Ο ανεπίστρεπτος χρόνος

Επειδή ο χρόνος είναι ανεπίστρεπτος και η ζωή ανεπανάληπτη, γι’ αυτό κάνε ό,τι κάνεις τώρα κι αφού δεν υπάρχει θάνατος για τον θάνατο, προσέχοντας όμως να μη βλάψεις τον άλλο, που θα έβλαπτες περισσότερο τον ίδιο τον εαυτό σου, με τον οποίο δεν θα συμφωνούσες ποτέ ότι είσαι καλός άνθρωπος, ζώντας πλέον μέσα σου ένα σιωπηρό δράμα μη αναστρέψιμο. Και όπως είπε ο Σωκράτης «προτιμότερο θα ήταν να με αδικήσουν, παρά να αδικήσω».

Μη μας τρομάζει ο θάνατος/ που τη ζωή μας τελειώνει.

Περισσότερο κι απ’ την Αγάπη/ ο θάνατος μας ενώνει!

Αν τον έναν για τον άλλο/ ασίγαστο μίσος διακατέχει/ και πεθάνει ο ένας απ’ αυτούς/ ο άλλος μίσος πλέον δεν έχει.

Μπροστά στο θάνατο είμαστε ίσοι/ χωρίς κακίες και χωρίς μίση.

Ο σπουδαίος Αμερικανός ανθρωπολόγος, Clifford, είπε: «Δεν θα είμαστε ποτέ ικανοί να μελετήσουμε σοβαρά τους ανθρώπους, αν δεν λάβουμε υπόψη μας τον σημαντικό παράγοντα του θανάτου τους».

Και κάτι άλλο ακόμα, ίσως ενδιαφέρουσας σημασίας. Γνώρισε τον εαυτό σου που θέλεις να γνωρίσεις και των άλλων τον εαυτό και θα έλεγα για τούτο πως είναι η ισχυρότερη ικανοποίηση για τον άνθρωπο. Και θα ήταν ακόμα πιο ισχυρή αν γινόταν να επινοήσει ηλεκτρομαγνητικό μηχανισμό τέτοιο που θα μάντευε τη σκέψη των άλλων. Μόνο τότε θα επέρχετο διαταραχή στις ισορροπημένες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, κάτι που θα οδηγούσε σε αρνητικά αποτελέσματα, γιατί όχι και σε αφανισμό του ανθρώπινου είδους!

*Φαραί Πατρών Αχαΐας