Η νοοτροπία νικάει το ταλέντο

Πριν από μερικά χρόνια, ρώτησαν τη μεγάλη ποιήτρια Κική Δημουλά, η οποία αυτές τις μέρες δίνει τη μάχη της στη ΜΕΘ, «τι είναι έμπνευση;» και εκείνη απάντησε: «Η διαρκής προσπάθεια καταπολέμησης της έλλειψής της». Την ίδια απάντηση, αλλά προσαρμοσμένη, θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει στις μέρες μας για τον ορισμό του «ταλέντου στον αθλητισμό»: «Η διαρκής προσπάθεια καταπολέμησης της έλλειψής του».

Σε όλα τα προγράμματα των μεγάλων κλαμπ, είτε πρόκειται για ποδόσφαιρο είτε για μπάσκετ, το έμφυτο ταλέντο που μπορεί να διαθέτει ένας αθλητής, έχει περάσει πια στην τρίτη και τέταρτη θέση αξιολόγησης των χαρακτηριστικών που μπορούν να τον βοηθήσουν να εξελιχθεί και να διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο στο μέλλον.

Οι ειδικοί επιμένουν ότι λόγω της εξέλιξης της τακτικής και του ρυθμού, όπως παίζονται πλέον όλα τα αθλήματα σε υψηλό επίπεδο, είναι πολύ πιο συνηθισμένο να χάνεται ένα ταλέντο που δεν δούλεψε, παρά ένας λιγότερο χαρισματικός συναθλητής του που όμως δούλεψε πιο σκληρά.

Μπορεί να φταίνε ο εφησυχασμός και η (ψευδ)αίσθηση της υπεροχής που νιώθει ένας ξεχωριστός αθλητής. Αλλά αυτά δεν είναι στοιχεία που μπορούν να τον βοηθήσουν να εξελιχθεί σε πρωταθλητή με την έννοια που έχει ο πρωταθλητισμός σε όλους τους τομείς της ζωής.

Πλέον είναι ξεκάθαρο ότι το βασικότερο χαρακτηριστικό είναι η σωστή νοοτροπία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. «Σωστή νοοτροπία», γιατί όποιος τη διαθέτει, εμπνέει εμπιστοσύνη στον προπονητή ή τους συναθλητές του ότι θα κάνει αυτό που πρέπει τη στιγμή που πρέπει.

Εννοείται ότι, αν υπάρχει κάποιος που διαθέτει αναπτυγμένα και τα δύο αυτά προτερήματα, τότε μόνο η ατυχία μπορεί να τον σταματήσει να εξελιχθεί, πάντα σε σχέση με εκείνον που έχει να ανταγωνιστεί.