Οι αρμονικές αγάπες προϋποθέτουν τη σύνεση…

Την περασμένη Τετάρτη προστέθηκε άλλο ένα επεισόδιο στο σίριαλ της διαμάχης Μαρινάκη-Κόκκαλη. Μία υπόθεση που έχει πολλές διαστάσεις. Aυτές σχετίζονται τόσο με τα ευρύτερα ποδοσφαιρικά δρώμενα, αλλά ενδεχομένως απλώνονται και σε πολιτικές και επιχειρηματικές διεργασίες. Η Lady Hope με αφορμή αυτή την υπόθεση προσπαθεί να σκεφτεί διάφορες παραμέτρους. Όμως, θέλει να εστιάσει κυρίως στο πώς στέκονται σε τέτοιες περιπτώσεις οι μαζικές πλειοψηφίες των υποστηρικτών των ποδοσφαιρικών συλλόγων.

 

Η κάθε εμπλεκόμενη πλευρά, άλλοτε φανερά, άλλοτε αλλιώς, προσπαθεί να συσπειρώσει με το μέρος της σημαντικό κομμάτι του κοινού. Από την πλευρά τους, οι φίλοι των συλλόγων οφείλουν να είναι ενεργητικοί προστάτες της σημειολογίας και της διαχρονικής αξιοσύνης τους. Αλλά, αυτό απαιτεί το να κρατιούνται αποστάσεις από επιφανειακές προσεγγίσεις, από προσωπολατρίες, από άκριτες συμπορεύσεις, από επικίνδυνους φανατισμούς, από σχέσεις εξάρτησης (υλικές ή μη). Να μπορούν έγκαιρα να καταλαβαίνουν πού το πάνε οι ηγήτορες των ομάδων. Να πιστώνουν τα θετικά, να μπορούν να προτάξουν διεκδικητικό αντίλογο εκεί που «το πράγμα δεν τσουλάει». Να βάζουν στο τραπέζι ακόμα και ζητήματα ήθους.

 

Το μαζικό υποσυνείδητο ενίοτε ρέπει είτε προς την αχαριστία, είτε προς την παθητική αποδοχή. Κάθε τι έχει τους δικούς του όρους και χρειάζεται τις κατάλληλες διαχειρίσεις στο σωστό timing. Δεν υπάρχει μία ενιαία στάση απέναντι σε όλα. Το να είσαι ουσιαστικός θεματοφύλακας δεν σημαίνει επ΄ ουδενί πως πρέπει να είσαι «πιόνι» ή «εκτελεστικό όργανο». Οι αρμονικές αγάπες προϋποθέτουν τη σύνεση. Η ευθυκρισία είναι η βάση των σωστών λογαριασμών, της ντόμπρας συμβίωσης, και της προωθητικής διευθέτησης. Αλλά, αυτή δεν υφίσταται δίχως να κατακτηθεί στην πράξη και δίχως να πραγματωθεί ουσιαστικό ανέβασμα του επιπέδου των πολλών. 

 

Οι διοικητικοί ηγέτες των μεγάλων ομάδων, συνήθως, είναι έξυπνοι άνθρωποι. Έχουν, όμως, αντιπάλους. Και κανένας όταν δέχεται μεγάλες πιέσεις δεν μπορεί να αποφύγει τα λάθη ή τις εκτιμήσεις που αποτυγχάνουν. Όταν κάτι δεν μπορείς να το ελέγξεις απόλυτα, πάντα θα υπάρχουν «κερκόπορτες» που θα σε απειλούν με «πλήγματα». Κάποιες φορές αυτοί οι άνθρωποι είναι από παλιά υποστηρικτές των ομάδων που αναλαμβάνουν, άλλοτε όχι… Θέλουν να τα πηγαίνουν καλά με τους πολλούς, γιατί τους ενδιαφέρει η υστεροφημία τους. Ενώ γνωρίζουν τη δύναμη των πολλών, ίσως περισσότερο και από τους ίδιους τους πολλούς… Κατανοούν, δε, την αξία της εξασφάλισης της κατάλληλης νηνεμίας που θα επιτρέψει την προώθηση των όποιων σχεδιασμών τους. Και στο ποδόσφαιρο, και αλλού. Συν τον καθοριστικό παράγοντα της διαθεσιμότητας ενός αποτελεσματικού μοχλού πίεσης προς κάθε χρήση, όταν χρειαστεί. Δεν θέλουν να τα πηγαίνουν καλά μονάχα εκείνοι που δεν εκπροσωπούν κάποια απτή προοπτική ή που είναι «καμένα χαρτιά»… 

 

Το μεγάλο ζήτημα των καιρών μας παραμένει το πώς στέκεται απέναντι στα πράγματα ο πολύς κόσμος. H Lady Hope πιστεύει πως η ωριμότητα (ή μη) των πολλών είναι ο βασικός παράγοντας που κρίνει την τροπή των πραγμάτων. Παντού και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής… Γιατί μόνο έτσι θα αλλάξει κάποια στιγμή ο πραγματικός συσχετισμός δύναμης ανάμεσα στις διάφορες ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες.