Αντίο στον «αιώνιο έφηβο» του ελληνικού σινεμά

Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών ο αγαπημένος ηθοποιός Κώστας Βουτσάς, ο οποίος νοσηλευόταν από τις 7 Φεβρουαρίου στη ΜΕΘ του «Αττικού» νοσοκομείου.

Με γνήσια κωμική φλέβα, ευγενής, χαριτωμένος, γενναιόδωρος, αισιόδοξος με τη ζωή, ένας αιώνιος έφηβος, όπως έλεγε και ο ίδιος, κατάφερε να μείνει στη μνήμη πολλών γενιών αλλά να αγαπηθεί ακόμα και από τους σημερινούς νέους μέσα από τους δεκάδες ρόλους που έπαιξε στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, ταινίες που έχουν κυρίαρχη θέση στα τηλεοπτικά προγράμματα. Πότε ως φτωχός και άτυχος, πότε ως ανθρωπάκι, πότε ως γόης, πότε ως κορόιδο, πότε ως καταφερτζής, πότε ως ανεπρόκοπος γιος, πάντα λαμπερός και μπριόζος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα σ’ ένα φτωχικό σπίτι του Βύρωνα από προσφυγική οικογένεια με καταγωγή από τους Επιβάτες Ανατολικής Θράκης. Μεγάλωσε όμως στη Θεσσαλονίκη. Το οικογενειακό επίθετο ήταν Σαββόπουλος, αλλά το «Βουτσάς» επικράτησε από τον παππού του που έφτιαχνε βαρέλια (παλαιότερα τα έλεγαν «βουτσιά»). Ο πατέρας του, που εργαζόταν ως εργάτης οδοποιίας, ήταν στρατευμένος στο ΚΚΕ και κυνηγημένος με φυλακίσεις, εξορίες και βασανισμούς μπροστά στα παιδιά του. Ο Κώστας μεγάλωσε μ’ αυτά τα βιώματα, τον πατέρα του στην εξορία και φυματικό. Επινοούσε διάφορες δουλειές του ποδαριού για να βοηθήσει την οικογένεια, όπως να πουλάει τσιγάρα με το κασελάκι του, να κάνει τον αβανταδόρο σε παπατζήδες. Στην Κατοχή μοίραζε προκηρύξεις στους κινηματογράφους μαζί με άλλα «Αετόπουλα» της ΕΠΟΝ, αφού πρώτα είχε δει τις ταινίες στον εξώστη.

Από μικρός φλέρταρε με την ιδέα να γίνει ηθοποιός. Γι’ αυτό και γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου Θεσσαλονίκης απ’ όπου αποφοίτησε το 1953. Στην πόλη όπου μεγάλωσε και είχε τις πιο ωραίες αναμνήσεις, έκανε τις πρώτες του θεατρικές εμφανίσεις με τοπικά σχήματα και στη συνέχεια με περιπλανώμενους θιάσους, τα γνωστά μας μπουλούκια.

Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο του το 1953 στην κωμωδία του Γιώργου Λαζαρίδη «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται». Το 1958 παίζει στην ταινία «Η κυρά μας η μαμή». Οι επόμενες εμφανίσεις του είναι το 1961 σε δυο ταινίες της Φίνος Φιλμ: «Η Αλίκη στο Ναυτικό» του Αλέκου Σακελλάριου και «Ο σκληρός άνδρας», του Γιάννη Δαλιανίδη. Ακολουθεί ένας κωμικός ρόλος στη δραματική ταινία «Κατήφορος», του Γιάννη Δαλιανίδη, που σπάει τα ταμεία κάνοντας διάσημους τους πρωταγωνιστές Ζωή Λάσκαρη, Νίκο Κούρκουλο, αλλά και τον Κώστα Βουτσά.

Ακολούθησαν δεκάδες ταινίες: «Νύχτα γάμου», «Χαρτοπαίχτρα», «Μια κυρία στα μπουζούκια», «Ξυπόλητος πρίγκηψ», «Κάτι να καίει», «Κορίτσια για φίλημα», «Γαμπρός απ’ το Λονδίνο», «Οι θαλασσιές οι χάντρες», «Για ποιον κτυπά η κουδούνα», «Ενας άφραγκος Ωνάσης», «Ο άνθρωπος της καρπαζιάς», «Είκοσι γυναίκες κι εγώ», «Τον αράπη κι αν τον πλένεις», «Ενας τρελός τρελός αεροπειρατής», «Αγάπησα μια πολυθρόνα», «Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ». Οι περίφημες ατάκες του «Φσσστ, μπόινγκ!», «Εχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;», «Κααατίνα, σαλααμάκι» άφησαν εποχή.

Τη δεκαετία του ’80 γύρισε όπως πολλοί της γενιάς του βιντεοταινίες, όμως έπαιξε και στον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο με ξεχωριστή την ερμηνεία του στην ταινία του Βασίλη Βαφέα «Ο έρωτας του Οδυσσέα», για την οποία τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1984.

Στην τηλεόραση πρωτοεμφανίστηκε στη σειρά του Κώστα Πρετεντέρη στην ΕΡΤ «Ονειροπαρμένος» (1973) και ακολούθησαν το 1979 «Το ημερολόγιο ενός θυρωρού» (ΥΕΝΕΔ) και το 1985 «Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του» (ΕΡΤ).

Υπήρξε θιασάρχης στο θέατρο για 35 χρόνια, πρωταγωνιστώντας σε κωμωδία, επιθεώρηση, πρόζα. Ανάμεσά τους τα έργα «Αγάπη μου παλιόγρια», «Για ψήφου πήδημα», «Ο,τι πείτε, υπουργέ μου» αλλά και Αριστοφάνης: «Σφήκες», «Θεσμοφοριάζουσες», «Ορνιθες».

Για τον Κώστα Βουτσά «η γυναίκα ήταν αποστολή, όχι πάθος». Εκανε τέσσερις γάμους: με την ηθοποιό και χορεύτρια Ερρικα Μπρόγιερ (έφυγε πρόσφατα από τη ζωή), με την οποία απέκτησε την κόρη του Σάντρα. Από τον δεύτερο γάμο του με τη Θεανώ Παράσπορου απέκτησε τη Θεοδώρα και τη Νικολέτα. Ο τρίτος γάμος του ήταν με την Εύη Καραγιάννη, ενώ το 2015, συνδέθηκε με την κατά 39 χρόνια μικρότερή του ηθοποιό Αλίκη Κατσαβού, την οποία παντρεύτηκε μέσα σ’ έναν χρόνο αποκτώντας μαζί της έναν γιο, τον Φοίβο.

Ο Κώστας Βουτσάς, χορτασμένος από μια ζωή γεμάτη και δημιουργική, εξακολουθούσε να παραμένει αριστερός. Ψήφιζε ώς το τέλος ΚΚΕ για να έχει, όπως έλεγε, το κόμμα μια ισχυρή φωνή αντίστασης.

Ο συνάδελφος Νίκος Κιάος θυμάται ένα περιστατικό από την εποχή που ο Κώστας Βουτσάς ήταν ήδη πρωταγωνιστής και πολύ αγαπητός στο κοινό. Είχε πάει στο καμαρίνι του στο θέατρο Γκλόρια για να του ζητήσει να υπογράψει υπέρ της πορείας για τον πυρηνικό αφοπλισμό, η οποία ενώ είχε προγραμματιστεί απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση: «Υπέγραψε χαμογελαστός και μάλιστα προσπαθούσε να πείσει έναν συνάδελφό του να υπογράψει κι εκείνος. “Μα για την ειρήνη πρόκειται, βρε παιδί μου, υπόγραψε κι εσύ” του έλεγε».

Την παραχώρηση, τιμής ένεκεν, τάφου στο Α’ Νεκροταφείο στην οικογένεια του Κώστα Βουτσά, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την τεράστια προσφορά του στην τέχνη και στον πολιτισμό, αποφάσισε ο δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης.