Αντρέας Μαντάς*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

– η αγάπη…

– η γνώση…

– είναι η ίδια λέξη.

Ο έρωτας, η ποίηση, ο έρωτας, η ποίηση, ο έρωτας, η ποίηση, αξεχώριστα μας δίνουν το παράδειγμα, οφείλουν να ξεπερνούν φραγμούς, τους φραγμούς που ορθώνουν η σεμνοτυφία, η γλώσσα, η σύνταξη, τα δεσμά μιας μέτριας και ηλίθιας κοινωνίας. Μέσα και έξω απο αυτή την τάξη, κάπου, κάποτε, κάπως μια μυστική φωνή περνάει, σαν από μια σχισμή. Η αποστολή του ποιητή είναι να κάνει αισθητή την παρουσία της.

Στις 21 του Γενάρη είχε φύγει πριν απο πέντε χρόνια ο Γιάννης Κοντός. Τριάντα έξι χρόνια πριν, ακριβώς την ίδια μέρα, ο Γιάννης Σκαρίμπας. Τώρα η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. Θεώρησα ότι δεν είναι τυχαίο. Συνένοχοι μάλλον οι τρεις τους, με τις φωνές τους εναρμονισμένες να αντηχούν, για όλους εμάς, από κάπου αλλού πια.

Όταν σκέφτομαι την Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, σκέφτομαι μια ράχη. Τη ράχη μιας γυναίκας που κάθεται σ’ ένα μικρό σκαμνί. Ακριβώς όπως είχε ζωγραφίσει ο Dali την Gala. Το είδωλό της προχωρά με τον ρυθμό που προχωρώ κι εγώ, έτσι ώστε η απόσταση που μας χωρίζει να μένει πάντα η ίδια. Στο βάθος ο τοίχος είναι απο μπλε γυαλί. Η γυναίκα (η Κατερίνα), με τη ράχη γυρισμένη προς το μέρος μου, φτάνει και τον διαπερνά χωρίς δυσκολία. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με μένα. Απομένω με τα μούτρα και τα δάχτυλα κολλημένα πάνω στο γυαλί. Με αυτόν λοιπόν τον τρόπο παρακολουθώ το όραμα που χάνεται. Και αυτή πετάει και θα συνεχίσει να πετάει με καταπληκτική ευκολία, ψηλά και ψηλά και ακόμα πιο ψηλά, πάνω απο στεριές και θάλασσες, μέσα σ’ ένα λαμπρό υπερκόσμιο φως.

Τρία είδωλα λοιπόν που έτυχε να φύγουν την ίδια μέρα, σε διαφορετικούς χρόνους. Για πάντα παρθένοι. Διότι σαν ανοίξουν τα μάτια των παρθένων, είναι σαν ο κόσμος να αναδύεται διαφορετικός, καινούργιος, αγνός. Σαν να παίρνει μυστικές οδηγίες από τα όνειρά τους ή να μην είναι παρά μόνο αυτό το είδωλο στον καθρέφτη που ο ήλιος αγαπά να παίζει αντίκρυ.