Η νύχτα του Σαββάτου της 16ης Νοεμβρίου είχε πολλή κούραση για τους εργαζόμενους του παραλιακού κέντρου. Το μαγαζί γεμάτο. Οι παραγγελίες έδιναν και έπαιρναν, η ορχήστρα είχε ξεσηκώσει τον κόσμο, το ρακί και το κρασί έρεαν και η βραδιά κυλούσε ομαλά.
Οι πελάτες σχηματίζουν αυθόρμητα παρέες μεταξύ τους και ενώνονται προς το φινάλε της βραδιάς αφού οι περισσότεροι ήδη έχουν βγει μαζί για τσιγάρο έξω, συνεπώς σχολίασαν, γέλασαν, γκρίνιαξαν για τον αντικαπνιστικό νόμο και αυτό τους δημιουργεί μεγαλύτερη οικειότητα. Οταν έχεις τέτοιο «νταλκά», γίνεσαι με τον άλλον αμέσως φίλος, τι φίλος… αδερφός! Ευτυχώς ο καιρός ήταν ακόμα γλυκός, αλλά η υγρασία υγρασία.
Μισοί μέσα μισοί έξω, τελείωσε η βραδιά, άρχισαν σιγά σιγά να αποχωρούν τραγουδώντας παραπονιάρικα «τσιγάρο ατέλειωτο, βαρύ η μοναξιά μου». Τα γκαρσόνια καληνύχτιζαν ευγενικά και μάζευαν τα τραπέζια. Λίγο πιο χαλαροί τώρα, που το απαιτητικό σαββατόβραδο έφευγε και ήταν μπροστά η Κυριακή, που όσο να πεις έχει άλλη χάρη κι άλλους ρυθμούς.
Η ορχήστρα άρχισε να παίζει αυτά που παίζει κάθε ορχήστρα όταν οι πελάτες φεύγουν, τραγούδια δηλαδή που αγαπούν αλλά όχι και τόσο του κεφιού. Δεδομένης της επόμενης μέρας, 17 Νοέμβρη, άρχισαν έτσι χωρίς συνεννόηση να παίζουν τα «τραγούδια του Πολυτεχνείου» -ας τα πούμε έτσι. Αδειο το μαγαζί, ανοιχτές πόρτες και παράθυρα και… «της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και Μυρσίνη εσύ δοξαστική…». Και ναι, άναψαν τσιγάρα.
Πρώτος σήκωσε τη γροθιά του ο Γιάννης, έμπειρο γκαρσόνι, χρόνια στην αγορά, πετάχτηκαν από την κουζίνα οι ιδιοκτήτες, ο Απόστολος κι η Αλεξάνδρα, λες κι η κούραση είχε φύγει ως διά μαγείας από πάνω τους, τους ακολούθησαν κι οι άλλοι κι άρχισαν να τραγουδούν όλοι μαζί.
Πάνω από το μαγαζί ορθωνόταν ένας μαγικός θόλος που φώτιζε τη νύχτα. Κι ύστερα άρχισαν να κουβεντιάζουν. Ενας είπε πως το απόγευμα είχε δει ένα ντοκιμαντέρ για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και πως ακόμα ακούει το κροτάλισμα των όπλων, τον θόρυβο του τανκ. Ενας άλλος διηγήθηκε εκείνη τη μέρα όπως την έζησε και μετέφερε καινούργιες αναλύσεις για τα γεγονότα. Τους πήρε το ξημέρωμα.
Τίποτα δεν είναι πιο ζωογόνο για έναν κουρασμένο άνθρωπο όσο η απτή απόδειξη πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Οσο κι αν προσπαθεί ο χρόνος που περνά να θολώνει την ασπρόμαυρη φωτογραφία του τανκ στην είσοδο του Πολυτεχνείου τη 17η Νοεμβρίου του 1973.
