Τεχνικές δεξιάς εξουσίας

Η συμπλήρωση πέντε ετών από τη μέρα που η Αριστερά ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας δικαιολογημένα οδήγησε σε διάφορους απολογισμούς. Τα παρακάτω αφορούν την τεχνική της διακυβέρνησης.

Στην αρχή της «πρώτης φοράς» υπήρχε μια διάχυτη απορία: θα κατόρθωναν μια κυβέρνηση και ένα κόμμα που δεν είχαν εμπειρία συμμετοχής στην άσκηση της εξουσίας να αντιμετωπίσουν εν μέσω κρίσης και προσφυγικού τα τεράστια προβλήματα της κρατικής λειτουργίας; Η Κεντροδεξιά, λεγόταν, διέθετε ρίζες, δικλίδες και σωρευμένες γνώσεις που μπορούσαν να οδηγούν σε διαχειρίσεις και λύσεις.

Η Αριστερά, πώς μπορεί να τα καταφέρει; Ο χρόνος που πέρασε έκτοτε, ωστόσο, έδειξε μια –απρόσμενη για πολλούς– επιτυχία της αριστερής διακυβέρνησης. Η χώρα βγήκε από τα μνημόνια στα οποία την είχε οδηγήσει η Κεντροδεξιά, έτρεψε ένα μη διαχειρίσιμο χρέος σε διαχειρίσιμη οικονομία με μαξιλάρι ασφαλείας,ανέκτησε το διεθνές της κύρος, ιδίως με τη Συμφωνία των Πρεσπών, έδειξε στοργή στους πολύ φτωχούς, πάλεψε με κοινωνική ευαισθησία και ανθρωπισμό το προσφυγικό, αν και στην πρώτη γεωγραφική γραμμή της Ευρώπης. Αντεξε.

Το καλοκαίρι του 2019 η «έμπειρη» Δεξιά επέστρεψε, μεθυσμένη από την εκπλήρωση του ονείρου ανακατάληψης –μετά την αριστερή παρένθεση– της εξουσίας. Πρώτες κινήσεις, για να αναφέρουμε τα κυριότερα, νόμος για επιτελικό κράτος (με ρυθμίσεις συγκεντρωτικές και χωρίς παρελθόν αποτελεσματικής εφαρμογής), κατάργηση υπουργείου Μετανάστευσης, μεταφορά σωφρονιστικού συστήματος στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, στελέχωση διοικήσεων οργανισμών με νέα πρόσωπα. Τι λοιπόν προκύπτει;

Πιο εντυπωσιακό παράδειγμα: έπειτα από έξι και πλέον μήνες, αδυναμία για στοιχειώδη αντιμετώπιση των προβλημάτων του προσφυγικού, δραματική επιδείνωση της κατάστασης, ανασύσταση τελικά του υπουργείου Μετανάστευσης. Τι είπε ο Κ. Μητσοτάκης στην τηλεόραση για την άρδην υπαναχώρηση; Κάτι απίθανο: Οταν αναλάβαμε την εξουσία δεν ξέραμε, τώρα έχουμε εμπειρία.

Αν το συνειδητοποιήσει ο πολίτης, είναι εξωφρενικό: κατά τον πρωθυπουργό, όσο το κόμμα του δεν κατείχε την εξουσία δεν χρειαζόταν να παρακολουθεί τι συμβαίνει στη χώρα. Σαν να ήταν ξένη. Δεν ήταν ανάγκη, π.χ., να γνωρίζει ο πρωθυπουργός ότι ο υπουργός Πραστασίας του Πολίτη δεν μπορεί να δίνει εντολές στους υπηρεσιακούς του υπουργείου Εσωτερικών (αρμοδιότητα για τα σκουπίδια) ή του υπουργείου Υγείας (αρμοδιότητα η περίθαλψη ως ευρύτερα γνωστόν). Ούτε καν ότι τοπικοί κομματάρχες δεν είναι οι καταλληλότεροι, σε σχέση μάλιστα με καταξιωμένους ειδικούς, να διευθύνουν νοσοκομεία ή δημόσια εκπαιδευτικά κέντρα.

Τότε, λοιπόν, τι αποκαλύπτεται; Οτι η Δεξιά έχει όντως εμπειρία επικοινωνιακής διαχείρισης και πελατειακών χειρισμών ενώπιον των προβλημάτων. Πρόβλημα στη Μόρια; Ας το αποσιωπήσει ο Τύπος και τελειώσαμε. Κι ας πεθαίνουν, ας αρρωσταίνουν άνθρωποι εντός ανοιχτών ή κλειστών κέντρων, ας δυστυχούν οι κάτοικοι. Θάνατοι στις φυλακές; Με ψιλά γράμματα. Ωστόσο, άμεση γνώση, ικανότητα και διάθεση χειρισμού των πραγματικών καταστάσεων καμιά. Και είμαστε μόνο στην αρχή.

* ομ. καθηγητής ΑΠΘ, πρ. υπουργός