Σήμα κινδύνου για την προσφυγική δομή στον Ελαιώνα

Για καθυστερημένα ημίμετρα και εγκληματική αμέλεια των Αρχών στο ζήτημα της προστασίας των προσφυγικών δομών κάνει λόγο ο συντονιστής της οργάνωσης Project Elaia, Ανδρέας Ασιήκαλης, που στέλνει σήμα κινδύνου για την προστασία των προσφύγων της δομής του Ελαιώνα, όπου δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια η οργάνωση.

Ο κ. Ασιήκαλης ζητά να γίνει μεταφορά των πιο ευάλωτων προσφύγων σε ξενοδοχεία καραντίνας, όπου θα είναι εφικτή η προστασία τους, όπως και να υπάρξει εντατικότερη ενημέρωση των προσφύγων και να εφαρμοστεί σήμερα υγειονομικός αποκλεισμός της δομής, καθώς η θέση της στην Αθήνα, όπου έχουν σημειωθεί τα περισσότερα κρούσματα, αυξάνει τον κίνδυνο μετάδοσης του κορονοϊού στο εσωτερικό της δομής.

Σημειώνει την ευθύνη των Αρχών να περιφράξουν το γήπεδο ποδοσφαίρου που λειτουργεί μέσα στη δομή και να βάλουν λουκέτο, καθώς προς το παρόν το χρησιμοποιούν οι πρόσφυγες για αγώνες, που συγκεντρώνουν είκοσι με τριάντα θεατές. Επισημαίνει ότι δεν μπορεί να αφήνεται σήμερα η ενημέρωση των προσφύγων στις πολύγλωσσες αφίσες και στα μηνύματα της Πολιτικής Προστασίας και οργανώσεων, την ώρα που στον γενικό πληθυσμό εξελίσσεται πολύπλευρη και συνεχής τηλεοπτική καμπάνια.

Υπογραμμίζει ότι ανάμεσα στους πρόσφυγες ζουν πολλοί νεαρής ηλικίας, που επιπλέον έχουν ζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες εξαιτίας πολέμου και άλλων καταστάσεων, με αποτέλεσμα να υποτιμούν ή να αψηφούν τον κίνδυνο.

«Χρειάζονται θαρραλέα μέτρα και πιο αυστηρές δράσεις, έστω κι αν δημιουργηθεί αναστάτωση στον πληθυσμό. Πρέπει να αντιληφθούν οι πρόσφυγες πόσο επικίνδυνη είναι η κατάσταση», υπογραμμίζει. Και σημειώνει τη διαπιστωμένη τάση ανθρώπων που ζουν σε κλειστές κοινότητες, όπως αυτές μιας δομής, να κρύβουν τα συμπτώματα μεταδοτικών ασθενειών προκειμένου να μην υποστούν στιγματισμό.

Επισημαίνει τον ύπουλο τρόπο δράσης του κορονοϊού, με υψηλό κίνδυνο μετάδοσης, μεγάλο χρόνο επώασης και εκδήλωσης και σοβαρό κίνδυνο για ηλικιωμένους και ανθρώπους με προβλήματα υγείας. Σημειώνει επίσης την ύπαρξη πολλών μονογονεϊκών οικογενειών, ενός γονιού συχνά μεγάλης ηλικίας, με μικρά παιδιά, και ανησυχεί για την τύχη τους σε περίπτωση που νοσήσει ο γονιός. Αναφέρεται στην έλλειψη ζωτικού χώρου στη δομή, με κοντέινερ 24 τ.μ. το ένα δίπλα στο άλλο, όπου ζουν έξι με οκτώ άτομα, γεγονός που καθιστά πολύ δύσκολο τον περιορισμό της κίνησης και την προστασία των ευάλωτων.

Και επισημαίνει τις πιθανές πολλαπλές συνέπειες που μπορεί να προκύψουν αιφνιδιαστικά, σε περίπτωση που δεν θα είναι αρκετοί οι προβλεπόμενοι χώροι απομόνωσης, όταν λειτουργήσουν.

«Θα τους αφήσουν στη δομή να πεθάνουν ή θα επιβαρύνουν το σύστημα υγείας; Είναι επικίνδυνο να αγνοούμε το πρόβλημα, να μην κάνουμε κάτι ουσιαστικό και απλά να ελπίζουμε ότι θα πάμε καλά. Μπορούν να γίνουν πολύ περισσότερα από την πλευρά της πρόληψης», υπογραμμίζει.