Ποίηση με πλόες αλεξιπτώτων και αεροστάτων

Στις 10 Ιανουαρίου, είδα στο doodle του Google, ότι 10 Ιανουαρίου 1893 γεννήθηκε ο σημαντικός Χιλιανός ποιητής, Vicente Huidobro (τον αγνοούσα), που τον διάβασα Ουιδόβρο, κατά την προφορά του, επίσης Χιλιανού, Πάβλο Νερούδα. Ο Ουιδόβρο, διάβασα: «Το 1914 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου συνεργάστηκε με τους σουρεαλιστές Απολιναίρ (Guillaume Apollinaire) και Ρεβερντύ (Pierre Reverdy, ντανταϊστής) στο λογοτεχνικό περιοδικό “Nord-Sud” (Βορράς-Νότος)». Εκεί, ιδρύει το ποιητικό κίνημα Creacionismo (από το creacion, δημιουργία), βάσει του οποίου «οι ποιητές πρέπει να δημιουργήσουν δικούς τους, φανταστικούς κόσμους, αντί να γράφουν για τη φύση σε παραδοσιακά στυλ και με παραδοσιακή γλώσσα». Τη σφραγίδα στον «Δημιουργισμό» βάζει με το ποίημα «Altazor» (1931). Πέθανε στη Χιλή, μόλις 55 χρόνων, 1948.

Δέκα μέρες μετά, σκαλίζοντας κάτι χαρτιά μου… έπεσα πάνω του! Μάλιστα, στο εμβληματικό του «Altazor»: «Αλταζώρ ο Υψιέραξ – ήτοι Πλους αλεξιπτώτου» και άλλα ποιήματα, δίγλωσση έκδοση Μανδραγόρας, 2018, με πρόγραμμα στήριξης του υπουργείου Εξωτερικών της Χιλής (στη Χιλή γίνονται αυτά…), μετάφραση Βίκτωρ Ιβάνοβιτς. Αυτομάτως ο «Πλους αλεξιπτώτου» με παρέπεμψε στον Εμπειρίκο και στο δικό του: «Αργώ ή Πλους αεροστάτου» (1944), με τη μάλλον ασφαλή υπόθεση ότι ο Εμπειρίκος αποκλείεται να μη γνώριζε τον Ουιδόβρο.

Τιμής και συμπτώσεως ένεκεν, είπα να κλείσω με δύο στίχους από τον… Υψιέρακα, που μπορεί να ακουστούν επίκαιροι, αλλά η μεγάλη ποίηση έχει το χάρισμα να είναι πάντα επίκαιρη: «Η ζωή είναι πλους αλεξιπτώτου και όχι αυτό που θέλεις εσύ να πιστέψεις./ Πέφτουμε, πέφτουμε ολοένα, απ’ το δικό μας ζενίθ στο δικό μας ναδίρ, και τον αέρα μολύνουμε με αίμα, για ν’ ανασάνουν οι αυριανοί φαρμάκι». «Από τον κόλπο της μητρός μας ή από την άκρη κάποιου άστρου πηδήξαμε και πέφτουμε, όλο πέφτουμε»…

ΥΓ. Μνήμη Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ.