ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η απαξιωτική ρητορική του Τραμπ για το ΝΑΤΟ διαμόρφωσε εδώ και σχεδόν τρία χρόνια την προσδοκία ότι θα επιταχυνθεί η ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία προς την κατεύθυνση μιας χειραφέτησης της Γηραιάς Ηπείρου από την Ουάσινγκτον.

Μια προσδοκία που διαψεύστηκε καθώς αυτό που κυριαρχεί στο ΝΑΤΟ δεν είναι η διατλαντική αντιπαράθεση ΗΠΑ – Ευρώπης, αλλά η απόλυτη απομόνωση του Μακρόν που έχει σηκώσει τη σημαία της αμυντικής χειραφέτησης της Ε.Ε.

Ετη φωτός μοιάζουν να μας χωρίζουν από την άνοιξη του 2003, όταν, με αφορμή την εναντίωσή τους στην εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, Γαλλία και Γερμανία μαζί με το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο κατέγραψαν ως ζητούμενη την αμυντική χειραφέτηση της Ε.Ε. και όχι μόνο.

Σιράκ και Σρέντερ σχεδόν ταυτόχρονα εγκαινίασαν τριμερείς συναντήσεις κορυφής με τον Πούτιν, ένα σαφές μήνυμα ότι η Ε.Ε. δεν αντιμετώπιζε απειλή εξ Ανατολών.

Τότε, το 2003, Γαλλία και Γερμανία είχαν διαμορφώσει έναν κοινό παρονομαστή για την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που αποτυπώθηκε στο σχέδιο της Συνταγματικής Συνθήκης.

Στον κοινό αυτό παρονομαστή στηρίχτηκε η πρωτοβουλία αμυντικής χειραφέτησης της Ε.Ε. από τις ΗΠΑ, αλλά και η προσέγγιση με τη Ρωσία.

Σήμερα δεν υπάρχει η παραπάνω σχέση συγκοινωνούντων δοχείων, καθώς Γαλλία και Γερμανία δεν έχουν διαμορφώσει κοινό παρονομαστή για το μέλλον της Ε.Ε. και της ευρωζώνης.

Το αντίστροφο, να ξεκινήσει η εμβάθυνση από την αμυντική συνεργασία για να επεκταθεί αργότερα στην πολιτική θεσμική πλαισίωση της ευρωζώνης, αποδεικνύεται μη ρεαλιστική προσδοκία.

Ετσι ο Μακρόν καταγράφει μια πρωτοφανή ευρωατλαντική μοναξιά και στη διαπίστωση ότι το ΝΑΤΟ είναι εγκεφαλικά νεκρό αλλά και στην επιλογή του να αναζητήσει προσέγγιση με τη Ρωσία.

Το ΝΑΤΟ δεν χρειάζεται μόνο σαφή έξωθεν εξ Ανατολών απειλή για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.

Τριάντα χρόνια μετά την πτώση του Τείχους το ΝΑΤΟ είναι βέβαιο ότι θα λειτουργεί ως πλαίσιο διαμόρφωσης διατλαντικών ισορροπιών και συσχετισμών όσο Παρίσι και Βερολίνο δεν συνδιαμορφώνουν ένα συνολικό κοινό όραμα για την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.