Εκβιασμοί για τους «παράδες»

Το βήμα του 1ου Παγκόσμιου Φόρουμ για τη Μετανάστευση, που διεξάγεται στη Γενεύη της Ελβετίας, επέλεξε χτες ο Ταγίπ Ερντογάν για να εξαπολύσει νέα ευθεία επίθεση, με βαριές κατηγορίες κατά της Ευρώπης γενικώς και της Ελλάδας ειδικώς, έστω και αν προτίμησε να τη «φωτογραφίσει», αντί να την κατονομάσει.

Και το χειρότερο είναι πως πολλά απ’ όσα είπε ο «σουλτάνος» είναι αλήθεια – παρά το γεγονός ότι επιμένει να αποσιωπά τον άθλιο ρόλο που έπαιξε -και συνεχίζει να παίζει- η Τουρκία στον συριακό «εμφύλιο» πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, εξοπλίζοντας και χρηματοδοτώντας από την πρώτη στιγμή τις πλέον εξτρεμιστικές ισλαμιστικές αντάρτικες ομάδες του αντικαθεστωτικού στρατοπέδου και εισβάλλοντας η ίδια όταν αυτές ηττώνται…

Συγκεκριμένα, ο Τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε τους «φίλους από τη Δύση» ότι του πρότειναν ως λύση για το προσφυγικό τη βύθιση σκαφών με πρόσφυγες στο Αιγαίο. «Πολλοί φίλοι στη Δύση προτίμησαν να κοιτάζουν το προσφυγικό από το παράθυρο της ασφάλειάς τους και του συμφέροντος. Ακολούθησαν μια εντελώς λανθασμένη λογική, ότι θα προστάτευαν την Ευρώπη από τα προσφυγικά κύματα με αγκαθωτά συρματοπλέγματα.

Μάλιστα ως λύση στη Μεσόγειο ήρθαμε αντιμέτωποι με προτάσεις όπως βύθιση σκαφών με πρόσφυγες, που θα τις θυμόμαστε και θα ντρεπόμαστε. Τρυπούσαν τα σκάφη και τα βύθιζαν και έθαβαν τους ανθρώπους στα νερά της Μεσογείου (…) Μόνο τα τελευταία 7 χρόνια, 20 χιλιάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους πολλές γυναίκες και παιδιά, θυσιάστηκαν στα νερά της Μεσογείου», ανέφερε – για να ευλογήσει αμέσως μετά τα… μουστάκια του, λέγοντας πως η Τουρκία «άνοιξε την αγκαλιά της σε όλους» τους πρόσφυγες και πως σήμερα φιλοξενεί πέντε εκατομμύρια, εκ των οποίων τα 3,7 εκατ. είναι Σύροι.

Στη συνέχεια όμως, ο «σουλτάνος» μπήκε στο… ψητό, δηλαδή τα λεφτά που του έχουν τάξει για να λειτουργήσει ως αντι-προσφυγικός κυματοθραύστης της Ευρώπης, αλλά και τα λεφτά που ζητά για την επανεγκατάσταση ενός εκατομμυρίου Σύρων προσφύγων στα κουρδικά εδάφη της βόρειας Συρίας, όπου, όπως είπε… αναγκάστηκε να μπει: «Από την Ε.Ε. έχει φτάσει μόλις μια βοήθεια 2 δισ. ευρώ» τόνισε.

«Τα υπόλοιπα 3 δισ. εγκρίθηκαν πέρυσι, αλλά μόνο 450 εκατ. ήρθαν. Ερχονται, λένε, αλλά ακόμη να ’ρθουν», είπε κοροϊδευτικά, συμπληρώνοντας σε απειλητικό τόνο πως η διεθνής κοινότητα πρέπει «να μοιραστεί το βάρος των προσφύγων» και να χρηματοδοτήσει την επανεγκατάστασή τους στη βόρεια Συρία.

«Πρέπει να βρεθούν τρόποι προκειμένου να κρατήσουμε τους πρόσφυγες στα εδάφη τους και να βοηθήσουμε όσους βρίσκονται ήδη στη χώρα μας να επιστρέψουν πίσω στις πατρίδες τους», είπε ο Ερντογάν.

Ωστόσο, όπως είπε, η διεθνής κοινότητα «μόνο λόγια είναι και στην πράξη τίποτα. «“Ωραία” λένε. Αλλά εκείνοι που έχουν τα πολλά χρήματα απλά μας χαμογελούν και όταν πρόκειται να προσφέρουν τη στήριξή τους δεν δίνουν τίποτα», είπε.

Τέλος, κατηγόρησε τις μεγάλες δυνάμεις και κυρίως τις ΗΠΑ ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το πετρέλαιο της Συρίας και όχι η επιστροφή των προσφύγων. Παρ’ όλα αυτά πρότεινε να… βοηθήσει και η Τουρκία στην εξόρυξη του πετρελαίου κι έπειτα στη συνεκμετάλλευσή του για την κατασκευή οικισμών για τους πρόσφυγες. «Εγώ τους λέω “ελάτε να βγάλουμε μαζί το πετρέλαιο και να καθαρίσουμε τη ζώνη από τους τρομοκράτες, ώστε να βρουν καταφύγιο εκεί οι πρόσφυγες”, αλλά δεν συμφωνούν. Γιατί τους νοιάζει περισσότερο το πετρέλαιο!».

Χάνει συμμαχίες

Το κακό για τον Ερντογάν είναι πως τα συνεχή «νταηλίκια» σε Συρία, Αιγαίο, Λιβύη και Κύπρο και οι απειλές προς την Ευρώπη για άνοιγμα της προσφυγικής «κάνουλας» μάλλον του αφαιρούν παρά του προσθέτουν συμμάχους.

Για παράδειγμα, η κατά τα άλλα (λυκο-)«σύμμαχός» του Ρωσία στηρίζει εμμέσως πλην σαφώς τον Χαλίφα Χάφταρ και όχι τον… ανύπαρκτο Σαράζ, για τον ρόλο ενός «νέου Καντάφι» στη φλεγόμενη Λιβύη: χτες το Κρεμλίνο ανακοίνωσε πως ο Πούτιν θα συζητήσει μεν με τον Ερντογάν τα σχέδια της Τουρκίας να παράσχει στρατιωτική υποστήριξη στη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης, αλλά θα το πράξει… από του χρόνου!

Την ίδια στιγμή ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, Μαρκ Εσπερ, είπε πως θα ζητήσει εξηγήσεις από τον Τούρκο ομόλογό του, Χουλουσί Ακάρ, για να καταλάβει «πόσο σοβαρά το είπε και τι ακριβώς εννοούσε» ο Ερντογάν, με την απειλή του πως θα κλείσει την αμερικανική στρατιωτική βάση στο Ιντσιρλίκ.

Σε χτεσινό άρθρο γνώμης, η Die Welt εκφράζει την αγωνία, αλλά και τη δυσπιστία πολλών ισχυρών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων για τις τουρκικές… μαγκιές:

«Ο Ερντογάν ποντάρει στην επέκταση της δικής του ζώνης επιρροής και στη μετατροπή της Τουρκίας σε μια μεγάλη νεο-οθωμανική αυτοκρατορία. Τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται ήδη στο βόρειο Ιράκ και στη βόρεια Συρία και στο εμιράτο του Κατάρ. Και τώρα ίσως πάνε και στη Λιβύη…»

Σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα, η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο υπέρ της Αγκυρας και εις βάρος της Ελλάδας «υπό την προϋπόθεση ότι θα καταφέρει η Τουρκία να επιβάλει το περιεχόμενό της», αφού «αν το δει κανείς στον χάρτη, καθίσταται σαφές πόσο εκτεταμένα προσδιορίζει η Τουρκία την ΑΟΖ της»…

Ο Τούρκος πρόεδρος «προχωρεί οπορτουνιστικά και με υψηλό ρίσκο, όπως ένας παίκτης που ποντάρει τα πάντα σ’ ένα χαρτί» – υπενθυμίζοντας ότι ο Ερντογάν έχει επανειλλημένα στοιχηματίσει σε λάθος άλογα, όπως στη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο, στους αντιπάλους του Ασαντ στη Συρία και στον… Μουαμάρ Καντάφι στη Λιβύη, που κατέληξε να χάσει και την εξουσία και τη ζωή του: «Αν καταφέρει ο Σαράζ να επικρατήσει στη Λιβύη με τουρκική βοήθεια, τότε ο Ερντογάν θα έχει πετύχει ένα πραγματικό κατόρθωμα.

Αλλά τον αντίπαλο του Σαράζ, τον στρατηγό Χαφτάρ, στηρίζουν η Ρωσία, η Γαλλία και η Αίγυπτος. Και όπως και στην περίπτωση της Συρίας, ο Ερντογάν βρίσκεται απέναντι στη Ρωσία. Αν στραβώσουν τα πράγματα, θα χάσει ξανά ολόκληρη τη Λιβύη. Αν νικήσει ο Σαράζ, τότε η Λιβύη θα γίνει κράτος-υποτελής της Τουρκίας», γράφει η Welt.