«Δυστυχώς, απουσιάζατε», αυτή είναι η νέα ταινία του Κεν Λόουτς που, με πρεμιέρα στο άνοιγμα του φετινού Φεστιβάλ Κανών, βγαίνει αυτόν τον καιρό στις αίθουσες του κόσμου.
Πιστός στο ευαίσθητο, ανθρωποκεντρικό σύμπαν του, ο Λόουτς καταπιάνεται με μια βρετανική οικογένεια βιοπαλαιστών. Τα δύο παιδιά μεγαλώνουν σε μια αγκαλιά αγάπης, η μητέρα απολαμβάνει τη δουλειά της, να φροντίζει ηλικιωμένους. Οταν, ωστόσο, ο πατέρας αποφασίζει να πάρει το σύστημα στα χέρια του και να αναλάβει το δικό του franchise ταχυμεταφορών, η ψευδαίσθηση της αυτονομίας και αυτάρκειας θα φέρει το μεγαλύτερο πλήγμα στον ίδιο και τους δικούς του.
Αν ο Κεν Λόουτς έχει ένα χάρισμα –εκτός από την πεισματική πίστη του στον άνθρωπο– αυτό είναι να εκμαιεύει, πάντα, από τους ηθοποιούς του ευαίσθητες, φυσικές, μεγαλειώδεις ερμηνείες. Αυτό συνέβη και σ’ αυτή την ταινία με την Ντέμπι Χάνιγουντ, που ενσαρκώνει μαγικά την κεντρική ηρωίδα, την Αμπι. Παρότι η Ντέμπι δεν είχε ξαναπαίξει ποτέ ως ηθοποιός. Προσκεκλημένη στις Νύχτες Πρεμιέρας, μοιράστηκε την εμπειρία της, αλλά και τη γάργαρη, παιχνιδιάρικη προσωπικότητά της.
«Είναι ο πρώτος ρόλος της ζωής μου», λέει με ενθουσιασμό η Ντέμπι, «ο Κεν Λόουτς ήταν ο ήρωάς μου, το ίδιο και όλης της οικογένειάς μου, είμαστε άνθρωποι της εργατικής τάξης από τη βορειοανατολική Αγγλία. Στο σχολείο διαβάσαμε το “Κες” και είδαμε την ταινία, ως μάθημα. Είχα δει όλες τις ταινίες του έτσι κι αλλιώς, πάνω από μία φορά».
Η Ντέμπι Χάνιγουντ είναι, με διαφορετικό όνομα κι επάγγελμα, η Αμπι της ταινίας: «Δουλεύω εδώ και είκοσι χρόνια στην εκπαίδευση, κυρίως με παιδιά που έχουν χαμηλά ποσοστά επιτυχίας στις εξετάσεις ή που δεν ξέρεις καν αν θα έρθουν την επόμενη μέρα στο σχολείο, που έχουν ζητήματα προσαρμογής. Ούτε κι εγώ, όταν πήγαινα σχολείο, ήμουν καλή μαθήτρια και δεν είχα κάποιον να ασχοληθεί μαζί μου. Αυτή την έλλειψη την έκανα δουλειά μου. Προσπάθησα να αντιμετωπίσω την αδικία που έβλεπα, να εκφράζω τη γνώμη μου, να εκπροσωπώ τους συναδέλφους μου. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι και πώς τους μεταχειρίζεται η κοινωνία».
Το γεγονός ότι η Ντέμπι πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Δυστυχώς, απουσιάζατε» είναι από μόνο του υλικό για… ταινία: «Οταν διάβασα την πρόσκληση για οντισιόν, έγραφε μόνο ότι αναζητούν μια γυναίκα στα σαράντα, με παιδιά και να δουλεύει σε κάποιον κλάδο που σχετίζεται με τη φροντίδα ανθρώπων – δεν έλεγε ποιος είναι ο σκηνοθέτης. Λέω, ας τους γράψω, μπορεί να με βάλουν κάπου στο background και να δω και πώς γίνεται μια ταινία. Μια μέρα, είχα γυρίσει απόγευμα από τη δουλειά και μαγείρευα κάτι βιαστικά στην κουζίνα, χτυπάει το τηλέφωνο, είναι η εταιρεία του κάστινγκ και μου λένε, πρέπει να μας στείλετε ένα βίντεο τώρα, η ταινία είναι του Κεν Λόουτς. Λέω, τι; Παίρνω το κινητό μου λοιπόν και τραβάω ένα βίντεο, όπου μιλάω στον Κεν – του λέω πού μένω, του δείχνω το σπίτι μου, έρχεται κι ο 17χρονος γιος μου και μου λέει, “μάνα τι κάνεις, γυρίζεις vlog;” Το τράβηξα κι αυτό, χαιρέτησα, το έστειλα. Με πήρε τηλέφωνο, πήγα και τον γνώρισα σ’ ένα μπαρ στην πόλη μας, μιλήσαμε για τα πάντα, πέρασα υπέροχα! Ακολούθησε μια σειρά από ραντεβού και οντισιόν, σ’ ένα απ’ αυτά, καθώς περίμενα, έπιασα κουβέντα μ’ ένα παιδί που καθόταν δίπλα μου, δεν ήξερα ότι ήταν ο γιος της παραγωγού. Οσο τα λέγαμε, εκείνος έστελνε μήνυμα στη μαμά του, “είμαι με την Ντέμπι, είναι φοβερή, πάρτε την!”».
Η τελική απόφαση βρήκε την Ντέμπι σε απόλυτη ξεγνοιασιά: «Πέρασε λίγος καιρός, είχα πάει κάμπινγκ με φίλους – χτυπάει το κινητό μου κι είναι ο Κεν, με ρωτάει πού είμαι, του απαντώ, σε μια σκηνή! Μου λέει, είσαι διακοπές; Πρόσεξε μη μαυρίσεις πολύ, η ηρωίδα σου έχει λευκό δέρμα. Ενθουσιάστηκα αλλά για βδομάδες δεν έπρεπε να το πω σε κανέναν, ούτε στον άντρα μου και στα παιδιά μου. Αυτά κατέληξαν να παίξουν στην ταινία χωρίς να το ξέρω, έφτασα στο γύρισμα και τα είδα εκεί…».
Η ταινία του Λόουτς ήταν, όπως φαίνεται, οικογενειακή υπόθεση: «Ο Κεν ήθελε να γνωρίσει την οικογένειά μου, επειδή δεν είμαι ηθοποιός, να τους εξηγήσει τι θα συμβεί, να βεβαιωθεί ότι όλοι είναι εντάξει. Ηρθε για πρωινό με την ομάδα του, μιλούσαν όλοι μεταξύ τους κι εγώ δεν προλάβαινα καν να καθίσω, έπρεπε να ετοιμαστώ για το σχολείο!».
Μπορεί αυτή να ήταν η πρώτη επαφή της Ντέμπι με την οθόνη, αλλά σίγουρα δεν είναι η τελευταία: «Φυσικά θα συνεχίσω να παίζω ως ηθοποιός, έπαιξα ήδη σε μια τηλεταινία του BBC. Επαιζα με ανθρώπους που χρόνια τώρα βλέπω στην τηλεόραση, εκείνοι μου μιλούσαν σαν ισότιμη κι εγώ ήθελα, απλώς, να τους υποκλιθώ. Τώρα έχω και ατζέντη, είμαι 47 χρόνων, τα πόδια μου πατούν στη γη, θέλω απλώς να αξιοποιήσω την ευκαιρία και να το απολαύσω. Θα το ακολουθήσω ως καριέρα και μια μέρα ίσως μπορώ να πω ότι είμαι ηθοποιός, αλλά, πραγματικά, όχι ακόμη».
Η προσωπικότητα της Αμπι, όπως τη «φόρεσε» η Ντέμπι, είναι ίσως το πιο… διεθνές απ’ όλα τα στοιχεία της βρετανικής ταινίας: «Η Αμπι είναι τα θεμέλια της οικογένειας, την κρατά ενωμένη. Αυτή –και η οικογένειά της, που ο καθένας τους, με τον τρόπο του, προσπαθεί για το καλύτερο– ξεπερνά τόσο πολύ τα βρετανικά σύνορα, είναι άνθρωποι που βρίσκονται παντού στον κόσμο. Η Αμπι είναι μια εργαζόμενη μητέρα όπως τόσες – νομίζω και στην Ελλάδα ζουν πολλές Αμπι. Γι’ αυτό, όπου και να παίζεται η ταινία, με όποιο κοινό, σε όποια χώρα κι αν τη βλέπω, ξέρω σε ποιες στιγμές όλοι θα κλάψουν».
Στους κινηματογράφους από τη Feelgood Entertainment
-320x213.jpg)
