουλί πετούμενο δεν συναντάς στον δρόμο.
Σε καραντίνα έχει μπει ολόκληρη η χώρα κι όλοι αναρωτιόμαστε σαν τι θα γίνει τώρα.
Ο κόσμος μας είν’ γίγαντας με πήλινα ποδάρια κι αν ζούμε ή πεθαίνουμε παίζεται, φευ, στα ζάρια.
Το κρύβουμε, και προσπαθεί καθείς να το ξεχάσει μ’ αρκεί ένας μικρός ιός για να το ξεσκεπάσει…
