Ο λαγός από το καπέλο του Ζιντάν

Η Ρεάλ Μαδρίτης ξεκίνησε τη φετινή σεζόν, όπως τελείωσε την περσινή: με προβλήματα, σκαμπανεβάσματα, ένα παιχνίδι απροσδιόριστο και, κυρίως, βαρετό. Η ήττα από τη Μαγιόρκα στα μέσα Οκτωβρίου σήμανε οριστικά συναγερμό, μετά το προειδοποιητικό alarm του Σεπτεμβρίου, τη συντριβή από την Παρί Σεν Ζερμέν. Το «Σαντιάγο Μπερναμπέου» είχε αρχίσει να αδειάζει, δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον…

Σχεδόν τρεις μήνες αργότερα, το τοπίο έχει αλλάξει θεαματικά και η επιβράβευση ήρθε με το τρόπαιο του Σούπερ Καπ Ισπανίας. Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει μεταμορφωθεί σε μια ομάδα δυναμική και επιθετική επί 90 λεπτά, όπως έδειξε στον ημιτελικό με τη Βαλένθια, ικανή όμως παράλληλα για μέγιστο ποδοσφαιρικό ρεαλισμό, όταν ο αντίπαλος προπονητής την έχει μπλοκάρει τακτικά, όπως φάνηκε στον τελικό με την Ατλέτικο Μαδρίτης.

Παίκτες που επί μήνες είχαν μείνει από δυνάμεις, ίσως και κορεσμένοι από τους τίτλους, έχουν αναζωογονηθεί και θυμίζουν τις καλύτερες μέρες τους: ο Ραφαέλ Βαράν, ο Τόνι Κρόος σίγουρα, ο Λούκα Μόντριτς που ανέκτησε τη φόρμα του, ο Ισκο που αναγεννήθηκε, αλλά και ο Τιμπό Κουρτουά που ξεπέρασε την κρίση και είναι πραγματικά γίγαντας στα γκολπόστ.

Η συλλογική μεταμόρφωση αυτή θυμίζει τους πρώτους μήνες του Ζινεντίν Ζιντάν στον πάγκο των «μερένγκες» τον Ιανουάριο του 2016. Τότε η λύση που είχε βρει για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα του Ράφα Μπενίτεθ ήταν η μονιμοποίηση του Κασεμίρο μπροστά από την άμυνα, ώστε να υπάρχει συνοχή μεταξύ των γραμμών και να απελευθερωθούν δημιουργικά οι μέσοι του.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στη δεύτερη θητεία του Γάλλου τεχνικού, η αναζωογόνηση της ομάδας ξεκινάει από ένα όνομα: Φεντερίκο Βαλβέρδε. Ο 21χρονος Φέντε, ή «Πουλάκι» (Pajarito) όπως είναι το χαϊδευτικό του, έχει αποδειχτεί ο καταλύτης, ο παίκτης που έχει μεταδώσει ενέργεια στην ενδεκάδα του Ζιντάν.

Το καλοκαίρι, ο Γάλλος προπονητής άφησε να φύγουν οι μέσοι Ντάνι Θεμπάγιος και Μάρκος Γιορέντε για να ανοίξει τον δρόμο στον τρίτο πιτσιρικά της παρέας, τον Βαλβέρδε. Ηταν αποφασισμένος να ποντάρει πάνω του και δικαιώθηκε.

Ο μικρός Ουρουγουανός μπήκε σιγά σιγά στην ενδεκάδα χωρίς τυμπανοκρουσίες, σχεδόν στις μύτες των ποδιών. Στα υπέρ του, ότι δεν έπασχε από τις παθογένειες της ομάδας. Με ενέργεια στο μάξιμουμ, φρέσκο μυαλό, απόλυτη αυτοσυγκέντρωση και πνευμόνια δεκαθλητή, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την ευκαιρία που του δόθηκε.

Η ζωτικότητά του αποδείχτηκε μεταδοτική και άλλαξε το τοπίο στην ομάδα. Ο Κασεμίρο είχε προβλέψει τον περασμένο Σεπτέμβριο ότι «ο Βαλβέρδε θα εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους μέσους στον κόσμο στην ερχόμενη διετία». Πρόσφατα όμως ο Βραζιλιάνος αναγνώρισε ότι έκανε λάθος: «Είναι ήδη ένας από τους καλύτερους!»

Ο Βαλβέρδε δεν ξεχωρίζει μόνο για τα ατελείωτα χιλιόμετρα που καλύπτει στους αγώνες, ως απόλυτο στήριγμα των μέσων του Ζιντάν. Οι τεχνικές ικανότητές του είναι εξαιρετικές, ενώ εντυπωσιάζει το ποδοσφαιρικό του μυαλό σε τόσο νεαρή ηλικία.

Σπάνια κάνει λάθος –κάτι που αποδείχτηκε και στο πιο απαιτητικό σκηνικό, στο clâsico του Δεκεμβρίου με την Μπαρτσελόνα, όπου ήταν από τους πλέον διακριθέντες της ομάδας του.

Πλέον παίρνει και δημιουργικές αποφάσεις και έχει εξελιχθεί σε ένα ποδοσφαιρικό «4×4», πρωταγωνιστεί αμυντικά και επιθετικά και κρίνει αγώνες.

«Είναι ένας μοντέρνος ποδοσφαιριστής που καλύπτει μεγάλο χώρο, πάντα επιδιώκει την πάσα μπροστά και ζητάει την μπάλα. Παίζει με την αξία του», είχε απαντήσει τον Νοέμβριο ο Ζιντάν όταν ρωτήθηκε για τη μονιμοποίηση του νεαρού Ουρουγουανού στην ενδεκάδα.

Ο Γάλλος τεχνικός είχε πια βρει αυτό που έψαχνε όταν ζητούσε την απόκτηση του Πολ Πογκμπά – μια μεταγραφή που πλέον είναι αχρείαστη.

Ο Φέντε δεν είναι πια μόνο η θαυματουργή λύση που βρήκε ο Ζιντάν για να σώσει τη σεζόν, αλλά και ένας βασικός άξονας για τη Ρεάλ της επόμενης δεκαετίας… Αυτό ήταν και το όνειρο του Βαλβέρδε από την ηλικία των 10 χρόνων, όταν άρχισε να μαθαίνει το ποδόσφαιρο στην πολύ καλή ακαδημία της Πενιαρόλ, στο Μοντεβιδέο.

Εκεί τον «ψάρεψε» η Ρεάλ Μαδρίτης στα 18 του, έναντι μόλις 5 εκατ. ευρώ. Εδωσε μάχη μάλιστα με την Αρσεναλ και την Μπαρτσελόνα, αλλά μέτρησε η προσωπική επιθυμία του πιτσιρικά να βρεθεί στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου». Αρχικά αγωνίστηκε στη δεύτερη ομάδα της «βασίλισσας», την Καστίγια, και το 2017-18 δόθηκε δανεικός στην Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, όπου μετείχε σε 24 αγώνες.

Πέρσι, ο Ζουλέν Λοπετέγι τον κράτησε στην πρώτη ομάδα της Ρεάλ, ο Σολάρι τον χρησιμοποίησε σε μερικά ματς, αλλά η οριστική απογείωση ήρθε με την έλευση του Ζιντάν. Από το 2017 είναι και διεθνής με τους άνδρες της Ουρουγουάης. Παρών στην προεπιλογή για το Μουντιάλ του 2018, αγωνίστηκε στο Κόπα Αμέρικα του 2019.

Την περασμένη Κυριακή, στην Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας πανηγύρισε τον δεύτερο τίτλο της καριέρας του με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο πρώτος ήταν το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων του 2018 και ο Βαλβέρδε ήταν μέλος του ρόστερ. Στο φετινό Σούπερ Καπ Ισπανίας, όμως, ήταν πρωταγωνιστής, ήρωας και MVP του τελικού.

Πόσες φορές έχει τιμηθεί άραγε με ανάλογη διάκριση παίκτης που είδε κόκκινη κάρτα; Και όμως, έκρινε τον αγώνα με τη δική του αποβολή. Το σκληρό φάουλ στον Αλβαρο Μοράτα στο 115’, τη στιγμή που ο Ισπανός βρισκόταν δευτερόλεπτα μακριά από ένα σχεδόν σίγουρο γκολ, επέτρεψε στη Ρεάλ να διατηρήσει το 0-0 και να πάει το ματς στα πέναλτι. Οπου και επικράτησε…

«Ζήτησα συγγνώμη από τον Μοράτα. Δεν ήταν καλό αυτό που έκανα, γιατί είμαστε συνάδελφοι. Ομως δεν είχα άλλη επιλογή εκείνη τη στιγμή», είπε ο Βαλβέρδε μετά τον αγώνα, έχοντας ήδη εισπράξει και τα εύσημα του αντίπαλου προπονητή, του Ντιέγο Σιμεόνε, για την ενέργειά του.

Και πρόσθεσε: «Προσπαθώ να δίνω τα πάντα στις προπονήσεις και τους αγώνες. Απολαμβάνω κάθε στιγμή της ζωής μου. Κερδίζω τίτλους, σε λίγο καιρό θα γίνω πατέρας και έχω κάθε λόγο να είμαι ευτυχισμένος».

Πόσο ευτυχισμένος άραγε θα ήταν και ο συνεπώνυμός του, ο Ερνέστο Βαλβέρδε, αν ο Ζεράρ Πικέ είχε τα πνευμόνια του μικρού Βαλβέρδε και είχε κόψει με ανάλογο φάουλ τον Κορέα, στην αντεπίθεση που σήμανε το 3-2 για την Ατλέτικο και τον αποκλεισμό των «μπλαουγράνα» στον ημιτελικό της διοργάνωσης; Ισως τώρα να βρισκόταν ακόμα στη θέση του, στον πάγκο της Μπαρτσελόνα…