Για την ειρηνική συνύπαρξη των εθνών

Σ’ έναν πόλεμο που προκαλούν οι έμποροι του θανάτου για ίδιον όφελος, η εξευτελιστική δοκιμασία που υφίσταται ο απλός στρατιώτης από τη μυλόπετρα του ουτοπικού πατριωτισμού τον μεταλλάσσει σε ρομπότ και σε σκιά του εαυτού του, κάτι που αποτελεί κατάφωρο χλευαστικό κυνισμό στην αυτόνομη βούληση και αυταξία του ατόμου. Πάνω που όταν ο απλός στρατιώτης παίρνει μέρος στα πεδία των μαχών, φροντίζοντας πρώτα να τον αποχωρίζουν από το Εγώ του, του υπενθυμίζουν ότι τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα πάνω του και πως οι μεταγενέστεροι θα έχουν να λένε γι’ αυτόν, που αν συμβεί να σκοτωθεί, δεν θα μάθει ποτέ ότι τον εξαπάτησαν με το που του έκρυβαν την αλήθεια της ζωής και του θανάτου του, όπως με τους χιτλερικούς στρατιώτες και τους καμικάζι της Ιαπωνίας.

Σημασία δεν έχει η ανήκουσα σε ορισμένο γεωγραφικό χώρο κλειστών συνόρων πατρίδα, ανόητης σημασίας, ορίζοντας διαχωριστική γραμμή που χωρίζει αντί να ενώνει σε ειρηνική συνύπαρξη όλα τα ανθρώπινα πλάσματα πάνω στον χώρο του πλανήτη που δικαιωματικά τους ανήκει. Θα έπρεπε να συμβαίνει όπως με την ερωτική σχέση που δεν υπόκειται σε περιοριστικούς όρους και απαγορευτικές διατάξεις ή ρατσιστικοεθνικιστικής αντίληψης που φέρεται απαξιωτικά, όταν πρόκειται για κοινωνική διαφορά ή χρώματος. Δεν πρόκειται απλώς για πεποίθηση, αλλά για ακριβή και αυτοτελή αλήθεια μη διαβλητή και όχι συμβολική που φαίνεται να διαφέρει από την απόλυτη αλήθεια, που αν τυχόν κάποιος ήθελε να την αμφισβητήσει, θα ήταν ως σαν να αφαιρεί τον θρίαμβο της καθαρής λογικής, με το οποίο θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το γίγνεσθαι της φύσης, της οποίας αποτελεί μέρος. Αλλωστε, σε ένα συγγραφικό πόνημα του μεγάλου μας ποιητή Κωστή Παλαμά, αναφέρεται η φράση ποιητικού ύφους η οποία λέει: «Πολίτης είμαι όλου του κόσμου και πατρίδα μου είναι η γη», για το οποίο τον θεώρησαν κομμουνιστή, πως θέλει την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των λαών στέκοντας εμπόδιο στα σχέδιά τους του «διαίρει και βασίλευε» και δεν του απένειμαν το βραβείο Νόμπελ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιστημονική έρευνα όλων των κλάδων που έχει να κάνει με την οντολογική ύπαρξη και εξέλιξη του ανθρώπου, καθώς και με τους νόμους που διέπουν τη σύσταση και τη λειτουργία του Σύμπαντος, προηγείται του ουτοπικού πατριωτισμού, της εσφαλμένης εθνικιστικής αντίληψης που εκκολάπτει το αυγό του φιδιού, πολύ δε περισσότερο της πίστης σε πολιτικάντηδες αρχηγούς και της φονταμενταλιστικής πίστης σε προφήτες, εξαιτίας των οποίων τα έθνη έρχονται σε πολεμικές συγκρούσεις προκαλώντας ποταμούς αίματος. Γι’ αυτό, όλα τα έθνη αντί σε προφήτες, να πιστεύουν σε έναν μόνο Θεό, οπότε θα συνυπάρχουν ειρηνικά και αδελφωμένα, προσδοκώντας σε επουράνιο Παράδεισο όπου ο Θεός στην ψυχή τού καθένα δίνει έλεος και γαλήνη και πνευματική ηρεμία.

ΥΓ.: Η άποψη αυτή του γράφοντος δεν έχει γραφτεί ούτε ειπωθεί ποτέ από κανέναν άλλον, η οποία άποψη φωτογραφίζεται ως επίγειος παράδεισος, πλην όμως όχι σαν του επουράνιου.

*Κων/νος Παπανδρέου, Φαραί Πατρών Αχαΐας