Στα πιανιστικά έργα του Μπετόβεν ήταν αποκλειστικά αφιερωμένο το ωραίο ρεσιτάλ που έδωσε η Λευκή Καρποδίνη στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ιδρύματος Θεοχαράκη (30.1.2020).
Η ευφυής, εργατική, φιλέρευνη μουσικός πρόσφερε ερμηνείες επεξεργασμένες με εύρος συνολικής εποπτείας και σε βάθος λεπτομέρειας, διατυπωμένες με συναίσθηση του μεταβατικού υφολογικού στίγματος της γραφής (κλασικισμός, ρομαντισμός), διαποτισμένες με ευγενές συναίσθημα.
Το πρώιμο «Rondo, op. 51, αρ. 1» και η νεανική «Σονάτα αρ. 3, op. 2/αρ. 3» παίχτηκαν με προσηκόντως μοτσάρτεια χάρη, νωχέλεια και ελαφράδα, με παραγραφοποίηση οργανωμένη αβίαστα μέσω καλοζυγιασμένων στίξεων και διαφοροποιήσεων στις ταχύτητες και τις δυναμικές που έφερναν σε ισορροπημένο διάλογο την εκκολαπτόμενη μπετοβενική εκφραστική στιβαρότητα με τις συγχρονικές καταβολές της στους Μότσαρτ, Χάιντν, Κλεμέντι.
Αντίθετα, στις πιο ώριμες «32 Παραλλαγές, WoO 80» και, βεβαίως, στη φλογερή «Σονάτα αρ. 8, op. 13, Παθητική» κυριάρχησαν η έμφαση στη γλαφυρή προβολή της μουσικής αρχιτεκτονικής και του διαλόγου ανάμεσα στις αντιθέσεις των διαθέσεων, το προσεκτικό πλάσιμο των μεταπτώσεων από παραγράφους δριμείας, έκδηλα «μαχητικής» δράσης σε θύλακες μουσικής αφήγησης στοχαστικούς, εσωστρεφείς ή με χαρακτήρα ονειροπόλησης, οι φροντισμένες εκδιπλώσεις της φραστικής επάνω στο σταθερού βηματισμού ρυθμικό υπόβαθρο.
Απ’ αρχής μέχρι τέλους αισθητή ήταν η άκρα εγρήγορση που επέτρεψε στην πιανίστρια να ανταποκριθεί επιτυχώς στις ιδιαίτερα αυξημένες τεχνικές απαιτήσεις της μουσικής.
