Το Σάββατο στο σινεμά

Τα κριτήρια για μια κινηματογραφική ταινία είναι ή τουλάχιστον πρέπει να είναι πάντα καλλιτεχνικά, για τους ειδικούς. Για τον θεατή είναι το ταξίδι, εκεί που θα τον πάει το έργο – σε εικόνες όπου μόνος του, ίσως, δεν θα έφτανε ποτέ.

Ο σκηνοθέτης σαν καλός μάγος θα αποπλανήσει ενσυνείδητα, συνθέτοντας την πρώτη ύλη μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, ετεροβαρώς, γέρνοντας περισσότερο προς τη μια ή την άλλη πλευρά.

Ο Κώστας Γαβράς, ο εξέχων σκηνοθέτης με τη μακρόχρονη προσφορά στον παγκόσμιο κινηματογράφο, πάντα γειωμένος στην κοινωνική πραγματικότητα, με ανήσυχη ματιά, ανατρεπτικός και μαχητικός για έναν κόσμο ανθρωπινότερο, έχει εκπαιδεύσει το κοινό του σε υψηλές προσδοκίες.

Με τη νέα του ταινία «Ενήλικοι στην αίθουσα», αναλαμβάνει να κάνει τέχνη την αληθινή περιπέτεια της ελληνικής κρίσης στην αγκαλιά της Ευρώπης, κατά τα χρόνια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, στηριγμένος στο ομότιτλο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, το οποίο έχει τον ίδιο πρωταγωνιστή των γεγονότων, άρα και της ταινίας.

Και ομολογουμένως τέχνη δεν κάνει. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, με τόσο νωπά τα γεγονότα, μονομερή την αφήγηση και δρώντα πολιτικά όλα τα πρόσωπα, που δεν υποδύονται αλλά ασκούν ρόλους;

Το έργο, απομιμούμενο τις πραγματικές καταστάσεις και τους εμπλεκόμενους με σκηνικό δελτίων ειδήσεων και χολιγουντιανή ηρωοποίηση, δεν μπορεί να φτάσει εκεί που η αποστασιοποίηση είναι προϋπόθεση, ώστε η ιστορία να μεταπλάθεται σε σενάριο, οι ηθοποιοί να ξεπερνούν τον ρόλο και ο θεατής να απολαμβάνει την ελευθερία του.

Πολιτικό το αφήγημα μονομερώς, όχι κινηματογράφος. Βαρουφάκης εναντίον Γαβρά.