Η Ιταλία τηρεί στάση αναμονής και «φρεσκάρει» τις συμμαχίες της

Πολλοί στην Ιταλία θεωρούν ουσιαστικά ως ένδειξη καλών προθέσεων τα αποτελέσματα της Συνόδου του Βερολίνου και περιμένουν να δουν αν θα μπορέσουν να επιβεβαιωθούν στην πράξη. Μέρος του Τύπου υπογραμμίζει ότι τα τελικά συμπεράσματα δεν είχαν την έγκριση του στρατηγού Χαλίφα Χάφταρ και ότι ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν ζήτησε ήδη να μη συντονιστούν από την Ευρωπαϊκή Ενωση τα επόμενα βήματα της όλης διαδικασίας, αλλά από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

Σύμφωνα με ιταλικές διπλωματικές πηγές, ουσιαστικά είναι σαφές ότι ο δρόμος είναι ακόμη πολύ μακρύς. Η Ιταλία προσπάθησε να προτείνει η επόμενη συνάντηση να γίνει στη Ρώμη, αλλά τελικά επελέγη και πάλι το Βερολίνο. Και το πόσο σχετική είναι η βούληση για μια νέα, ενιαία πορεία, που θα επιτρέψει να κλείσει οριστικά η φάση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης, το αποδεικνύουν και οι διαφορές εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας: οι περισσότερες χώρες της Ενωσης συμφωνούν στο να ξανατεθεί σε πλήρη λειτουργία η ναυτική και εναέρια αποστολή Sophia, με στόχο να μπλοκάρει την παράνομη εισροή όπλων στη Λιβύη. Αλλά Αυστρία και Σουηδία εξέφρασαν επιφυλάξεις και ζήτησαν χρόνο «για να το σκεφτούν».

Επίσημα, ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε, κατά την ολοκλήρωση της διάσκεψης, δήλωσε ότι «έγιναν σημαντικά βήματα προόδου» και πως «έστω και αν ο Χάφταρ και ο αλ-Σαράτζ δεν κάθισαν στο ίδιο τραπέζι, όλοι ελπίζουν ότι θα καταβάλουν προσπάθειες υπέρ της κατάπαυσης του πυρός».

Η Ιταλία, φυσικά, θα συνεχίσει να προσπαθεί να κρατήσει ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με όλους τους πρωταγωνιστές της κρίσης αυτής: δεν είναι τυχαίο ότι στο Βερολίνο ο επικεφαλής της ιταλικής διπλωματίας, Λουίτζι Ντι Μάιο, είχε νέα διμερή συνάντηση με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου και δήλωσε ότι «η Τουρκία είναι ένας βασικής σημασίας συνομιλητής για τη σταθερότητα στην περιοχή». Αμέσως μετά, συνάντησε και τον υπουργό Εξωτερικών της Αιγύπτου, Σαμέχ Σούκρι. Μέχρι τώρα, πάντως, δεν έχει γίνει καμία αναφορά στη συνεργασία Μόσχας, Ρώμης και Αγκυρας για την επίλυση του λιβυκού προβλήματος, την οποία τόσο επιθυμούσαν οι Ιταλοί.

Ενδεικτική δε του πόσο δύσκολο είναι να εξασφαλίσει κανείς καθοριστικό ρόλο στην όλη αυτή υπόθεση ήταν η προσπάθεια του Ιταλού πρωθυπουργού να βρει λίγο χώρο και να κερδίσει μια θέση στην πρώτη σειρά των ηγετών, στην οικογενειακή φωτογραφία της γερμανικής διάσκεψης. Τελικά δεν τα κατάφερε και αναγκάστηκε να καθίσει πιο πίσω, χάνοντας μέρος της επιθυμητής προβολής του…