Το Σάββατο 24 Αυγούστου, πολύ νωρίς το πρωί, έπαθα έμφραγμα… Στα 60 δεν είναι περίεργο, ούτε ο πρώτος είμαι ούτε και ο τελευταίος (δυστυχώς). Δεν γράφω γι’ αυτό όμως… Εδώ και περισσότερα από 40 χρόνια δεν ζω στην Ελλάδα (από το 1976…) εκτός από τις ετήσιες επισκέψεις για οικογενειακούς και παραθεριστικούς λόγους.
Γράφω λοιπόν τις εντυπώσεις μου όπως θα τις έγραφε ένας τυχαίος Ευρωπαίος που θα αρρώσταινε ξαφνικά (και βαριά) στην Ελλάδα στις διακοπές του… Τι είδα…
Σύντομη ιστορία του συμβάντος. Τη νύχτα μεταξύ 23 και 24 Αυγούστου αισθάνθηκα άσχημα, ζήτησα βοήθεια στο Ιατρικό κέντρο Λευκίμμης (Κέρκυρα), το οποίο παρά το καθησυχαστικό καρδιογράφημα με παρέπεμψε στο Κεντρικό Νοσοκομείο Κέρκυρας, όπου πάλι, παρά τις πρώτες καθησυχαστικές εξετάσεις, διέγνωσαν το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και με έστειλαν (την Κυριακή 25 Αυγούστου), με το πρώτο διαθέσιμο ελικόπτερο του ΕΚΑΒ, στην Πανεπιστημιακή Καρδιολογική Κλινική στα Ιωάννινα. Εκεί, κατόπιν στεφανιογραφίας και εν συνέχεια αγγειοπλαστικής και περαιτέρω εξετάσεων, μου δόθηκε εξιτήριο την Παρασκευή 30 Αυγούστου.
Είμαι καλά, αν και έπονται ακόμα εξετάσεις και θεραπείες… Τι είδα λοιπόν…
Καταρχήν είδα ανεπίληπτους επαγγελματίες και επιστήμονες. Από τις καθαρίστριες μέχρι τον καθηγητή της κλινικής στα Ιωάννινα. Από τους τραυματιοφορείς και νοσηλευτές μέχρι τους γιατρούς, ειδικούς και ειδικευόμενους. Γιατρούς με άψογη επαγγελματική συνείδηση (τίποτα δεν παραμελήθηκε και τίποτα δεν υποτιμήθηκε) και με ικανότητες και επαγγελματική κατάρτιση που (ντρέπομαι που το λέω) δεν φανταζόμουν να συναντήσω…
Είδα ανθρώπους! Με χαμόγελο, αυστηρούς, προσεκτικούς, χωρίς ψευδείς οίκτους, αλλά συμπαραστεκόμενους στην ανάγκη και χαρούμενους στο εξιτήριο. Ανδρες και γυναίκες, άνθρωποι με το Α κεφαλαίο.
Δεν πρέπει να κρύψω ότι είδα κτίρια κουρασμένα (πάντα καθαρά, αλλά που υποφέρουν από τη φανερή υποσυντήρηση!), σεντόνια (πάντα καθαρά) καμένα από τη χλωρίνη και τον κλίβανο, φθαρμένες καρέκλες και εγκαταλελειμμένους κήπους, κρεβάτια άπειρες φορές διορθωμένα και είμαι σίγουρος ότι το ελικόπτερο που με μετέφερε το παλεύουν κάθε βράδυ για την επόμενη μέρα.
Τέλος, πρέπει να το πω με δύναμη, είδα ήρωες! Είδα γιατρούς να κάνουν βάρδιες πάνω από 24 ώρες πάντοτε χαμογελαστούς, είδα νοσοκόμες να σχολάνε τα μεσάνυχτα και ν’ αρχίζουν βάρδια στις 6 το πρωί της επόμενης μέρας, είδα τραυματιοφορείς να καλύπτουν δύο και τρεις κλινικές μαζί… Ανθρώπους που τον όρκο του Ιπποκράτη πρέπει να τον έχουν ανάγλυφο στο μυαλό τους.
Δεν μπορώ να μη θυμηθώ τα λόγια του ποιητή
Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες
….
Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.
Καβάφης, 1903
Σε όλους αυτούς τους ήρωες πάει η ευγνωμοσύνη μου, όχι γιατί με πρόσεξαν, αλλά για τον ηρωισμό τους
Παρίσι, 02/09/2019
Αλέξης Τσουκιάς
*Διευθυντής Ερευνών του CNRS και καθηγητής στο Université Paris Dauphine, PSL
