Για κάποιους είναι το καταλληλότερο άτομο για τη θέση του προέδρου του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), για άλλους η επιλογή του αποτελεί ακραία πρόκληση, ενώ για ορισμένους δεν είναι παρά ο «λαγός» για τις σκληρές μεταρρυθμίσεις που επιδιώκει η κυβέρνηση.
Η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως προτείνει τον δρα Ιωάννη Αντωνίου για πρόεδρο του ΙΕΠ, μια θέση που διαχρονικά καλύπτεται από άτομα που επιχειρούν συγκλίσεις ανεξάρτητα από τον χώρο που τους εκφράζει πολιτικά. Είναι όμως αυτή η περίπτωση του κ. Αντωνίου;
Στο βιογραφικό που παρουσίασε το υπουργείο διαβάζουμε ότι ο Ι. Αντωνίου σπούδασε στη Φιλοσοφική Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακό στο Διαπανεπιστημιακό (ΕΜΠ και ΕΚΠΑ) Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών Ιστορίας, Φιλοσοφίας των Επιστημών και της Τεχνολογίας απ’ όπου έλαβε και το διδακτορικό του δίπλωμα.
Ο κ. Αντωνίου εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στο ΕΜΠ και στο ΕΚΠΑ από το 2002 έως το 2006, δίδαξε στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (2006-2016), υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΙΕΠ την περίοδο 2013-2015, ενώ έχει πολυετή πείρα στη δημόσια και ιδιωτική δευτεροβάθμια εκπαίδευση, έχοντας διατελέσει μεταξύ άλλων διευθυντής στο 2ο Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο Αθηνών (2007-2015) και αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής Προτύπων Πειραματικών Σχολείων, της επανίδρυσης των οποίων υπήρξε μάλιστα εμπνευστής το 2011.
Οι ιδέες του
Πολυετής και πολυεπίπεδη πορεία πράγματι, όσο και η πολιτική πορεία του κ. Αντωνίου. Ξεκίνησε από το ΚΚΕ για να βρεθεί στην Ελληνική Αριστερά (ΕΑΡ) του Λεωνίδα Κύρκου, κάνοντας ένα σύντομο πέρασμα από τον Συνασπισμό, για να προσχωρήσει στη ΔΗΜΑΡ και αργότερα στο ΠΑΣΟΚ. Επί υπουργίας Αρβανιτόπουλου έδινε τα φώτα του για το «νέο Λύκειο», μεταρρύθμιση που δεν προχώρησε, ωστόσο οι ιδέες του τον οδήγησαν στον… απόλυτα φυσικό του χώρο, αυτόν της Ν.Δ.
«Δεν είναι το τέλος της αρχής. Δεν είναι καν η αρχή του τέλους. Είναι το τέλος της ανωμαλίας, ολοζώντανο και ελπιδοφόρο. Οι ελπίδες της πατρίδας ούριος άνεμος στα πανιά του Κυριάκου Μητσοτάκη» γράφει στην προσωπική του σελίδα στις 26 Μαΐου. Στις 7 Ιουλίου πανηγύρισε την ανάληψη της εξουσίας από τη Ν.Δ. με τον στίχο του σπουδαίου Πάνου Τζαβέλα «Της λευτεριάς καμπάνα χτυπάει να σηκωθούν και όλοι οι σκλαβωμένοι να λευτερωθούν».
Παράλληλα, σε άλλες αναρτήσεις του μιλάει για «τάγματα εφόδου του ΣΥΡΙΖΑ» και γράφει πως «η αποκατάσταση της πολιτικής κανονικότητας, η έξοδος από την κρίση περνάει μέσα από την ολοσχερή συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ και του μετώπου του εθνολαϊκισμού (Τσίπρας, Καμμένος, Παυλόπουλος, καραμανλικοί, Ιερώνυμος κ.λπ.). Κανένα από τα σχέδια ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς δεν παρέχει τις πολιτικές εγγυήσεις αυτής της λυτρωτικής προοπτικής. Μπορεί να ακούγεται δυσάρεστο αλλά δυστυχώς έτσι είναι».
Ο ίδιος άνθρωπος θα βρεθεί, αύριο, ενώπιον των βουλευτών της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, προκειμένου να λάβει τυπικά την έγκριση διορισμού που θα του επιτρέψει να διοικήσει ένα όργανο που οφείλει να στηρίζει τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση μέσω του διαλόγου και της συναίνεσης.
Η είδηση του διορισμού του προκάλεσε αναστάτωση στους συνδικαλιστικούς κύκλους, με τους καλά γνωρίζοντες να κάνουν λόγο για έναν ακραίο νεοφιλελεύθερο, με «αλλεργία» στον συνδικαλισμό. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, την περίοδο που ήταν διευθυντής του 2ου Πρότυπου Πειραματικού Γυμνασίου Αθηνών αντιδρούσε έντονα ακόμη και στο ενδεχόμενο ενημέρωσης των εκπαιδευτικών του σχολείου από μέλη της τοπικής ΕΛΜΕ, ενώ δηλώνει περήφανος που… επί των ημερών του δεν έγινε ούτε μία μέρα κατάληψη.
Οι δηλώσεις του
Εμπρηστικές ήταν και οι προ δύο εβδομάδων δηλώσεις του σε εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών με θέμα «Σύγχρονες απαιτήσεις της Πρωτοβάθμιας & Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης». Με αφορμή την τελευταία ετήσια έκθεση της Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, επέρριψε ευθύνες στους συνδικαλιστές, χαρακτηρίζοντάς τους «δυνάμεις της αντιμεταρρύθμισης», αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο καταλογίζει από τη μείωση των γραπτώς εξεταζόμενων μαθημάτων σε τέσσερα στο Γυμνάσιο μέχρι τη δυνατότητα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση με τον βαθμό του απολυτηρίου.
Ο Γιάννης Αντωνίου κάνει λόγο για «θεσμοθέτηση της ήσσονος προσπάθειας, νομιμοποίηση της κουλτούρας της ραστώνης, εξισωτισμό προς τα κάτω, γενίκευση της συνδιοίκησης με τους συνδικαλιστές, καθιέρωση ενός σχολείου χωρίς προϋποθέσεις», που αποτέλεσαν «διακριτές πληγές στο σώμα της εκπαίδευσης», με τον προτεινόμενο πρόεδρο του ΙΕΠ να ζητά «το ρολόι να γυρίσει πίσω στο 2014».
Με άλλα λόγια, στην περίοδο που έκλεισαν σχολεία, που έγιναν περικοπές στην εκπαίδευση, που απολύθηκαν και τέθηκαν σε διαθεσιμότητα χιλιάδες εκπαιδευτικοί, που απαξιώθηκε πλήρως η δημόσια εκπαίδευση και που αντίθετα προωθήθηκαν τα ιδιωτικά κολέγια και ΙΕΚ.
«Νοσταλγό της τρόικας και του Αρβανιτόπουλου» τον χαρακτηρίζει ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ) Μιχάλης Κουρουτός, ο οποίος δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ότι ο κ. Αντωνίου από το 2015 έως το 2017, όντας συνταξιούχος, εργάστηκε ως υπεύθυνος εκπαιδευτικών προγραμμάτων των ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων Ζηρίδη, «αξιολογώντας τιμωρητικά, με αυταρχικό τρόπο και εντελώς εκδικητικά, ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς με σαφή στόχο την απόλυσή τους».
Η… προσήλωση του κ. Αντωνίου στην αξιολόγηση είναι πρόδηλη. Ενδεικτικό είναι ότι από τις έντεκα προτάσεις που έκανε κατά την πρόσφατη ομιλία του στην εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών, η λέξη αξιολόγηση αναφέρεται σε έξι από αυτές.
Γιατί η κ. Κεραμέως προτείνει ως επικεφαλής του ΙΕΠ ένα άτομο που απαξιώνει τον συνδικαλισμό και ανοίγει μέτωπα λίγες μέρες πριν από την τοποθέτησή του; Μήπως τελικά η άποψη ότι ο κ. Αντωνίου θα διαδραματίσει τον ρόλο του «λαγού», ούτως ώστε το υπουργείο να εμφανιστεί πιο μετριοπαθές όταν κληθεί να ξεδιπλώσει τις πιο ακραίες πτυχές του προγράμματός του, έχει στέρεη βάση;
