«Ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής»

Οσο παράδοξο φαίνεται στους ανυποψίαστους, τόσο φυσιολογικό προβάλλει για την Ε.Ε. Αρχικά η κατάργηση του Πολιτισμού και της Παιδείας ως ανεξάρτητων χαρτοφυλακίων, που δικαιολογούσαν και θέση επιτρόπου, και η θέσπιση ενός νέου χαρτοφυλακίου και συνεπώς και θέση επιτρόπου, με τον αθώο τίτλο «Προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής»!

Ποιος είναι ο λεγόμενος ευρωπαϊκός τρόπος ζωής; Ποιος καθορίζει αυτόν τον «τρόπο ζωής» ως «ευρωπαϊκό»; Ποιος καθορίζει το περιεχόμενό του; Και αν υπήρχε κάτι τέτοιο, για ποιο λόγο θα χρειαζόταν προστασία; Η καινοτομία αυτή έχει έντονη οσμή ρατσισμού, καθώς μας επαναφέρει στο σκοτεινό παρελθόν της Ευρώπης, όπου ο ανώτερος πολιτισμός μιας Ευρώπης οικείας και ενωμένης απειλείται.

Κάτι δηλαδή από το σκοτεινό ευρωπαϊκό παρελθόν που βαρύνεται από την Ιερά Εξέταση, τα εγκλήματα των Ισπανών κονκισταδόρων, το δουλεμπόριο των μαύρων, την αποικιακή θηριωδία Ισπανών, Πορτογάλων, Αγγλων, Ολλανδών και Γάλλων, την αιματηρή διαδικασία της πρωτογενούς συγκέντρωσης κεφαλαίου, την εξοντωτική εκμετάλλευση του προλεταριάτου, τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα κρεματόρια, την εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων και άλλων «μη αρίων», την υπεροχή της Δύσης απέναντι στην Ανατολή.

Το σκοτεινό αυτό πρόσωπο ήταν απότοκο μιας γραμμικής αντίληψης της Ιστορίας ή μιας ευρωκεντρικής ιστορικής διαδρομής του κόσμου, όπου ο παγκόσμιος πολιτισμός αναφερόταν όταν και όποτε είχε σχέση με την Ευρώπη και αργότερα τη Δυτική Ευρώπη. Η συνειδητοποίηση αυτή λαμβάνει τη μορφή «αυτο-υποστασιοποίησης» και υπερτίμησης της Δύσης έναντι του δήθεν οντολογικά υποδεέστερου και ιστορικά υπολειπόμενου «Αλλου».

Συνακόλουθα έγιναν οι θεωρητικές συλλήψεις για την αντιπαράθεση Ανατολής – Δύσης, πολιτισμού – βαρβαρότητας, λευκής – μη λευκής φυλής που προσδιόριζαν την ανωτερότητα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και μάλιστα του δυτικού. Ετσι, στην εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας διατυπώθηκε από τους Αγγλους ο «τεκτονικός (γερμανικός) μύθος», της υπεροχής του λευκού ανθρώπου και της γερμανικής φυλής. Κάτι τέτοιο υπονοείται και στη σημερινή Ευρώπη της έμμεσης πλην σαφούς αποικιοκρατίας.

Υποχρεώνουν, δηλαδή, κράτη και πληθυσμούς να προσαρμόσουν τη μορφή της εθνικής ανεξαρτησίας τους στις απαιτήσεις των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και συνεπώς να ακολουθούν τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, προσαρμόζοντας τον «εθνικό πολιτισμό» τους στο πρότυπο που απαιτούν οι κυρίαρχες δυνάμεις, όπως ενιαία κουλτούρα ή τουλάχιστον κουλτούρα ελεγχόμενη από την κυριαρχούσα κοινωνική τάξη. Επανέρχεται και πάλι ο κίνδυνος από το Ισλάμ και οι αλλοιώσεις που θα προκαλέσει στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής. Φαίνεται να υπονοείται μια «λευκή και χριστιανική Ευρώπη», η οποία κινδυνεύει από τη μετανάστευση.

Ορθώνουν τείχη αντί να κάνουν το προφανές: να σταματήσουν εδώ και τώρα τους πολέμους και το εμπόριο όπλων στις πολύπαθες αυτές περιοχές, που χρόνια τώρα αιματοκυλούν. Το μουντό και θλιβερό αυτό τοπίο δεν έχει σχέση με την ευρωπαϊκή ιδέα, δεν έχει σχέση με τις προσδοκίες των λαών της, δεν έχει σχέση με τους εργαζόμενους που επιθυμούν ένα καλύτερο μέλλον. Εχει σχέση με τις σύγχρονες μορφές αποικιοκρατίας, το ίδιο θλιβερές και απόκοσμες με τις προηγούμενες.

*πανεπιστημιακός – συγγραφέας