Γάτα στο παράθυρο

Κάθομαι στην αυλή του σπιτιού, στο χωριό. Παρακολουθώ τη μάνα γάτα πώς προστατεύει τα νεογέννητα μικρά της. Για μέρες τα έχει σ’ ένα μικρό στενό που σχηματίζουν οι τοίχοι τριών σπιτιών, για να ξενερίζουν τα νερά της βροχής του χειμώνα. Τα βάζει και τα βγάζει από μια μικρή τρύπα στον τοίχο, όταν δεν υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο.

Τις άλλες ώρες στέκει φύλακας σκοπός, για να υπερασπιστεί τα παιδιά της. Από κάποια στιγμή και μετά άρχισε να τους κουβαλάει φαγητό. Πρόβαλαν δειλά τη μουσούδα τους από την τρύπα και τσουπ ήρθαν στην αυλή. Αρχισαν να γλείφουν υπολείμματα από κόκαλα και να κάνουν τα πρώτα ασταθή βήματά τους. Μάλλον θα άρχισε η εκπαίδευσή τους.

Ετσι θυμήθηκα την ιστορία της δικής μας γάτας. Αρχές του περσινού καλοκαιριού ακούσαμε νιαουρίσματα μικρού, νεογέννητου γατιού στο διπλανό οικόπεδο. Θα είναι απ’ τη νέα γέννα, σκεφτήκαμε, και το ’φερε η μάνα του για να το προστατεύσει. Ψηλά αγριόχορτα, μολόχες, γαϊδουράγκαθα και δύο συστάδες καλαμιές, ιδανικός τόπος για μικρά γατιά. Περιμέναμε να περάσουν οι μέρες, να σταθεί στα πόδια του, να ποδαρώσει και να μας το κουβαλήσει η μάνα του.

Πέρασαν μέρες, οι τσιριχτές φωνές συνεχίστηκαν, δυνατότερες, αλλά μάνα γάτα δεν εμφανίστηκε. Θα σκάσει, σκεφτήκαμε από τα τσιριχτά νιαουρίσματα. Διαισθανθήκαμε ότι ίσως το παράτησε η μάνα του ή έπαθε κάτι. Ο γιος της οικογένειας πέρασε στο διπλανό οικόπεδο, έπιασε το γατί και το έφερε στην αυλή μας.

Ακολούθησαν οι γνωστές φροντίδες: πιατάκι για φαΐ, κύπελλο με γάλα κι άλλο με νερό. Αυτό ήταν επιφυλακτικό και επιθετικό. Τέντωνε κάποιο από τα μπροστινά πόδια του, το κούναγε στον αέρα, έβγαζε νύχια και απειλητικές φωνούλες. Μετά έκανε ένα σάλτο και τσουπ στο οικόπεδο με τα χόρτα, στην ασφάλεια του χώρου του. Δεν χρειάστηκε δεύτερη επιχείρηση επαναφοράς στην αυλή. Ξεθάρρεψε, και μ’ έναν πήδο ερχόταν στην αυλή και στο φαγητό. Με μερικά χάδια έγινε η εξημέρωσή του.

Τούτες τις μέρες, ενός χρόνου, την πήραμε (θηλυκό είναι) στο χωριό. Δύσκολη η συνύπαρξη των δύο, όλο εχθροπραξίες. Ετσι, τη φιλοξενούμενη την κλείσαμε στο σπίτι, με τροφή, νερό και άμμο για την ανάγκη της. Γύρναγε στα δωμάτια και στο χαγιάτι. Οσες ώρες δεν κοιμόταν κοίταζε τη ζωή της αυλής από τα παράθυρα. Από εκεί κοιταζόταν με τις γάτες της αυλής και έναν ερωτύλο αλανιάρη γάτο της γειτονιάς. Οσο κι αν την πολιόρκησε ο καημένος, μόνο πίσω από το τζάμι έκανε τα τσαλίμια του.

* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας