Μπορεί να άργησε υπερβολικά η πρώτη νίκη του Παναθηναϊκού στο φετινό πρωτάθλημα, προέκυψε εντούτοις σε ένα χρονικό σημείο που δεν υπήρχε το παραμικρό περιθώριο για νέα απώλεια βαθμών και η σημασία της ήταν πολύ μεγάλη για την ομάδα από κάθε άποψη.
Οι «πράσινοι» δεν έθελξαν με την απόδοσή τους, ήταν όμως οι απόλυτοι κυρίαρχοι του ματς της Νέας Σμύρνης, δίνοντας συνέχεια στην αντίδρασή τους μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ.
Ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής ήταν ο Γκίας Ζαχίντ, η «μετάλλαξη» του οποίου, σε σχέση με τα ανεκδιήγητα πρώτα του ματς με την πράσινη φανέλα, υπήρξε ολοκληρωτική και καθ’ όλα εντυπωσιακή. Ισως το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη φυσική του θέση πίσω από τον επιθετικό και κοντά στην αντίπαλη περιοχή να υπήρξε η αιτία της μεταμόρφωσής του, καθώς ουδέποτε υπήρξε 8άρι, πόσο μάλλον 6άρι για να ανταποκριθεί σε τέτοιους ρόλους.
Ο Δώνης τον χρησιμοποιούσε λάθος παρότι έκανε σαν τρελός για την απόκτησή του και ουσιαστικά τον έφερε στον Παναθηναϊκό. Προχθές τον χρησιμοποίησε ορθολογικά, πήρε το ρίσκο να τον διατηρήσει στο αρχικό σχήμα και δικαιώθηκε πανηγυρικά.
Μιας και ο λόγος για τον προπονητή του «τριφυλλιού», είναι προφανές ότι κι αυτός έχει υποστεί «μετάλλαξη» στα τελευταία δύο ματς του πρωταθλήματος. Οχι τόσο σε σχέση με την αμιγώς ποδοσφαιρική προσέγγιση των αγώνων της ομάδας, όσο με τη συμπεριφορά του απέναντι στους ποδοσφαιριστές. Ο Δώνης εμφανίζει ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο, σαφώς πιο απαιτητικό, πιο αυστηρό, με «καμπανάκια» πριν από το ματς της Νέας Σμύρνης και «γκάζια» μετά, παρά το νικηφόρο αποτέλεσμα που ήταν το κυρίαρχο ζητούμενο!
Ουδεμία σχέση με την πατρική στοργή και τη θαλπωρή με την οποία περιέβαλλε τους παίκτες του μέχρι πρότινος και την προστασία τους σε καταστάσεις κριτικής. Δείχνει μάλιστα να εναρμονίζεται πλέον σε σημαντικό βαθμό με τη σκληρή στάση και τη λογική του Νίκου Νταμπίζα και να πορεύονται από κοινού στη δομή του ταρακουνήματος διαρκείας και των υψηλών απαιτήσεων από τους παίκτες, χωρίς δικαιολογίες και άλλοθι.
Είναι εμφανές ότι με τα λουριά σφιγμένα υπάρχει μεγαλύτερη συγκέντρωση, περισσότερος εγωισμός και έξτρα κίνητρο. Από την πλευρά των ποδοσφαιριστών, ο κοινός παρονομαστής και η σύνδεση του ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και της νίκης με τον Πανιώνιο αφορά τον Μπαρτ Σένκεφελντ.
Ο Ολλανδός στόπερ όχι μόνο ήταν αλάνθαστος και στα δύο ματς που αγωνίστηκε, αλλά ανέβασε επίπεδο τον Πούγγουρα, έβγαλε προσωπικότητα καθοδηγώντας συνολικά τα μετόπισθεν και έδειξε πολύ καλός τόσο χαμηλά, όσο και στον αέρα.
Στη Νέα Σμύρνη, μάλιστα, τον είδαμε να ξεδιπλώνει ένα αρχοντικό στιλ όταν είχε την μπάλα στα πόδια του, κάνοντας τρεις φορές κάθετα μέτρα προς την αντίπαλη άμυνα και φτάνοντας στη μία εξ αυτών μέχρι και τον τερματοφύλακα του Πανιωνίου!
Προφανώς η διάρκεια είναι αυτή που μετράει και αναδεικνύει το πλήρες «πακέτο», τα προτερήματα και τις αδυναμίες ενός παίκτη, αλλά το αρχικό δείγμα του Σένκεφελντ δεν παύει να είναι εξόχως εντυπωσιακό και άκρως ελπιδοφόρο για το «τριφύλλι».
