ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Σε επικοινωνιακό επίπεδο δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη συγκυρία για τον Τραμπ. Ο θάνατος του επικεφαλής του «Ισλαμικού κράτους» Αλ Μπαγκντάντι αποσπά την προσοχή από την εικόνα σύγχυσης και αντιφάσεων που παρουσιάζει η πολιτική των ΗΠΑ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Το τέλος του αρχηγού των τζιχαντιστών στηρίζει τη ρητορική Τραμπ ότι η αποστολή ολοκληρώθηκε και διασκεδάζει τις εντυπώσεις ότι η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από την ευρύτερη Μέση Ανατολή υπηρετεί κατά κύριο λόγο εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες με ορίζοντα την προεδρική εκλογή του 2020. Πιο άμεσα τον διευκολύνει απέναντι στο Κογκρέσο, όπου έχει ξεκινήσει η διαδικασία της απαγγελίας κατηγορίας σε βάρος του.

Το «Ισλαμικό κράτος» δημιουργήθηκε στο κενό σταθερότητας που προέκυψε, κατ’ αρχάς στο Ιράκ, μετά την ανατροπή του Σαντάμ την άνοιξη του 2003, και στη συνέχεια με την έκρηξη της εμφύλιας σύγκρουσης στη Συρία στις αρχές του 2011.

Μπορεί οι τζιχαντιστές και το «Ισλαμικό κράτος» να μην αποτελούν πλέον απειλή καθεστωτικής ανατροπής στη Συρία και στο Ιράκ, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι υπάρχει δυναμική εσωτερικής σταθεροποίησης στην περιοχή, όπως άλλωστε το πιστοποιούν οι εξεγερσιακές διαμαρτυρίες στον Λίβανο και στο Ιράκ, οι οποίες δείχνουν ένα ρεύμα κοινωνικής οργής που υπερβαίνει τις παραδοσιακές θρησκευτικές και κοινοτικές δομές.

Ο Τραμπ δεν μπορεί να χρεωθεί αποκλειστικά τη συνεχή αντιφατική πορεία της πολιτικής των ΗΠΑ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή από το 2003 μέχρι και σήμερα. Από την επαναχάραξη του χάρτη που επιχείρησε ο Μπους υιός και στη συνέχεια από τα ανοίγματα του Ομπάμα στο μετριοπαθές πολιτικό Ισλάμ μετά το 2009, φτάσαμε στη, με κάθε κόστος, προσπάθεια ανατροπής του Ασαντ μετά το 2011, με στόχο την εκδίωξη της Ρωσίας και του Ιράν από τη Μέση Ανατολή. Αυτή η πολιτική εγκαταλείφθηκε γύρω στο 2013-2014, όταν οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν ότι προτεραιότητα ήταν η ανάσχεση και η συντριβή των τζιχαντιστών.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Τραμπ, εδώ και ένα χρόνο, αξιοποιεί την ήττα των τζιχαντιστών ως άλλοθι μιας άτακτης αποχώρησης των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή.