Η στιγμή που διέσχισε την αίθουσα και κάθισε στο εδώλιο ήταν μια μεγάλη στιγμή: για την ελληνική δημοκρατία και όσους αγωνίζονται χρόνια εναντίον του ναζιστικού μορφώματος και της ιδιότυπης ασυλίας του από τις αρχές.
Αρχισε να μιλάει και φάνηκε ο πραγματικός Μιχαλολιάκος. Τι είναι ο λαλίστατος φιρερίσκος, ο θρασύδειλος που εξαπέλυε απειλές και ύβρεις εναντίον των αντιπάλων του; Αυτός που κρυβόταν πίσω από τους φουσκωτούς μπράβους του; Ενας ολίγιστος ψοφοδεής.
Εκανε αυτό που κάνει πάντα. Αρνήθηκε την πραγματικότητα, αρνήθηκε «συναγωνιστές» του, αρνήθηκε τις ιδέες του που μίαναν τον 20ό αιώνα, αρνήθηκε τον ίδιο του τον εαυτό. Ο παντοδύναμος αρχηγός δεν ήξερε τι γινόταν στην οργάνωση, δεν ήξερε τίποτα για μέλη, τοπικές, σύμβολα, χαιρετισμούς, βία, εγκλήματα. Ενα ανθρωπάριο.
Ο Μιχαλολιάκος στο εδώλιο: πόσο πόνο και φόβο θα είχε αποφύγει η ελληνική κοινωνία αν αυτή η στιγμή είχε έρθει νωρίτερα. Αν η Χ.Α. είχε δώσει λόγο για τα εγκλήματά της χρόνια πριν. Αν η ευθύνη της ηγεσίας της εγκληματικής οργάνωσης είχε τεκμηριωθεί μετά την επίθεση στον Δ. Κουσουρή.
Αλλά, έστω και τώρα, ο Μιχαλολιάκος στο εδώλιο: η αίθουσα κατάμεστη από τους συγγενείς των θυμάτων του και τους δημοκράτες που παλεύουν να νικηθεί το τέρας του νεοναζισμού. Μια μεγάλη μέρα με μικρό πρωταγωνιστή.
* Εκπαιδευτικός, Παρατηρητήριο της Δίκης της Χ.Α.
