Πόσο αίσιο και ευτυχές θα είναι το 2020;

Πόσο αίσιο και ευτυχές θα είναι το 2020;

Του ΓΙΑΝΝΗ Α. ΜΥΛΟΠΟΥΛΟΥ *

Η φετινή Πρωτοχρονιά δεν έμοιαζε με τις προηγούμενες. Οι κίνδυνοι που εγκυμονούν οι πρόσφατες διεθνείς εξελίξεις και οι φόβοι που γεννούν οι συνθήκες στη δική μας περιοχή, σκίασαν τις αισιόδοξες σκέψεις για τη νέα χρονιά.

Από την ένταση στη Μέση Ανατολή μέχρι την επιθετικότητα του Ερντογάν και από την καταστροφική κλιματική κρίση που επελαύνει στον πλανήτη μέχρι τα νέα πολιτικά δεδομένα στη χώρα μας, με την επιστροφή στην κυβέρνηση του παλαιού πολιτικού κατεστημένου που οδήγησε τη χώρα στην κρίση, τα πάντα εμπνέουν φόβο και εγκυμονούν κινδύνους για τη νέα χρονιά.

Η δολοφονία του Ιρανού στρατηγού από τους Αμερικανούς και η κυνική ομολογία Τραμπ ότι ο ίδιος έδωσε την εντολή, είναι ίσως η σπίθα που όλοι απεύχονταν να ανάψει σε μια εύφλεκτη περιοχή.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, ευρισκόμενος σε προεκλογική χρονιά και με την πλάτη στον τοίχο λόγω της δίωξης που αντιμετωπίζει, δεν πείθει εύκολα ότι η επιθετικότητα που επιδεικνύει δεν υπηρετεί προεκλογικά σχέδια για εσωτερική κατανάλωση. Οι αναμενόμενες, άλλωστε, οξείες αντιδράσεις των Ιρανών και οι απειλές για αντίποινα διαψεύδουν το επιχείρημα Τραμπ ότι η δολοφονία του Ιρανού αξιωματούχου είχε φιλειρηνικούς σκοπούς.

Αν μάλιστα συνδυάσει κανείς και το γεγονός ότι η μόνη χώρα της περιοχής που δεν ελέγχεται από τους Αμερικανούς είναι το Ιράν, με το οποίο τα υπόλοιπα ισλαμικά κράτη έχουν θρησκευτικές διαφορές, τότε το παζλ συμπληρώνεται πλήρως.

Η είδηση μάλιστα ότι και το Ιράν, μετά τις ΗΠΑ, εγκαταλείπει τις διαπραγματεύσεις για μείωση των πυρηνικών εξοπλισμών εντείνει την ανησυχία.

Στη… μακρινή Ελλάδα πάντως, υπάρχουν πολλοί που αδιαφορούν για κάθε τι που συμβαίνει μακριά από το σπίτι τους.

Ας θυμίσουμε λοιπόν στους… ομφαλοσκοπούντες ότι εκτός της σημερινής απειλής για μια ολέθρια για την ανθρωπότητα πυρηνική σύρραξη, τις συνέπειες των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή τις υφίσταται η Ελλάδα εδώ και χρόνια με πολύ επώδυνο τρόπο, με τις ολοένα αυξανόμενες προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές.

Οι ροές αυτές ασφαλώς και θα πολλαπλασιαστούν, αν ανοίξει νέο μέτωπο στην πυρίκαυστη περιοχή.

Με την ίδια απάθεια, όμως, αντιμετωπίζουν κάποιοι και την απειλή της κλιματικής κρίσης, πιστεύοντας ότι δεν μας αγγίζει. Χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους και ολόκληρα οικοσυστήματα καίγονται στην Αυστραλία και τη Λατινική Αμερική, ως αποτέλεσμα της παρατεταμένης ξηρασίας, των υψηλών θερμοκρασιών και των ασυνήθιστα ισχυρών ανέμων, που προκαλούν ιδανικές συνθήκες για μεγάλης έντασης πυρκαγιές οι οποίες ξεπερνούν κάθε προηγούμενο.

Αντίστοιχα ακραία φαινόμενα, με μεγάλης έντασης και διάρκειας βροχοπτώσεις, έπνιξαν πρόσφατα και την Ινδονησία, προκαλώντας εκτεταμένες καταστροφές.

Στο δικό μας Μάτι βέβαια, που χτυπήθηκε από αντίστοιχης έντασης ακραία φαινόμενα, όπως και στη Δυτική Αττική, όταν χτυπήθηκε από πλημμύρες, δεν έφταιγε η κλιματική κρίση που φέρνει ακραία φαινόμενα, αλλά το ακραίο, για το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ…

Οι ηθικοί αυτουργοί αυτής της… ιδιωτικής συμπεριφοράς είναι οι ίδιοι που αποκαλούσαν τη Συμφωνία των Πρεσπών προδοτική, ξεσηκώνοντας τον κόσμο εναντίον της κυβέρνησης Τσίπρα.

Φέτος πάντως, με δεδομένη την τουρκική επιθετικότητα, η αξία της συμφωνίας θα γίνει πλήρως αντιληπτή, αφού θα αποδειχθεί στην πράξη ότι έκλεισε στην κατάλληλη χρονική συγκυρία και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τα εθνικά μας συμφέροντα ένα χρονίζον μέτωπο, διασφαλίζοντας τα νώτα μας στον Βορρά και αναβαθμίζοντας τη διεθνή μας εικόνα.

Αυτές οι συνθήκες διεθνούς αναβάθμισης της Ελλάδας, ως χώρας που προασπίζεται το διεθνές δίκαιο, από κοινού με το κλείσιμο ενός χρονίζοντος εθνικού μετώπου, είναι σήμερα τα δυνατά μας χαρτιά απέναντι σε μια απειλητική Τουρκία που παραβιάζει τη διεθνή νομιμότητα.

Επιπλέον, η συγκυρία να βρίσκεται σήμερα στην αντιπολίτευση ο Αλέξης Τσίπρας, με τη σοβαρότητα που αντιμετωπίζει το εθνικό ζήτημα, βοηθά σε μεγάλο βαθμό στην επίτευξη συναινετικού κλίματος.

Σε αντίθεση με ό,τι συνέβη όταν στην αντιπολίτευση ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο αριβισμός του οποίου και η εκμετάλλευση των εθνικών ζητημάτων από μέρους του για ψηφοθηρικούς σκοπούς καθιστούσαν αδύνατη μια τέτοια προοπτική.

Τα κακά νέα λοιπόν για φέτος είναι ότι οι απειλές θα αντιμετωπιστούν στη χώρα μας από μια κυβέρνηση που ως αντιπολίτευση αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων, καθώς φρόντισε στις δύσκολες στιγμές να διχάσει, προκειμένου να προσκομίσει πολιτικά οφέλη.

Τα καλά νέα για το 2020 είναι ότι στην αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος, αντί να ανταποδώσει στον Μητσοτάκη τα ίσα, αντιμετωπίζει τα εθνικά ζητήματα με υψηλό αίσθημα ευθύνης, συμβάλλοντας σε μια δύσκολη στιγμή στη δημιουργία κλίματος εθνικής ομοψυχίας.

Δίνοντας με τον τρόπο αυτόν ένα ακόμη παράδειγμα της πολιτικής του ανωτερότητας…

*καθηγητής και πρώην πρύτανης ΑΠΘ