Η μαζική, θερμή ανταπόκριση των Ελλήνων φιλόμουσων σε συναυλίες με έργα Σκαλκώτα, Χρήστου και Ξενάκη οφείλεται και συντηρείται από ανθεκτικούς μύθους, τροφοδοτούμενους από απλοϊκά, ρηχά εθνοκεντρικά ανακλαστικά -«οι μεγάλοι δικοί μας συνθέτες που αναγνωρίστηκαν έξω»- άσχετα προς τη μουσική και τον πολιτισμό.
Η παγερή αδιαφορία του ίδιου κοινού για συναυλίες με έργα Ευρωπαίων συνθετών του ίδιου περιβάλλοντος (ένθεν και αυτά σπάνια παίζονται στην Ελλάδα) φανερώνει πως πρόκειται για αποτέλεσμα προσληπτικών απλουστεύσεων. Εστω και έτσι, όμως, η παρουσίαση των μουσικών αυτών συνιστά τη μόνη ελπίδα εγγραφής στο συλλογικό, γι’ αυτό και λογίζεται ανεκτίμητο κέρδος!
Αθρόα ήταν η προσέλευση κοινού στο Μέγαρο Μουσικής στη συναυλία με έργα αποκλειστικά του Γιάννη Χρήστου (1926-1970) που πρόσφερε η ΚΟΑ υπό τον Μίλτο Λογιάδη (17/1/2020). Το πρόγραμμα περιλάμβανε τη «Μουσική του φοίνικα», τα «Εξι τραγούδια σε ποίηση Ελιοτ» και τη «Συμφωνία αρ.1», με τραγούδι επάνω στο ποίημα του Ελιοτ «Eyes that last I saw in tears».
Πρόκειται για πρώτες, εντυπωσιακά ολοκληρωμένες συνθέσεις της δεκαετίας του ΄50, με τις οποίες ο κοσμοπολίτης, Αιγυπτιώτης δημιουργός «συστήθηκε» στο διεθνές φιλόμουσο κοινό. Ολες φέρουν βαρύ και βαθύ ψυχολογικό/συναισθηματικό φορτίο, καθώς επίσης ποικίλες, ευδιάκριτες, σε βάθος αφομοιωμένες καταβολές στον Μάλερ, τη Β´ Σχολή Βιέννης, τον Μπάρτοκ κ.λπ.
Ως αρχιμουσικός ο Λογιάδης έχει ιδιαίτερη, ευρέος φάσματος πείρα στο ρεπερτόριο του 20ού αιώνα, κερδισμένη στις αφιερωματικές συναυλίες της Ορχήστρας των Χρωμάτων. Εδώ, διευθύνοντας τους έμπειρους, ικανούς μουσικούς της ΚΟΑ αντιμετώπισε την πολυδιάστατη μουσική του Χρήστου με άκρα εγρήγορση, άνεση και αυτοπεποίθηση, γνώση και μουσικότητα. Οι εκτελέσεις πρόβαλαν δομικά καλοπλασμένες, με βάθος λεπτομέρειας, ηχητικά φροντισμένες, φραστικά ακριβείς, εκφραστικά ψαγμένες, μεστές και αβίαστες.
Τα φωνητικά μέρη –σε ιδιαίτερα απαιτητική γραφή …αγγλόφωνου «sprech-gesang»!– ερμήνευσε η μεσόφωνος Ειρήνη Τσιρακίδου με ευγενές μεσογειακό πάθος και σκούρα φωνή που διαθέτει πάντα το σαγηνευτικό, αισθησιακό, μεταλλικό ηχόχρωμα, ωστόσο έχει χάσει από την ποιότητα της χροιάς και την επάρκεια των δυναμικών στην πλήρη έκτασή της.
