Το τρις εξαμαρτείν…

Ο αποκλεισμός της περασμένης Κυριακής από τον Προμηθέα στο Κύπελλο, που σήμανε την απώλεια του πρώτου τίτλου της χρονιάς, και η αναπάντεχη προχθεσινή ήττα μέσα στο ΟΑΚΑ από τη μισή Αλμπα Βερολίνου, την ουραγό (με ρεκόρ 1-6) της Ευρωλίγκας, έβαλαν τέλος στη συνεργασία του Αργύρη Πεδουλάκη με τον Παναθηναϊκό.

Αυτό ανακοινώθηκε χθες το απόγευμα και στο σημερινό ματς πρωταθλήματος με τον Ιωνικό, πρώτος προπονητής θα είναι ο Γιώργος Βόβορας. Στην ανακοίνωση της πράσινης ΚΑΕ, δεν αναφέρεται πουθενά αν πρόκειται για μία προσωρινή ή μόνιμη λύση.

Η κατάσταση άρχισε να γίνεται τεταμένη μετά την ήττα στην Πάτρα, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση του ιδιοκτήτη της πράσινης ΚΑΕ, Δημήτρη Γιαννακόπουλου, και έφτασε στο μάξιμουμ της έντασής της μετά τη λήξη του προχθεσινού ματς.

Ο 54χρονος Ελληνας τεχνικός, που είχε δηλώσει την παραμονή της αναμέτρησης ότι «η νίκη θα είναι το γιατρικό», μετά το τέλος της αποδοκιμάστηκε τόσο έντονα από τους οπαδούς του «τριφυλλιού» που πολλοί περίμεναν ότι, για λόγους αξιοπρέπειας τουλάχιστον, θα έθετε την παραίτησή του στη διάθεση της διοίκησης.

Δεν το έκανε μεν και μάλιστα αρνήθηκε να μιλήσει για το μέλλον της ομάδας, προφανώς γιατί ένιωθε ότι θα ήταν απίθανο να αποφύγει την απομάκρυνση, στην τρίτη του θητεία στον πάγκο του «τριφυλλιού», τα τελευταία επτά χρόνια. Τελικά δεν την απέφυγε…

Μαζί με τον Πεδουλάκη είναι έτοιμοι να πληρώσουν το μάρμαρο και κάποιοι ξένοι, είτε γιατί αποδείχθηκαν κατώτεροι του επιπέδου της Ευρωλίγκας (Μπέντιλ, Μπράουν) είτε γιατί έκαναν το… λάθος (Ράις) να προκαλέσουν την οργή του Γιαννακόπουλου.

Πολλοί πιστεύουν ότι η τρίτη θητεία του Πεδουλάκη στον Παναθηναϊκό ήταν ένα λάθος, που είχε την υπογραφή και των δύο πλευρών. Πρώτα του αφεντικού, που προσέλαβε ξανά έναν προπονητή τον οποίο είχε απολύσει δύο φορές, κρίνοντας ότι δεν μπορούσε να υλοποιήσει το… απωθημένο του.

Το οποίο είναι ξεκάθαρα να οδηγήσει την ομάδα σε ένα φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας, μετά από επτά σερί αποτυχημένες απόπειρες που έγιναν από τη μέρα που διαδέχτηκε τον πατέρα του, Παύλο, στην ηγεσία. Και δευτερευόντως του ίδιου του «Αρτζι», ο οποίος κατάπιε όλες τις προσβολές που είχαν προηγηθεί.

Μην ξεχνάμε ότι διέρρευσε πως στη δεύτερη θητεία ήθελαν να του βάλουν δίπλα του Αμερικανό προπονητή για την επίθεση, αλλά παράλληλα δήλωσε «στρατιώτης», γνωρίζοντας όμως ότι οι στρατιώτες είναι πάντα αναλώσιμοι στις μάχες.

Το εντυπωσιακό ήταν ότι υπέγραψε νέο διετές συμβόλαιο, και ο Γιαννακόπουλος, για να δικαιολογήσει την απόφασή του, διακήρυξε ότι…. διορθώνει το παλιό του λάθος, φέρνοντας πίσω «τον καλύτερο Ελληνα προπονητή», μια εκτίμηση που δεν επιβεβαιώνεται παρά μόνο από κάποιον που θέλει να το πιστέψει.

Από την άλλη, δεν φαίνεται να υπήρχε κάποια λύση από τη στιγμή που ο Ρικ Πιτίνο, η αύρα του οποίου πλανιέται πάνω από το ΟΑΚΑ, απάντησε αρνητικά στην πρόταση να παραμείνει, αν και αρχικά είχε δημιουργήσει την αίσθηση ότι θα απαντούσε θετικά.

Το μειονέκτημα που είχε εξ αρχής η επιλογή Πεδουλάκη ήταν πως δεν επρόκειτο για ένα άφθαρτο πρόσωπο ώστε να έχει στη διάθεσή του πίστωση χρόνου. Η επιστροφή του δίχασε τον κόσμο. Κάποιοι τον συμπαθούσαν και εξακολουθούν να τον συμπαθούν για την προπονητική του φιλοσοφία.

Υπάρχουν όμως πολλοί που πιστεύουν ότι είναι μεν καλός προπονητής, με ταβάνι όμως, ειδικά στην Ευρώπη. Επίσης, δεν έχει το χάρισμα της επικοινωνίας, ειδικά με τους ξένους παίκτες, αφού δεν μιλάει καλά Αγγλικά.

Επέμεναν μάλιστα ότι αν το Περιστέρι που τον ανέδειξε δεν επέστρεφε στη μεγάλη κατηγορία, ήταν σχεδόν απίθανο να βρει ομάδα να ξαναδουλέψει, με βάση το όνομα και το κασέ του. Ηταν λοιπόν αναμενόμενο ότι στην πρώτη στραβή θα ήταν, δίκαια ή άδικα, ο εύκολος στόχος.

Από την άλλη, η φετινή ομάδα «χτίστηκε» με περίεργο τρόπο. Ο Γουάιλι ήταν (προ)επιλογή του Πιτίνο, ο Φριντέτ, του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και πάει λέγοντας. Το πρώτο ορατό αποτέλεσμα ήταν ότι η ομάδα που παρουσίασε ένας προπονητής που θεωρείται σπεσιαλίστας στην άμυνα, ήταν μια ομάδα που έπαιζε άμυνα με τα μάτια.

Για παράδειγμα, με την ελλιπέστατη Αλμπα δέχτηκε 58 πόντους σε ένα ημίχρονο, καταρρίπτοντας το αρνητικό ρεκόρ του κλαμπ στη διοργάνωση.

Επίσης, παρότι η επίθεση αποδεικνύεται αποτελεσματική, με κάποιον τρόπο χάθηκαν όλα (τέσσερα τον αριθμό) τα ματς που παίχτηκαν στον πόντο, με την αίσθηση ότι δεν υπήρχε πλάνο για τις κρίσιμες επιθέσεις. Τρεις πήρε ο Καλάθης και μία, την προχθεσινή, ο κρύος Ταϊρίς Ράις.

Το παιχνίδι της Πέμπτης με τους Γερμανούς ήταν το αποκορύφωμα. Η κρίση που προηγήθηκε και εκπορεύτηκε από τον εκρηκτικό χαρακτήρα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, συνδυάστηκε από ένα αλλοπρόσαλλο κοουτσάρισμα.

Ματς 50 λεπτών (με 2 παρατάσεις), απέναντι σε μια ομάδα που εκτός από τις ελλείψεις κορυφαίων παικτών έπαιξε και με αρκετούς παίκτες γεννημένους μετά το 2000, κλήθηκαν να το βγάλουν ουσιαστικά πέντε παίκτες, που μοιραία στο τέλος έσκασαν.

Τα τελευταία χρόνια, έτσι όπως έχει εξελιχθεί το παιχνίδι αλλά και το format της Ευρωλίγκας, είναι άγραφος κανόνας πως είναι από υπερβολή έως τραγικό λάθος να παίζει κάποιος παίκτης πάνω από 30 λεπτά σε αγώνα.

Αν οι μικροί της Αλμπα κρίθηκαν πιο ικανοί από όσους σκούπιζαν τον πάγκο του «τριφυλλιού», τότε πώς μπορεί να θεωρείται το «τριφύλλι» μια ομάδα με βάθος και προοπτική να μπει στην οχτάδα και να διεκδικήσει ακόμη και μια θέση στο final 4;

Και όλα αυτά, ενώ ακολουθεί διαβολοβδομάδα, με δύο κολλητά δύσκολα εκτός έδρας παιχνίδια, στο Κάουνας με την Ζαλγκίρις και στο Μόναχο με την Μπάγερν.