Ακρως δεξιοί ή άκρως αδέξιοι

Πέρασαν έξι μήνες από τότε που ανέλαβε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και από το ορεκτικό περάσαμε στο κυρίως πιάτο της κανονικότητας. Μακάριοι οι συγγενείς, οι φίλοι τους, οι έχοντες συμφέροντα και αυτοί που πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι πάνω απ’ όλα. Οι υπόλοιποι ανησυχούν ιδιαίτερα κι ας ακούνε από παντού ότι διορθώθηκαν όλα και είναι υπέροχα, καλύτερα και από την προ Siemens εποχή!

Η κριτική λοιπόν είναι εύλογη και δίκαιη καθώς οι πολιτικές αποφάσεις βρίσκονται κάπου ανάμεσα στην έπαρση του αρίστου (σύντομο ανέκδοτο) και της εντεταλμένης υπηρεσίας.

Το προσφυγικό που έγινε μεταναστευτικό και μετά ανύπαρκτο. Το υπανάπτυκτο νομοσχέδιο, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η παραγραφή των ποινών, τα ελεύθερα καζίνο, η μεταφορά του ασύλου από τα πανεπιστήμια στις τράπεζες, η μη απαγόρευση των διακρίσεων, η απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου, της δημόσιας υγείας, της δημόσιας τηλεόρασης, της δημόσιας ενέργειας και η στροφή στην ιδιωτικοποίησή τους. Αν δεν σας άρεσε το Δημόσιο ας μη γινόσασταν δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά ιδιωτικοί. Ή μήπως είστε και τα δύο;

Δυστυχώς όμως δεν θεωρώ αυτό το χειρότερο. Περισσότερο με ανησυχεί η αλλοίωση της κοινωνίας. Οι άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία με τις συγκεκριμένες αντιλήψεις, τη συγκεκριμένη αισθητική και παιδεία, δίνουν το άλλοθι σε μια μερίδα της κοινωνίας να συμπεριφέρεται το ίδιο και χειρότερα.

Η «γλώσσα» της εξουσίας τούς νομιμοποιεί. Μπορείς να κάνεις barbeque έξω από δομές προσφύγων, να γρονθοκοπείς 16χρονο αλλοδαπό επειδή σου έριξε νερό, να εκφράζεις μέσα από την τηλεόραση, ανενδοίαστα, σεξιστικό και ρατσιστικό λόγο, να κάνεις κατάχρηση εξουσίας δηλώνοντας ότι επιτέλους λύθηκαν τα χέρια σου, να θεωρείς δεδομένο ότι θα παρακάμψεις τον νόμο προς όφελός σου και όλα αυτά γιατί το περιβάλλον δεν είναι πια εχθρικό, αλλά υπάρχει σιωπηρή έγκριση των πράξεών σου. Ολοι μιλάνε για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά δεν είναι. Είναι η απενοχοποιημένη έκφραση.

Οι θέσεις εξουσίας έχουν μια εκπαιδευτική και κατ’ επέκταση μιμητική σχέση με τον κόσμο. Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι εξίσου σοβαρή ευθύνη, με τη λήψη αποφάσεων και το πολιτικό όραμα, αλλά είναι κάτι που λείπει από την κρίση μας όταν πρόκειται να ψηφίσουμε τους αντιπροσώπους μας. Ετσι χάνεται από τη σχέση κράτους – πολιτών ο βασικός κρίκος. Το ήθος.