Γεύση από το «voice drain» της ελληνικής μουσικής ζωής

Στις 30/12/2019, η ΚΟΑ υπό τον Αναστάσιο Συμεωνίδη πρόσφερε στο αθηναϊκό φιλόμουσο κοινό ένα ωραίο –και, επιτέλους, ενδιαφέρον!- πρωτοχρονιάτικο «γκαλά» όπερας. Δομημένο έξυπνα, το πρόγραμμα της βραδιάς προσπέρασε τον σκόπελο της ρουτινιάρικης μονοδίαιτας των χιλιοακουσμένων κομματιών. Αντ’ αυτών, συνδύασε κάποια γνωστά, αναμενόμενα για την περίσταση κομμάτια (Ροσίνι, Βέρντι, Λεονκαβάλο, Μπιζέ) με κάποια άλλα, λιγότερο αναμενόμενα (Ροσίνι, Μέγερμπερ, Σαμάρας, Βέρντι, Οφενμπαχ) συνθέτοντας ένα ακρόαμα ενδιαφέρον και απολαυστικό, με κάτι για τον καθένα.

Συμμετείχαν τέσσερις Ελληνες μονωδοί: η υψίφωνος Βασιλική Καραγιάννη, η μεσόφωνος Ειρήνη Καράγιαννη, ο τενόρος Δημήτρης Πακσόγλου και ο βαθύφωνος Αλέξανδρος Σταυρακάκης. Γνωστοί, έμπειροι τραγουδιστές, με μακρά πορεία στην εγχώρια –και όχι μόνον- μουσική ζωή, οι τρεις πρώτοι μάς χάρισαν ωραίες στιγμές.

Ωστόσο τη μεγάλη έκπληξη της βραδιάς πρόσφερε η συμμετοχή του βαθύφωνου Αλέξανδρου Σταυρακάκη. Απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών (2014) και της Μουσικής Ακαδημίας της Δρέσδης (2017), πρώτος νικητής στον διεθνή διαγωνισμό «Τσαϊκόφσκι» (2019) και ήδη μέλος της Οπερας «Ζέμπερ» της Δρέσδης, ο 30χρονος τραγουδιστής ερμήνευσε δύο ροσίνεια κομμάτια, την «Αρια της συκοφαντίας» από τον «Κουρέα» και ένα ντουέτο από τον «Ντον Πασκουάλε», τη μεγάλη άρια του Φίλιππου από τον βερντιανό «Ντο Κάρλο», και συμμετείχε στα αποσπάσματα από την «Κρητικοπούλα» του Σαμάρα. Τραγούδησε με φωνή φρέσκια, υγιή, στεντόρεια, πλούσια, με ωραίο, θερμό ηχόχρωμα, άνετη σκηνική παρουσία και ισορροπημένο, καλαίσθητο ερμηνευτικό ήθος, αφήνοντας άριστες εντυπώσεις.

Ηδη ο ταλαντούχος –και πολύ εργατικός- Σταυρακάκης έχει προσκληθεί να τραγουδήσει στην όπερα του γαλλικού Μπορντό, στη γερμανική Οπερα του Βερολίνου και στο μοσχοβίτικο Μπολσόι˙ εκτός από το επιστημονικό «brain drain» η γενναιόδωρη πατρίδα μας τροφοδοτεί και ένα καλλιτεχνικό… «voice drain»! Καλή χρονιά!

Μπαχ μεταξύ ρομαντισμού και ιστορικής ερμηνευτικής

Ο ταλαντούχος, χαλκέντερος Γιώργος Πέτρου σήκωσε εφέτος στους ώμους του σημαντικό μέρος από το πρόγραμμα των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων του Μεγάρου Μουσικής. Στις 21/12/2019 διηύθυνε τρεις από τις συνολικά έξι καντάτες που συναποτελούν το «Ορατόριο των Χριστουγέννων» (1734) του Μπαχ. Η παρουσίαση κίνησε το ενδιαφέρον του μεγάλου κοινού –ιδού δεκτικότητα προς ανάπτυξη!- καθιστώντας τα εισιτήρια ανάρπαστα! Επαιξε περιορισμένου μεγέθους κλιμάκιο εγχόρδων της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, το οποίο συνδυάστηκε με τις τάξεις των εξαίρετων σολίστ χάλκινων και ξύλινων πνευστών του αθηναϊκού συνόλου.

Ταυτόχρονα, επιχειρήθηκε ένας ριψοκίνδυνος συνδυασμός που έδωσε ένα αναμενόμενα άνισο, λίγο περίεργο αλλά τελικά συγκινησιακά καλό αποτέλεσμα: παρ’ ότι είχε υπό τις διαταγές του ένα σώμα σύγχρονων (έγχορδων) οργάνων και τις Χορωδίες της ΕΡΤ και του Δήμου Αθηναίων, δηλαδή δύο σύνολα δίχως πείρα στην ιστορική ερμηνευτική, ο Πέτρου διηύθυνε με το ίδιο σφρίγος, την αιχμηρότητα και τις «βιαστικές» ταχύτητες που εφαρμόζει όταν έχει απέναντί του τους έμπειρους μπαροκίστες της Καμεράτας.

Ετσι, παρ’ ότι τόσον οι έμπειροι μουσικοί της ΚΟΑ –πολλοί των οποίων συχνά συνεργάζονται με την Καμεράτα- όσο και οι χορωδοί των δύο φωνητικών συνόλων ανταποκρίθηκαν με άκρα εγρήγορση και προσήλωση προσφέροντας ένα ακρόαμα δίχως χάσματα και λάθη, ο συνολικός ήχος ήταν γενικώς πτητικός και συνεχώς λίγο θολός.

Ούτε μία εβδομάδα μετά τον βιτσιόζικο «Μαινόμενο Ορλάνδο» του Βιβάλντι με την Καμεράτα, η Κροάτισσα μεσόφωνος Σόνγια Ρούνγε τραγούδησε με σφρίγος και αυστηρότητα τις τρεις τρυφερά λυρικές άριές της. Εξαιρετικός ως Ευαγγελιστής ήταν ο Πολωνός τενόρος Κρίστιαν Ανταμ, αποδίδοντας με φωτεινή φωνή και λυρική εκφορά τόσο τις παραγράφους των Γραφών όσο και τη γεμάτη γρήγορες, πηδηχτές διανθίσεις δεξιοτεχνική άριά του στη δεύτερη καντάτα.

Εμπειρος μπαροκίστας ο πάντα φερέγγυος βαθύφωνος Πέτρος Μαγουλάς απέδωσε ωραία τα ρετσιτατίβι του και προσέδωσε στην κομβική του άρια της πρώτης καντάτας το δέον δοξαστικό ύφος. Πολύ καλή στις σύντομες παρεμβάσεις της και στο εκτενές ντουέτο της με τον βαθύφωνο από την τρίτη καντάτα ήταν η υψίφωνος Μυρσίνη Μαργαρίτη. Αριστες, ανεπιφύλακτα απολαυστικές –μείζον θέμα αυτό!- ήσαν γενικώς οι σολιστικές συνεισφορές των πνευστών. Στις προβλεπόμενες συνοδείες συγκεκριμένων αριών αλλά και του ντουέτου υψιφώνου/βαθυφώνου από ζευγάρια ξύλινων πνευστών απολαύσαμε την τελειοθηρικά ετοιμασμένη συμμετοχή της Χριστίνας Παντελίδου, του Δημήτρη Βάμβα και της Χρυσής Πιλαφτσή.

Στην αρχή της δεύτερης καντάτας στήριξαν ιδανικά την ονειρικά λυρική «ποιμενική» Σινφόνια τα ηδύφωνα ξύλινα πνευστά σε δίδυμη ομοφωνία, ενώ εξαιρετικά ήσαν τα χάλκινα πνευστά που παρείχαν τις λαμπερές, δοξαστικές αιχμές στα χορωδιακά. Τελικά, λίγο μόνον ενόχλησε που το συνολικό ακρόαμα δεν διέθετε το δεδομένο στίγμα της ιστορικής ερμηνευτικής: ό,τι έλειψε το αναπλήρωσε με το παραπάνω η εορταστική ενέργεια και η ζωντάνια της εκτέλεσης!