Με τον καινούργιο χρόνο πια θα συνεχιστεί η δίκη των κατηγορουμένων για το φαγοπότι στο Γηροκομείο, ενώ στις τελευταίες δύο δικάσιμες οι περισσότεροι μάρτυρες του κατηγορητηρίου απέδωσαν την ασθενική τους μνήμη σε ασθένειες και ατυχήματα.
Οι καταθέσεις των εργαζομένων ήταν καθοριστικές και χωρίς αυτές παραλίγο να είχε οδηγηθεί στην αυθαίρετη και εκδικητική απόλυση ο πρόεδρός τους, οπότε οι μάρτυρες που κατέθεσαν μετά δεν είχαν στην ουσία να πουν τίποτα για τα όσα συνέβαιναν επί διοίκησης του κατηγορούμενου Μπούμπα.
◼ Η ορκωτή λογίστρια που έλεγξε το Λογιστήριο του Γηροκομείου για πέντε χρήσεις (2005 έως και 2010) δεν θυμόταν τις δικές της εκθέσεις και δήλωνε πολύ ταραγμένη.
◼ Ο Μ.Π. [προμηθευτής των πανάκριβων ευαγγελίων και μισθωτής ακινήτου 50 τ.μ. για επιδιορθώσεις (!) του οποίου το Γηροκομείο πλήρωσε 250.000] δήλωσε ότι το 2016 ασθένησε και δεν θυμόταν τι είχε συμβεί.
◼ Η κατάθεση του νυν διευθυντή του Γηροκομείου, Κωνσταντίνου Κεραμίδα, μέλους της οικογένειας που συνδιοικούσε επί χρόνια το σπάταλο ίδρυμα, κινήθηκε αντικειμενικά στην κατεύθυνση υπεράσπισης των κατηγορουμένων, ενώ τα «λάθη» αποδόθηκαν σε έλλειψη… οικονομικών γνώσεων των μελών της διοίκησης. Μάλιστα, σύμφωνα με τον μάρτυρα, κάποιοι συνειδητά δυσφημούσαν το κοινωνικό έργο του Γηροκομείου και ανάμεσά τους και παράγοντες του εποπτεύοντος Δήμου Αθηναίων. Δήλωσε ότι δεν υπήρχαν εμπόδια στις εγγραφές μελών, χωρίς να εξηγήσει γιατί αυτές είχαν παγώσει από το 2013 μέχρι που κηρύχτηκε έκπτωτη η διοίκηση. Τα πλασματικά μεροκάματα για εργασίες άσχετες με το Γηροκομείο τα απέδωσε στη φιλευσπλαχνία του κατηγορούμενου ιερέα Μπούμπα.
Σπατάλες
Η έκδοση της πανάκριβης εφημερίδας «Τα Χαρούμενα Γηρατειά» ήταν απαραίτητη γιατί έπρεπε να διαφημιστεί το έργο του Γηροκομείου, και πολλοί με τον τρόπο αυτόν έκαναν αίτηση για να φιλοξενηθούν, άσχετα βέβαια από το ότι έκλειναν το ένα μετά το άλλο τα περίπτερα (κτίρια).
Για τα 500.000 ευρώ (της ακριβότερης προσφοράς) που σπαταλήθηκαν το 2010 με απευθείας ανάθεση στην offshore εταιρεία «Pertinax Ltd», χωρίς τελικά να αποκατασταθεί το περίπτερο, κατέθεσε ότι απλά τα χρήματα δεν έφτασαν.
Τις υπέρογκες αμοιβές στελεχών και εξωτερικών συνεργατών ο μάρτυρας τις απέδωσε σε οργανωτικά λάθη και ελλείψεις κ.λπ.
Η συμφωνία που γινόταν με τους μισθωτές, να συμψηφίζονται τα ενοίκια των ακινήτων που μίσθωναν με εργασίες δεκάδων χιλιάδων ευρώ (για τις οποίες δεν βρέθηκε καμία τεχνική έκθεση), ήταν απαραίτητη –σύμφωνα με τον μάρτυρα– ως αποτέλεσμα της άρνησης των υπαλλήλων της τεχνικής υπηρεσίας να ασκήσουν τα καθήκοντά τους. Ως αναγκαία για τον εμπλουτισμό του ναού δικαιολόγησε την αγορά εκκλησιαστικών ειδών.
Για τη μη είσπραξη μισθωμάτων έφταιγαν και φταίνε οι… εργαζόμενοι που παρέμεναν απλήρωτοι από το 2010 και στη συνέχεια προχώρησαν σε κατασχέσεις. Στο σημείο αυτό προκλήθηκε αντίδραση και από την έδρα του δικαστηρίου. Μάλιστα η πρόεδρος τον ρώτησε πώς ήταν δυνατόν, εφόσον ο ίδιος δηλώνει ότι είχε προβεί σε καταγγελίες, να εξακολουθεί να έχει την εμπιστοσύνη των κατηγορουμένων και να μην έχει πέσει σε δυσμένεια. Ο μάρτυρας δεν απάντησε.
Τέλος, και ύστερα από ερώτηση του συνηγόρου πολιτικής αγωγής του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, δήλωσε ότι ο μισθός του, 3.000 ευρώ καθαρά μηνιαίως, δεν είναι υψηλός διότι ο ίδιος καλύπτει 2 θέσεις (του διευθυντή και του προσωπάρχη), ενώ το Γηροκομείο δεν πρέπει να «περάσει» στο κράτος γιατί το κράτος δεν θα ξέρει πώς να το διοικήσει.
