Προκλήσεις και αβεβαιότητες

Η Ιταλία προσπαθεί να προσανατολιστεί και να καταλάβει ποια κατεύθυνση μπορεί να της δείξει η πολιτική πυξίδα του 2020. Αν θα καταφέρει, κυρίως, να ξεπεράσει την παραδοσιακή της αστάθεια, να εξασφαλίσει νέους ισχυρούς στόχους και να αυξήσει την ιδιαίτερα περιορισμένη οικονομική της ανάπτυξη.

Ως γνωστόν, η δεύτερη κυβέρνηση του Τζουζέπε Κόντε ορκίστηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο και η συμμαχία των Πέντε Αστέρων με τη Λέγκα έδωσε τη θέση της σε εκείνη των Πεντάστερων με την Κεντροαριστερά.

Ο Μπέπε Γκρίλο, ιδρυτής των Πέντε Αστέρων, έκανε λόγο για «ιστορική ευκαιρία» και για μια νέα κυβερνητική σύμπραξη που μπορεί να βοηθήσει τη χώρα να κάνει καθοριστικές επιλογές.

Μέχρι τώρα, όμως, οι προβλέψεις του δεν έχουν επαληθευτεί: οι διαφορές τού Δημοκρατικού Κόμματος και των Πέντε Αστέρων σε σειρά ζωτικών θεμάτων παραμένουν εμφανέστατες: με το νέο έτος θα μπει σε ισχύ ο καινούργιος νόμος για την παραγραφή των αδικημάτων, ενώ παραμένει σε εκκρεμότητα το αν η διαχείριση των αυτοκινητόδρομων μπορεί να περάσει και πάλι (για ένα περιορισμένο διάστημα) από το κράτος στους ιδιώτες, αλλά και το ποια θέση θα πάρουν τα κόμματα επί της πολυδιαφημισμένης μείωσης του αριθμού των βουλευτών και γερουσιαστών.

Τη χρονιά που αφήνουμε πίσω μας ψηφίστηκε νόμος ο οποίος από χίλιους τους περιόρισε στους εξακόσιους. Τώρα, όμως, τα μέλη του Κοινοβουλίου συγκέντρωσαν τον αναγκαίο αριθμό υπογραφών για να μπορέσει να προκηρυχτεί δημοψήφισμα το οποίο θα θέσει υπό τη λαϊκή κρίση τη συγκεκριμένη περικοπή. Η τράπουλα, δηλαδή, ανακατεύεται και πάλι και οι ορέξεις είναι μεγάλες.

Επισήμως, Πεντάστεροι και Δημοκρατικοί μπορεί να συνεχίζουν να τάσσονται υπέρ της μείωσης των εκλεγμένων εκπροσώπων των κομμάτων, αλλά στην πραγματικότητα πολλά στελέχη τους φοβούνται ότι αν ισχύσει οριστικά δεν θα μπορέσουν να επανεκλεγούν.

Η δε προκήρυξη του δημοψηφίσματος (δεν έχει ακόμη επιλεγεί η σχετική ημερομηνία) παρατείνει την ισχύ της σημερινής σύνθεσης του Κοινοβουλίου.

Αν προκηρυχτούν, άρα, πρόωρες βουλευτικές εκλογές πριν από την ημέρα του δημοψηφίσματος, οι πολίτες θα πρέπει να επιλέξουν, για ακόμη μία φορά, χίλιους βουλευτές και γερουσιαστές. Ο πειρασμός, κατά συνέπεια, να στηθούν σύντομα οι κάλπες για εθνικές εκλογές είναι αρκετά μεγάλος.

«Αρχοντας»

Πέρα και εκτός από όλα αυτά, υπάρχει βέβαια και το κεφάλαιο Ματέο Σαλβίνι. Ο γραμματέας της Λέγκας και πρώην υπουργός Εσωτερικών φιλοδοξεί να επιστρέψει γρήγορα στην εξουσία.

Μαζί με τους ακροδεξιούς συμμάχους του Αδελφοί της Ιταλίας και ό,τι απομένει από την μπερλουσκονική Φόρτσα Ιτάλια, στα διάφορα γκάλοπ εξασφαλίζει από το 48% μέχρι το 50% της πρόθεσης ψήφου.

Ολα δείχνουν ότι θα συνεχίσει να επιμένει στην ξενοφοβική και αντιμεταναστευτική προπαγάνδα του, έστω και αν στην πραγματικότητα υπάρχουν ενδείξεις ότι φιλοδοξεί να γίνει o «απόλυτος άρχοντας» όλου του χώρου της Κεντροδεξιάς.

Δεν είναι τυχαίο ότι άφησε να του ξεφύγει πως ο επόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μπορούσε να είναι και ο πρώην ισχυρός άνδρας της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι. Τα τρία τηλεοπτικά κανάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχουν αρχίσει να προβάλλουν αδιάλειπτα τον Σαλβίνι ως κύριο ηγέτη της συντηρητικής παράταξης.

Ως γνωστόν, όμως, στην πολιτική τίποτα δεν είναι βέβαιο, αφού τα διάφορα αξιώματα χάνονται όλο και πιο εύκολα.

Ο Σαλβίνι, λοιπόν, συνάντησε στο διάβα του το Κίνημα της Σαρδέλας: νέους και νέες (αλλά και γενικώς σκεπτόμενους ανθρώπους από όλη τη χώρα), οι οποίοι άρχισαν να γεμίζουν τις πλατείες για να μας θυμίσουν ότι οι αρχές στις οποίες βασίζεται το ιταλικό Σύνταγμα είναι η καταπολέμηση του φασισμού, η αλληλεγγύη, η προσπάθεια στήριξης των ασθενέστερων, δηλαδή και των μεταναστών.

Η Μπολόνια, το Τορίνο, η Νάπολη, η Ρώμη, το Παλέρμο και αμέτρητες άλλες μικρές και μεγάλες πόλεις πλημμύρισαν από τις «σαρδέλες».

Προς το παρόν, επιμένουν ότι δεν θέλουν να μετατραπούν σε κόμμα, αλλά πως θα αποτελέσουν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών και τις πολιτικές δυνάμεις. Για να πάψουν οι διάφοροι «επίδοξοι ηγέτες» να απευθύνονται στους ψηφοφόρους μόνον από το Διαδίκτυο, με μοντέρνα διαγγέλματα που αποφεύγουν τον ουσιαστικό διάλογο.

Η πρώτη ουσιαστική αναμέτρηση θα γίνει στις 26 Ιανουαρίου στην ευρύτερη περιοχή της Μπολόνιας. Ο Σαλβίνι διεκδικεί για πρώτη φορά τη διακυβέρνηση της εύπορης αυτής περιφέρειας.

Οι «σαρδέλες», όμως, καλούν τους ψηφοφόρους να στηρίξουν δυναμικά όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, ώστε να περιορίσουν αυστηρά με τον τρόπο αυτό τις νέες κυβερνητικές φιλοδοξίες της Λέγκας. Διότι από την ψήφο της Μπολόνιας και όλης της περιοχής Εμίλια-Ρομάνια θα εξαρτηθεί -σε μεγάλο βαθμό- και το άμεσο μέλλον της υπόλοιπης πανέμορφης, όσο και αντιφατικής αυτής χώρας.