«Έχει αργήσει καιρό, αλλά το ξέρω, μια αλλαγή θα έρθει». Το έγραψε ο Sam Cooke το 1964, όταν τον πέταξαν έξω από ξενοδοχείο σε πόλη του ρατσιστικού αμερικανικού Νότου επειδή ήταν μαύρος. Σύντομα το τραγούδι έγινε ύμνος του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα και σήμερα δικαίως θεωρείται ένα από τα διαμάντια όχι μόνο της μαύρης μουσικής, αλλά της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Το τραγούδησαν δεκάδες καλλιτέχνες, από την Aretha Franklin μέχρι την Beyoncé, ενώ ο Ομπάμα το χρησιμοποίησε ως σάουντρακ της εκλογικής νίκης του το 2008 (κάτι σαν το «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο» του πασοκικού ’81).
 
Έκτοτε, όσο και αν η ελπίδα για μια θετική κοινωνική αλλαγή δεν παύει να διαψεύδεται, το τραγούδι αυτό δεν σταμάτησε να εκφράζει «τον στεναγμό του καταπιεσμένου, την καρδιά του άκαρδου κόσμου». Η εκτέλεση του Baby Huey, ενός ξεχασμένου αλλά σημαντικού καλλιτέχνη που πέθανε μόλις 26 ετών, ακούγεται ακόμα πιο σπαρακτική και παραδόξως σύγχρονη.