Οι προβλέψιμοι και η εξουσία [τους]

Την αλήθεια [τα αυτονόητα] είπε ο Ελληνας πρωθυπουργός κατά την κατάθεση των διαπιστευτηρίων του στον αλαζόνα Αμερικανό πρόεδρο -ταυτολόγησε, στην ουσία. Οτι είναι προβλέψιμος [ο ίδιος, η κυβέρνησή του, η «φιλελεύθερη» ιδεολογία] το ξέρουν κι οι κότες. Λιγότερο δήθεν κράτος, επενδύσεις, αστυνομοκρατία και πάπαλα. Δεν ήταν ανάγκη να δείξει την ασημαντότητα της ελληνικής κυβέρνησης, να φανεί ότι εκλιπαρεί γονατιστός την εύνοια του ισχυρού [που, δεν αντιλέγει κανείς, την έχει ανάγκη, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις ισορροπίες στη Μεσόγειο]. Είναι εντούτοις κρίμα για έναν πρωθυπουργό να δίνει εξετάσεις κατ’ αυτόν τον οιονεί ταπεινωτικό, προσβλητικό για το κύρος της πολιτικής, τρόπο. Και ας υποθέσουμε ότι πιθανώς να εννοούσε κάτι άλλο, που μας διαφεύγει· εάν είναι προβλέψιμη η πολιτική του, ποιος ο σκοπός της ύπαρξής της ή της άσκησής της; Μέγας ει, Κύριε..

Είναι γεγονός ότι οι Ελληνες πολιτικοί, εδώ και πολλές δεκαετίες, από της συστάσεώς μας ως κράτους «ανεξάρτητου», είναι αναγκασμένοι να είναι χαμηλόφωνοι απέναντι στις μεγάλες δυνάμεις, διότι σε αυτές οφείλεται εν πολλοίς η όποια ανεξαρτησία μας. Ας είναι έτσι, μη χαθεί όμως η αξιοπρέπεια και το σθένος, μικρό έστω αλλά αληθινό -και όχι προβλεψιμότητες και άλλες τέτοιου είδους ανοησίες. Θα είχε γούστο να μας έλεγε κάποτε ο Αμερικανός πρόεδρος τι σκεφτόταν εκείνες τις στιγμές που ο Ελληνας πρωθυπουργός του έλεγε ακατανόητα για την αμερικανική του [προσωπική] φιλοσοφία ρητορήματα, μια και ο ίδιος δεν έχει προβλήματα δισταγμού και δηλώσεων νομιμότητας και πάντα σχεδόν είναι απρόβλεπτος, ακόμη και για τους οικείους του.

Ο Μέγας Τραμπ μάλλον αγγαρεία έκανε που ήταν υποχρεωμένος να συνομιλήσει με τον Ελληνα πρωθυπουργό. Το μυαλό του αυτουνού ήταν πώς θα βομβαρδίσει τους πενήντα δύο ιρανικούς στόχους, κρίσιμους για τον ιρανικό πολιτισμό, όπως σημειώνει, και να αναγράφει τις σκέψεις του και τις αποφάσεις του στο αγαπημένο του τουίτερ. Κακόμοιρη ανθρωπότητα… όσο πολιτισμό κι αν δημιούργησες, οι βάρβαροι έχουν ακόμη τον πρώτο λόγο…

Τέλος πάντων, δεν χρειάζονται μεγαλοστομίες εκ μέρους της κυβέρνησης γι’ αυτήν την άχρωμη και μάλλον ανούσια επίσκεψη – συνάντηση· ας φροντίσουν να μην είναι τόσο προβλέψιμοι οι κύριοι της Νέας Δημοκρατίας και ας γεμίζουν, ως κυβέρνηση, καλύτερα τις βαλίτσες τους, όταν αποφασίζουν σπουδαία ταξίδια για εθνικά ζητήματα.

Επιπροσθέτως: Τόσο απωθημένο του ήταν του κυρίου Μητσοτάκη να παρακολουθήσει έναν αγώνα του θαυμαστού, όντως, ΝΒΑ; Και αυτό πάλι με τα εισιτήρια, που τα δέχτηκε ως δώρο; Αυτός, ο άμεμπτος; Πραγματικά, τα χάνει κανείς με την ολιγότητα πολλών πολιτικών μας, ειδικά όταν πρόκειται για τους κορυφαίους των θεσμών -καταντά κουραστικό να μην μπορούν να διαχειριστούν αυτό που ο ελληνικός λαός τούς όρισε να εκπροσωπούν: την αξιοπρέπεια και την εθνική κυριαρχία.

Η φιλαρχία και η πλεονεξία οδηγούν τον άνθρωπο στις χειρότερες επιλογές του· τον κάνουν αυταρχικό, αλαζόνα, ανήθικο, απάνθρωπο, ανάξιο [χωρίς αξίες], δουλόφρονα και τα σχετικά, γνωστά στην πολιτική γραμματεία. Εχει σημασία ότι αυτό ισχύει και για τους αδύναμους [εν προκειμένω Μητσοτάκης] και για τους δυνατούς [Τραμπ]. Τη στιγμή που και οι δύο το αποδέχονται, το παιγνίδι για μας τους υπόλοιπους έχει χαθεί.