«Eλαττωματικά προϊόντα, στείλ’ τα για επιστροφή. Δεν μπορώ να δουλέψω, δεν μπορώ να πετύχω, στείλε με για επιστροφή». Σαράντα δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο των Gang of Four, η μπασογραμμή του «Damaged Goods» ακούγεται ακόμα εθιστική και οι στίχοι του πολιτικοποιημένου μετα-πανκ συγκροτήματος χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά του ζητήματος, που θα μπορούσε να λέγεται «ερωτικές σχέσεις στον ύστερο καπιταλισμό».
 
Οι οποίες συχνά θυμίζουν τον κανιβαλικό ανταγωνισμό που επικρατεί στις εργασιακές σχέσεις, στην αγορά προϊόντων, ανθρώπων και υπηρεσιών. Ό,τι δεν σε βολεύει πια, το στέλνεις για επιστροφή, ανακύκλωση, στη χωματερή… Το νέο μοντέλο, εργαζόμενης, αυτοκινήτου, κινητού, αντικαθιστά το παλιό, ασύμφορο, ακριβό, ξεπερασμένο, που χρειάζεται σέρβις και αναβάθμιση, έχει απαιτήσεις για μισθό, επιδόματα, αυξήσεις, ένσημα και σύνταξη και  πρέπει να πεταχτεί ως ελαττωματικό.
 
«Οι 8 στους 10 εργοδότες στην Ελλάδα δεν βρίσκουν εργαζόμενους με προσόντα», μας πληροφορεί πολυεθνική εταιρεία Ανθρώπινου Δυναμικού στην τελευταία «Ετήσια έρευνα έλλειψης ταλέντου»  – γιατί ως γνωστόν το ταλέντο πάντα περισσεύει στα αφεντικά και λείπει από τον εργαζόμενο, αλλιώς θα είχε γίνει κι αυτός αφεντικό.
 
Πώς κολλάνε όλα αυτά με ένα τραγούδι χωρισμού το ξέρει καλύτερα ο στιχουργός-συνθέτης Jon King, που το εμπνεύστηκε λέει από σλόγκαν σούπερ μάρκετ. Τέλος, όσοι οπαδοί του ελληνόφωνου ροκ του ’80 αναρωτιέστε τι σας θυμίζει, δεν θέλει καν ρώτημα: την «Ταξιδιάρα ψυχή» από τις Τρύπες, που μοιάζει πιστή αντιγραφή.